Category Archives: ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Vegan σημαίνει επίθεση: Υποκινώντας την φλόγα ενάντια στο σπισισμό και τον ηθικό ανθρωποκεντρισμό

Ο βιγκανισμός μου είμαι μια μηδενιστική αντιπαράθεση ενάντια στην υπάρχουσα ηθική δομή του ανθρωποκεντρισμού και σπισισμού. Σε αυτό το έδαφος που ονομάζεται “Αμερική” η ηθική δικαιολογία για την κατανάλωση σάρκας και παράγωγων από μη ανθρώπινα ζώα συμπορεύεται με την εκβιομηχάνιση της υποδούλωσης τους και την υποβάθμιση τους σε αγαθά. Αυτή είναι μια αντανάκλαση της καπιταλιστικής κοινωνίας οδηγώντας το χάος σε τάξη, τα σώματα των ζώων από άγρια σε εξημερωμένα και το μάρκετινκ των σωμάτων που είναι κοινωνικά αποδεκτό να αναγνωρίζονται ως προϊόντα για κατανάλωση. Ο βιγκανισμός μου δεν είναι μόνο μια ατομική άρνηση για να την εσωτερικεύσω, να επιβεβαιωθώ και να ενισχύσω αυτές τις αυταρχικές κοινωνικές αξίες, αλλά για να επιτεθώ αλλεπάλληλα σε αυτές.

Η αναρχία μου απορρίπτει τον σπισιστικό πολιτισμό, όχι με την προοπτική “ας ξαναγίνουμε τροφοσυλλέκτες”, αλλά με τη λογική της συνεχούς αντιπαλότητας προς την αυθαίρετη ιεραρχία, εξουσία και διακυβέρνηση που διαμορφώνονται  πριν και μετά τον πολιτισμό. Αυτές προσπαθούν να επαναφέρουν στο προσκήνιο τις παραδόσεις ή την κουλτούρα του ανθρωποκεντρισμού, της ιεραρχίας και της κοσμοθεωρίας. Εστιάζω στην δημιουργία μιας χαρούμενης ζωής, εδώ και τώρα, μέσω της καταστροφικής αντιπαράθεσης με κάθε κυβερνητικό στοιχείο που διατηρεί ζωντανή την ιεραρχική εξουσία. Είμαι εχθρός ενάντια σε όσους θεωρούν τα μη ανθρώπινα  ζώα και το φυσικό περιβάλλον ως απλές πρώτες ύλες για ανθρωποκεντρική εκμετάλλευση και κατανάλωση.

Πραγματικά, με εκπλήσσει το γεγονός να βλέπω αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς με εντελώς ανθρωποκεντρικό ρόλο καταναλώνοντας μη ανθρώπινα ζώα, έναν ρόλο που τους έχει δώσει ο καπιταλισμός, οι παραδόσεις, η κουλτούρα κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ανατροφής. Ικανοποιώντας το ρόλο του “Ανθρώπου” και αγκαλιάζοντας μια ηθική που τυποποιεί τους ρόλους του ελέγχου και της υποταγής της άγριας φύσης. Πόσο καιρό παίρνει στους σύγχρονους “αναρχικούς” να αντιληφθούν την πληθώρα των κλουβιών, τις υπαίθριες περιφραγμένες φυλακές, τους ζωολογικούς κήπους, την βιαιότητα των σφαγείων που αποκρύπτεται, τον σπισισμό της κατανάλωσης κάποιων μη ανθρώπινων ζώων χτίζοντας παράλληλα σχέσεις με κάποια άλλα? Ή οι συνδεδεμένοι τρόποι που βλέπει η κοινωνία τα μη ανθρώπινα ζώα σαν να είναι ο χαμηλότερος κοινός παρονομαστής για να συγκριθούν αυτά με την καταπιεσμένη κατηγορία? Πως στο διάολο μια αντιεξουσιαστική πρακτική σταματάει στην εμπορευματοποίηση των σωμάτων -ανθρώπινων και μη (αλλά σε αυτή την περίπτωση των μη ανθρώπινων)- που είναι εμπορευματοποιημένα και δικαιολογείται η υποδούλωση, η δολοφονία και η κατανάλωση τους.

Όσον αφορά τη στήριξη των κρατουμένων και την κατάργηση των φυλακών,που είναι η αναγνώριση με -και αλληλέγγυοι με- τα εκατομμύρια (μη ανθρώπινα ζώα) που παραμένουν φυλακισμένα στα σφαγεία με θανατικές ποινές, με τη δικαιολογία της ζήτησης για ακρωτηριασμένα και καλοσυσκευασμένα πτώματα? Η αναγνώριση του υπαρξιακού αγώνα ενάντια ενάντια στη φυλακή και την κυριαρχία περιορίζεται στην ανθρώπινη υπεροχή. Όταν η αναρχία αποτυγχάνει στο να συμπεριλάβει την απελευθέρωση της άγριας ζωής πέρα από την περιορισμένη ανθρώπινη υπεροχή, είναι απλά ένας ανθρωποκεντρικός ρεφορμισμός ο οποίος δεν μπορεί να καταστρέψει τη λογική του ελέγχου και της κυριαρχίας.

Η κοινωνία είναι νεκρή από τότε που δημιουργήθηκε. Ο θάνατος και αδιαφορία για τα μη ανθρώπινα ζώα χτίζονται με τον σχεδιασμό των αυτοκινητοδρόμων, των σιδηροδρόμων, της γεωργίας και κάθε άλλης μορφής
δομικού ανθρωποκεντρισμού.Υποστηρίζω την κατάρρευση του δομικού ανθρωποκεντρισμού και την χειραφέτηση της φύσης Η οικειοποίηση είναι μια διαδικασία για μια εσωτερικευμένη αυτοματοποίηση, με μια αίσθηση υπεροχής προς την άγρια φύση που εκδηλώνεται θεσμικά με την συμπεριφορά που έχει ο άνθρωπος πάνω στα ζώα. Απορρίπτω αυτή τη λογική μαζί με την παραδοχή ότι τα μη ανθρώπινα ζώα είναι απλά προϊόντα τροφής για κυνήγι και κατανάλωση- μια λογική που αγνοεί τα δικά τους ατομικά συμφέροντα και την σωματική τους αυτονομία. Απορρίπτω τον ανθρωπισμό, τον αυταρχικό του ρόλο και παραδόσεις και την καθορισμένη του ταυτότητα που περιορίζει τις δυνατότητες μου για να εξερευνήσω το δικό μου ζωώδες ένστικτο πέρα από την πολιτισμένη εξημέρωση.

Υπάρχει πόλεμος εναντίον της κοινωνίας, μαζί με τα μη ανθρώπινα ζώα τα οποία αρνούνται την εξημέρωση, την υποταγή, την εκδίωξη από τα σπίτια τους
λόγω της μαζικής αποψίλωσης, της ανθρώπινης ανάπτυξης και της τεχνολογίας. Ο βιγκανισμός με εμπόδιο τον φιλελευθερισμό αποτυγχάνει να αναγνωρίσει τον καπιταλιστικό και βιομηχανικό πολιτισμό ως μια μαζική προσωποποίηση της ανθρωποκεντρικής κυριαρχίας. Η αναρχία που αδυνατεί να αμφισβητήσει τον σπισισμό σε ατομικό επίπεδο αναπαράγει τις εσωτερικευμένες αυταρχικές αξίες της ανθρώπινης κυριαρχίας. Από τότε που ο σπισισμός είναι διαδεδομένος στην κοινωνία, προστατεύεται και συντηρείται από την καθησυχαστική κανονικοποίηση- μια κανονικοποίηση που βοηθά την πλύση εγκεφάλου και την απάθεια. Η σύγκρουση είναι απαραίτητη για την εκτροπή της κοινωνικής και καθιερωμένης άνεσης και της ηθικής τάξης της κυριαρχίας στα μη ανθρώπινα ζώα. Ο δικός μου αναρχοβιγκανισμός ενσαρκώνει την αλληλεγγύη όχι μόνο με τον τρόπο που τρέφομαι, αλλά και με την οπλισμένη επίθεση. Μια επίθεση που καθορίζεται από τις ουσιαστικές ενέργειες μιας εμπρηστικής επιθυμίας καταστρέφοντας την κοινωνική παρουσία της ανθρώπινης υπεροχής.

-Flower Bomb

(Πηγή: warzonedistro.noblogs.org)

Μετάφραση Traces of Fire

 

Ανάληψη ευθύνης για καταδρομικές επιθέσεις στα Ιλίσια και το Κολωνάκι

Στο σημείο όπου κατανοείς πως τα “απόβλητα”, οι αυτόχειρες και οι εκτελεσθείσες αυτού του κόσμου αποτελούν τις πλέον ζωντανές και ζωηρά παλλόμενες μορφές του, στο σημείο αυτό κατανοείς και την αξιακή του συγκρότηση και τη δομική του βία. Μας συνέθλιψε πολλάκις το ψύχος στα μάτια των διπλανών, καταστραφήκαμε αργά και βασανιστικά βιώνοντας τον καθημερινό θάνατο. Απ’ το νεκρό χρόνο της μισθωτής σκλαβιάς, την απορρόφηση κάθε ζωτικότητας απ’ τον αυτοματισμό της παραγωγής, τα ανατριχιαστικά απαθή βλέμματα μπρος στον πόνο, απ’ τη μίζερη επιβίωση, το σπαραχτικό αντίκρισμα του αγνώστου στον καθρέπτη, ως τη μετατροπή μας σε κβάντα πληροφοριών για τη σύγχρονη βιοτεχνολογία, ως τον ψυχολογικό μαρασμό και τη θλίψη που κλειδαμπαρώνει τα παράθυρα της ηδονής, του παιχνιδιού, της ποιοτικής κοινωνικής συσχέτισης. Ένα ολάκερο εξουσιαστικό σύμπλεγμα διαρθρώνεται, αναπαράγοντας τον θάνατο, αναπαράγοντας την εξουσία της οικονομίας, του κρατισμού, της πατριαρχίας, του έθνους, αναπαράγοντας τις αξίες της υποταγής, της ιδιώτευσης, της κοινωνικής ανέλιξης, της παραγωγής κανονικοτήτων και στιγματισμών.

Ξημερώματα Τρίτης 6 Νοέμβρη, επιτεθήκαμε καταδρομικά στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Eurobank, στην οδό Αυξεντίου στα Ιλίσια, αχρηστεύοντας τις κάμερες, σπάζοντας όλες τις τζαμαρίες και το ΑΤΜ.

Επίσης, ξημερώματα Κυριακής 11 Νοέμβρη, κάναμε καταδρομική επίθεση σε κοσμηματοπωλείο στο Κολωνάκι, στη γωνία Σκουφά και Μασσαλίας, σπάζοντας τις βιτρίνες και την είσοδο του καταστήματος.

Όλα εκείνα τα ρουμπίνια και τα χρυσαφικά που κανένα από εμάς δεν άρμοζε να φορά, βρέθηκαν εκτεθειμένα στη νύχτα του μητροπολιτικού κέντρου. Μας θύμισαν την έκθεση που νιώθουμε όταν περπατάμε μοναχές στον δρόμο, μας θύμισαν την έκθεση που καθένα από εμάς νιώθει απέναντι στα κοινωνικά πρέποντα και μη. Αυτό είναι για όλους εσάς – πατεράδες, αφεντικά, νταβατζήδες, ελληναράδες, και αυτούς του συναφιού σας. Συλλέξαμε τους πόνους, τις καταπιέσεις, τους θυμούς μας, τις γκρίνιες μας, τις καύλες μας, και να που ξεσπάσαμε. Και να που μέρα με τη μέρα ανακαλύπτουμε νέους τρόπους να δρούμε – προέκυψε ως αναγκαιότητα. Μακάρι ο χρόνος να ήταν πάντα τόσο ασήμαντος και συνάμα απίστευτα σημαντικός όσο ήταν τη στιγμή που αρμονικά και χαοτικά σπάγανε οι τζαμαρίες της τράπεζας. Συγχρονιστήκαμε όλα μαζί, το ένα για το άλλο, για να ξεκλέψουμε δευτερόλεπτα ζωής. Να πάρουμε πίσω το κέφι μας, έστω και για λίγο, για εκείνα τα χέρια που απλώθηκαν αβυσσαλέα πάνω μας, για εκείνα τα βλέμματα που μας στοιχειώνουν ακόμα, για τα πανεπιστημιακά έδρανα και τις εργατοώρες που μας ξεζουμίζουν, για τις φούστες που θέλαμε να φορέσουμε αλλά δεν τολμήσαμε, για τις σκέψεις μας τις ανώμαλες, για τα θέλω μας τα ανεκπλήρωτα, για τα αξιακά μας τα ανεκδήλωτα.

Ζούμε κατ’ επανάληψη τη μέρα της μαρμότας μες στη δυσώδη αποφορά του μητροπολιτικού έλους που μας καταβροχθίζει και μας ξερνά ως μηχανές, ως απρόσωπους ρόλους, ως επιτελέσεις των όσων εκ γεννησιμιού μας ανατέθηκαν. Και, κατά το έθος, επιλέξαμε τη σύνολη υποταγή στους υλακτισμούς των κυρίαρχων του κόσμου. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι επιλογές των οποίων αντιμετωπίστηκαν με φίμωση, βία και θάνατο. Ως σημείο αναζωπύρωσης της επαναστατικής φλόγας, ως συνέχιση του αντιεξουσιαστικού αγώνα, θα θέλαμε να αναφερθούμε σε περιπτώσεις πεσόντων του κοινωνικού πολέμου, αφιερώνοντάς τους τις παραπάνω γραμμές και την παρούσα δράση. Όχι τιμώντας τους ως ιερά τοτέμ, ως απρόσιτη μνήμη, ως απλή ιστορική σημειολογία, αλλά ως ζωντανά πολεμικά αλυχτίσματα, ως πυροκροτητές κοινωνικής και προσωπικής αμφισβήτησης, ως σημεία ανάδυσης και επέκτασης των εξεγερτικών συνειδήσεων, ως αφετηρία συγκρότησης και σύσφιξης σχέσεων, αλλά και παραγωγής ριζοσπαστικών μορφών και περιεχομένων.

– Αλέξης Γρηγορόπουλος, νεκρός από σφαίρα μπάτσου στα Εξάρχεια, στις 6 Δεκέμβρη του 2008.

– Sebastian Oversluij, νεκρός από σφαίρες σεκιουριτά σε απαλλοτρίωση τράπεζας στη Χιλή, στις 11 Δεκέμβρη 2013.

– Ζακ Κωστόπουλος / Zackie Oh, που λιντσαρίστηκε μέχρι θανάτου από πλήθος αφεντικών, ελληναράδων νοικοκυραίων και μπάτσων, στις 21 Σεπτέμβρη 2018.

– Mikhail Zhlobitskiy, που έδωσε τέλος στη ζωή του σε βομβιστική επίθεση στις Μυστικές Υπηρεσίες της Ρωσίας (FSB), στις 31 Οκτώβρη 2018.

Υγ: Σύντροφε Δημήτρη, καλό ταξίδι. Θα ζεις πάντα στους αγώνες μας.

(Πηγή: athens.indymedia.org)

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ

Ο χρόνος είναι σχετικός. Δεν υπόκειται αφ’ εαυτού του σε κατηγοριοποιήσεις και στρογγυλοποιήσεις. Η κατανομή των χρονικών διανυσμάτων σε δεκαετίες, αιώνες, χιλιετίες είναι προϊόν της ανθρώπινης ανάγκης να σχηματοποιεί, να δημιουργεί πλαίσια που γίνονται αντιληπτά ως “ιστορικές” περίοδοι, ή ως χρονικά ορόσημα τα οποία έχουν ένα διαφοροποιημένο αντίκτυπο στο συνειδησιακό εύρος κάθε ατομικότητας. Άλλες φορές ερμηνευτικό, άλλες πολιτικό κι άλλες καθαρά συναισθηματικό, χωρίς καν αυτό να μπορεί να φιλτραριστεί με ορθολογικούς όρους.
Τη στιγμή λοιπόν που γράφονται αυτές οι γραμμές αρχίζει και πλησιάζει εκείνη η χρονική στιγμή που συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τις μεγάλες εκείνες μέρες και νύχτες του Δεκέμβρη του 2008, μέρες και νύχτες που φωτίστηκαν από τις πύρινες φλόγες του μίσους και της εκδίκησης για τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Για κάποιους ίσως είναι ένα ένας ακόμα χρόνος από εκείνα τα γεγονότα, για κάποιες ίσως είναι μια επέτειος που χρόνο με το χρόνο ξεθωριάζει, σβήνεται και χάνεται. Για κάποιους άλλους, για το κομμάτι μιας γενιάς που πέρασε πολλές κόκκινες γραμμές αποτελεί το σφράγισμα μιας δεκαετίας από το σημείο μηδέν, από την μέρα εκείνη όπου τα πράγματα πήραν μία τροπή που έδειχναν ότι μπροστά στον ορίζοντα ανοίγει ένας δρόμος πιθανόν χωρίς επιστροφή. Μιλώντας για εμένα είναι μία δεκαετία από την οποία τον ένα μόνο χρόνο πρόλαβα να ζήσω ελεύθερος, τον δεύτερο σε καθεστώς παρανομίας και τα υπόλοιπα οκτώ σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Επομένως η συνειδητοποίηση ότι ο χρονικός ορίζοντας μιας ολόκληρης δεκαετία εξαντλείται, δε μπορεί παρά να επιφέρει μία δυνατή αλληλουχία συναισθηματικών εξάρσεων και κυρίως μία τεράστια φόρτιση σε κάποιους ανθρώπους που αρνηθήκαμε πεισματικά να δεχτούμε ότι ο Δεκέμβρης ήταν μόνο ένας μήνας. Γιατί για κάποιους ανθρώπους η εξέγερση εκείνη κράτησε λίγο παραπάνω.

Δεν αποφάσισα ωστόσο να τοποθετηθώ δημόσια τόσο για όλα αυτά, όσο για να διεκδικήσω εκείνο το μικρό μερίδιο που μου αναλογεί στην πολιτική και ιστορική αποκατάσταση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, του νεαρού, του μαθητή, του 15χρονου, φίλου για κάποιους, νεαρό μέλος μιας ευρύτερης μεγάλης παρέας για άλλους, αλλά και συντρόφου για πολλούς.
Είθισται ως κινηματική παράδοση και της αναρχίας και της αριστεράς, όταν ένα πρόσωπο από την κοινότητα του αγώνα χάνεται να αναλαμβάνει την τιμητική του προσφώνηση το πιο οικείο, φιλικό και πολιτικό περιβάλλον του, να μιλήσει για το πρόσωπό αυτό, τις απόψεις, τα πιστεύω, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τα προτερήματα ή και τα όποια ελαττώματά συμπληρώνουν τις ανθρώπινες αντιφάσεις που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Μέσα από αυτήν την τιμητική προσφώνησή αναλαμβάνουν να εκθέσουν στον υπόλοιπο κόσμο όσο το δυνατόν περισσότερο την προσωπικότητα του προσώπου που χάθηκε από κοντά μας, να εκφράσουν την λύπη, την οδύνη, την οργή ίσως, για την απώλεια του από δίπλα μας αλλά και ταυτόχρονα από τα χαρακώματα του αγώνα.
Η περίπτωση όμως του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι ίσως από τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις, που όσο κι αν έχουν μιλήσει οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, αλλά και οι λιγότερο κοντινοί, όσο κι αν έχει εκφραστεί το στενό αλλά και ευρύτερο φιλικό και συντροφικό του περιβάλλον σχετικά με το ποιος ήταν, ποια ήταν η προσωπικότητά του, ποιες οι θέσεις του και οι απόψεις του, έχουν ωστόσο αγνοηθεί συστηματικά με πείσμα και με ακατάληπτη εμμονή. Όχι μόνο έχουν αγνοηθεί με ξεκάθαρα απροκάλυπτο και χυδαίο τρόπο, αλλά οι φωνές τους έχουν σκεπαστεί κιόλας με μία συστηματική καταγραφή της ιστορίας έτσι όπως βολεύει την κάθε πλευρά που μιλάει πάνω στο θέμα, καταγραφές που εξυπηρετούν την κατασκευή μεγάλων εύπεπτων αφηγήσεων βασισμένες σε μια εργαλειακά λαϊκίστικη πολιτική εξωστρέφειας. Από την πρωτη στιγμή έχουν αρνηθεί να γίνουν δεκτές οι μαρτυρίες ανθρώπουν του περίγυρου του σχετικά με το ποιός ήταν ο Αλέξανδρος. Ακόμα και η προσωπική μαρτυρία του στενού του φίλου και συντρόφου, καθότι αναρχικός και ο ίδιος ως μαθητής από τα 15 του, Νίκου Ρωμανού μέσα από την επιστολή του “Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή” έχει αγνοηθεί από πολλές πλευρές εντός του κινήματος σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έτσι έχει καταντήσει ως κυρίαρχη αφήγηση των γεγονότων στο κοινωνικό να έχει μείνει η ιστορία που μιλάει για ένα δεκαπεντάχρονο νεαρό μαθητή που βγήκε στα Εξάρχεια ένα Σάββατο για τη γιορτή του συμμαθητή του και πού κατέληξε να πέσει θύμα ενός αστυνομικού που πυροβόλησε δολοφονικά εναντίον μιας παρέας παιδιών που “αυθαδίασε” στο πρόσωπο της εξουσίας. Η πραγματικότητα για την επίσημη αποτύπωση της οποίας παλεύουμε πολλά άτομα όλα αυτή τη δεκαετία, είναι πολύ μακριά από αυτή τη νερόβραστη σούπα που σερβίρεται ως καταγραφή των γεγονότων.

Ο Αλέξανδρος ήταν ένας νεαρός σύντροφος που ξεκίνησε να ασχολείται με την αναρχία και τους αγώνες της ήδη από το Φλεβάρη του 2008. Άρχισε να δίνει δυναμικά το παρόν σε διάφορες κινηματικές διαδικασίες,  συνελεύσεις μαθητών αλλά και γενικά στα Εξάρχεια, και ειδικά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, αποτελώντας κι ο ίδιος με τη δική του παρέα επίσης νεαρών ατόμων, κομμάτι της λεγόμενης “παρέας της Μεσολογγίου”, η οποία βρισκόταν σε δυσμένεια για αρκετό κόσμο εντός του αναρχικού χώρου την εποχή εκείνη. Η παρέα αυτή των νεαρών συντρόφων/ισσών που εμφανίστηκε περίπου εκείνη την εποχή αποτελούνταν από ένα εξαιρετικό ενθουσιώδες μπούγιο παιδιών με αστείρευτη ενεργητικότητα, ζωντάνια και θέληση για συμμετοχή σε δράσεις, αρκετά πολύβουο και ζωηρό ώστε σύντομα να γίνει γνωστό σε όλα τα Εξάρχεια Μιλάμε για μια εποχή μετά τους κυβερνητικούς ανασχηματισμούς που ακολούθησαν τις εκλογές του 2007, όπου το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης είχε αναλάβει από κοινού ο τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος και ο απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού ναυτικού Παναγιώτης Χηνοφώτης. Η αντικατάσταση αυτή επρόκειτο να δώσει άλλο αέρα στο συγκεκριμένο υπουργείο και συγκεκριμένα μία αλλαγή τακτικής στο ζήτημα της καταστολής. Από το προηγούμενο δόγμα μηδενικής ανοχής Βουλγαράκη – Πολύδωρα, με το ανελέητο κυνηγητό των ΜΑΤ μέχρι και το Λόφο του Στρέφη, τα μαζικά πογκρόμ, προσαγωγών πέριξ της πλατείας, τις στρατοπεδευμένες διμοιρίες μέσα στην καρδιά των Εξαρχείων, της πρώτης εφαρμογής των πεζών περιπολιών ,της σκληρής και αιματηρής καταστολής των φοιτητικών διαδηλώσεων και των μαζικών συλλήψεων και ξυλοδαρμών ακόμα και αλληλέγγυων στα δικαστήρια, υπήρξε μια διάθεση αποκλιμάκωσης. Οι διμοιρίες αποτραβήχτηκαν, ακόμα και αυτή των γραφείων του ΠΑΣΟΚ και για ένα διάστημα φάνηκε πως η πολιτική επιδίωξη του Υπουργείου έτεινε περισσότερο προς μια λογική του κατευνασμού των “μπαχαλάκηδων” σε μία περίοδο όπου ο κοινωνικός ανταγωνισμός είχε ενταθεί πάρα πολύ το προηγούμενο διάστημα.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο μπορούμε να αντιληφθούμε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλου ως ένα νεαρό αναρχικό σύντροφο, αρκετά ενθουσιώδη και ενεργητικό, με μια αστείρευτη θέληση για δράση παίρνοντας κι ο ίδιος μέρος μαζί με μια μεγαλύτερη παρέα εξίσου νεαρών δραστήριων ατόμων σε προκλήσεις εναντίον της εξουσίας και της καταστολής εντός των στενών ορίων των Εξαρχείων. Καταστάσεις ωστόσο που προκαλούσαν και μία μεγάλη κινηματική γκρίνια η οποία δεν πρωτοτυπούσε καθόλου, όπως δεν πρωτοτυπεί και τώρα. Τα ίδια επιχειρήματα που ακούγονται σήμερα ακούγονταν και τότε. Αντί για “ακίνδυνη επαναλαμβανόμενη γραφικότητά του Σαββατοκύριακου” είχαμε το κλασικό “Σαββατιάτικο ξεκαύλωμα” και αντί του “επί Σαμαρά αυτά δεν θα τα σκεφτόσασταν καν” είχαμε το “επί Βουλγαράκη-Πολύδωρα δε θα τα τολμούσατε αυτά”. Εντελώς ίδια ήταν τα επιχειρήματα γκρίνιας για τις “κλούβες που γυρίσανε πισω” και όπως επίσης το διαχρονικά πιο άθλιο κατηγορώ εναντίον της αναρχικής νεολαίας αυτό το “σε δυο χρονάκια εσείς θα είσαστε σπιτάκια σας”. Με τη διαφορά ότι ενώ ο Αλέξανδρος ήταν ξεκάθαρα μέσα σε πολλά απο αυτά που διαχρονικά υποτιμούνται καθ’ αυτόν τον τρόπο, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι νεολαίοι της ηλικίας αυτής μέσα στις προηγούμενες δεκαετίες, όπως και ο σύντροφος Μιχάλης Καλτεζάς το 1985, δε γύρισε σπιτάκι του σε δυο χρονάκια. Τι θά ήταν ο Αλέξανδρος αν ζούσε; Αυτό δεν το ξέρουμε με σιγουριά ούτε μπορούμε να το υποθέσουμε. Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε οτιδήποτε. Να είχε πάει πράγματι σπίτι του, να είχε εγκαταλείψει την αναρχία, να είχε “ωριμάσει πολιτικά” και να έκραζε τα “μπάχαλα” ή και να είχε μείνει στην κατεύθυνση μιας εξεγερτικής τάσης της αναρχίας. Θα μπορούσε οτιδήποτε που δεν το ξέρουμε και δε θα το μάθουμε ποτέ. Αυτό που ξέρουμε σίγουρα όμως είναι πως έπεσε νεκρός από τα πυρά μπάτσου, ένα Σάββατο βράδυ στις 6 Δεκέμβρη του 2008 στην οδό Μεσολογγίου μέσα στα Εξάρχεια. Ενός μπάτσου που αρνήθηκε να μετανιώσει στο Εφετείο λέγοντας πως πυροβόλησε εναντίον ενός αναρχικού δίνοντας ταυτόχρονα το πολιτικό σκεπτικό της πράξης του το οποίο αναιρεί την αφήγηση περί ενός απλού άφρονος μπάτσου-δολοφόνου .

Αυτό το οποίο συνέβη, και όλα αυτά τα οποία επακολούθησαν εγγράφονται λοιπόν στην ιστορία του κοινωνικού ανταγωνισμού. Στην ιστορία ενός δυναμικού πολύμορφου πολυσυλλεκτικού κινήματος με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά εντός του οποίου υπάρχουν διαλεκτικές συνδέσεις μεταξύ της διαχρονικής αντιμπατσικής οργής εντός των Εξαρχείων και της γενικότερης όξυνσης του επιπέδου της ανατρεπτικής κοινωνικοπολιτικής δραστηριότητας. Είναι κατανοητό το γιατί μοχθούν επί 10 χρόνια κάθε λογής προοδευτικοί, αριστεροί, κοινοβουλευτικοί και μη, κάθε λογής προοδευτικοί, ακαδημαϊκοί, εγκληματολόγοι, ψυχολόγοι και λοιποί απολογητές του δημοκρατικού καθεστώτος (όπως εσχάτως η ανεκδιήγητη Ζωή Κωνσταντοπούλου που με θράσος τόλμησε να χαρακτηρήσει στο Εφετείου του Κορκονέα , ως πλαστή την προ τριετίας επιστολή του συντρόφου Νίκου Ρωμανού) να αποσυνδέσουν τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλου από αυτή την εξίσωση. Είναι κατανοητό γιατί ο ίδιος ο θεσμικός τους ρόλος απαιτεί να προωθούν την αποριζοσπαστικοποίηση σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε μεγάλο ή μικρό κοινωνικό γεγονός. Αυτό που δεν είναι εύκολα κατανοητό σε μία πρώτη ανάγνωση είναι το γιατί επιθυμεί το ίδιο ένα τόσο μεγάλο κομμάτι του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου προχωρώντας σε μια πεισματική άρνηση να αναγνωρίσει την πολιτική στράτευση του Αλέξανδρου ως αναρχικού/αντιεξουσιαστή μαθητή. Θα μπορούσε να είναι η προσκόλληση σε μία πιο λαϊκίστικη αφήγηση προς επιδίωξη πρόκλησης ευρύτερων κοινωνικών συμπαθειών , είναι όμως μόνο αυτό; Δυστυχώς μέσα σε όλα αυτά τα 10 χρόνια έχει προκύψει περίτρανα η διατύπωση ότι προφανώς και δεν είναι μόνο αυτό. Δεδομένης της προσωπικότητας του Αλέξανδρου, με ποιες παρέες άραζε, ποιους φίλους είχε, σε ποια σκηνικά χωνόταν, πράγματα δηλαδή που κάποιοι εντός του χώρου δεν θα τα συγχωρήσουν ποτέ, η επίσημη παραδοχή της πολιτικής του ιδιότητας θα σημαίνει μία αλληλουχία πολιτικών τετελεσμένων τα οποία κρίνονται ανεπιθύμητα, κι ένα από αυτά θα είναι φυσικά αυτομάτως η παραδοχή ότι σε όλη αυτή την αντιμπατσική οργή, που εδώ και πάνω από 4 δεκαετίες εκφράζεται στα Εξάρχεια, έχει και πολιτικά χαρακτηριστικά και συνδέεται διαλεκτικά με τον ευρύτερο κοινωνικό ανταγωνισμό. Η αφαίρεση λοιπόν της πολιτικής ιδιότητας του Αλέξανδρου υπακούει,όσο λυπηρό και οικτρό και αν ακούγεται ακούγεται, σε μία εξυπηρέτηση συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας που διακατέχεται από φανατική εμπάθεια σε συγκεκριμένες λογικές και πρακτικές. Το πόσο τραγική και ηθικά μεμπτή είναι μία τέτοια επιλογή μπορεί κανείς να το αντιληφθεί αν απλά φανταστεί πόσο αποκρουστικό θα ήταν να υπάρχουν πολιτικές τάσεις μέσα στο ευρύτερο κίνημα, που θα αρνούνταν την πολιτική ιδιότητα προσώπων που έχουνε εκλείψει από την κοινότητα του αγώνα σε διάφορες εποχές, και που σίγουρα κάποιος κόσμος τις πένθησε βαθύτατα, και που θα αναγνώριζαν μόνο την επαγγελματική ή κοινωνική: εργάτης, πατέρας κτλ.

Με αυτή τη μικρή συμβολή δεν έχω καμία αυταπάτη ότι θα αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί, ότι θα μνημονεύεται εντός του χώρου μας ο Αλέξανδρος ως αναρχικός και ότι κάποιοι θα ρισκάρουν να δημιουργηθούν ανεπιθυμητά για τους ίδιους πολιτικά τετελεσμένα. Είναι όμως μία τοποθέτηση συνεπής σε μια ευρύτερη συλλογική προσπάθεια χρόνων για τη δημιουργία προϋποθέσεων ώστε να φαίνεται ξεκάθαρα η πολιτική αθλιότητα των επιλογών που αρνούνται μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο. Από τη δική μου μεριά με όλο το συγκινησιακό βάρος που έρχεται να φέρει αυτή η χρονιά ως το επισφράγισμα μιας ολόκληρης εποχής θα ήθελα να χαιρετίσω τον χαμένο μας σύντροφο, αυτόν που ήταν πάντοτε παρόν μαζί μας σε όλα εκείνα που ακολούθησαν, με το νεανικό του χαμόγελο που έσβησε τόσο γρήγορα, να γνέφει συνωμοτικά και να μας κλείνει το ματι στις καλές εποχές, στις επιτυχίες, στις μέρες και τους μήνες που τραντάχτηκε η κανονικότητα, αλλα και στις στραβές, τις αποτυχίες, τα κυνηγητά, τις παρανομίες, τις φυλακές. Μπορει μια δεκαετία να φτάνει στο τελος της, ένας κύκλος να κλείνει και να αφήνει πίσω μια ολόκληρη εποχή, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που θυμομαστε, πονάμε ακόμα και η καρδιά μας παραμένει μια αρμαθιά απο ξυράφια.

Δε λέμε αντίο. Δέκα χρόνια είναι λίγα. Δε στέγνωσε ακόμα το αίμα, ούτε τα δάκρυα και ούτε έσβησε το μισος.
Μονάχα φωνάζουμε με τις μικρές ή μεγάλες μας φωνές ΕΚΔΙΚΗΣΗ για να μη σταματήσει ποτέ να θυμάται ό κόσμος ότι τους νεκρούς μας δεν τους κλαίμε απλά, δεν τους αφήνουμε πίσω, τους κουβαλάμε βαθιά μέσα μας και ας βαραίνουν τα βήματα μας.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ  ΜΑΘΗΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟ
ΝΕΚΡΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Παναγιώτης Αργυρού, μέλος της ΣΠΦ

(Πηγή: the-blast.espivblogs.net)

Για ένα Μαύρο Δεκέμβρη

(Λάβαμε 29/11/18)

Ο Δεκέμβρης συνεχίζει να είναι ένας μηνάς που φέρει τη σφραγίδα της μνήμης της εξέγερσης των αναρχικών που υψώνονται απέναντι στην απροκάλυπτη διαμάχη οποιασδήποτε μορφής εξουσίας. Ο Δεκέμβρης του ’18 είναι ο μηνάς που συμπληρώνονται 10 χρονιά από τη συμπλοκή του συντρόφου Αλέξη Γρηγορόπουλου στο δρόμο και τη δολοφονία του από σφαίρες της αστυνομίας στη γειτονιά των Εξαρχείων, στην Ελλάδα το 2008. Επίσης, είναι ο μηνάς, που 5 χρονιά πριν, ο σύντροφος Sebastián Oversluij πεθαίνει χτυπημένος από σφαίρα μισθοφόρου της εξουσίας κατά την διάρκεια απαλλοτρίωσης τράπεζας το 2013 στη Χιλή.

Γιατί η μνήμη των δικών μας νεκρών είναι το καύσιμο που ξυπνάει τη φλόγα της δίκης μας ζωής για διαρκή εξέγερση, γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης ακόμη μια φορά είναι το σημείο συνάντησης της πολύμορφης δράσης και της αντανάκλασης μας, της δύναμης μας σε αυτή την άνιση μάχη και της δράσης μας σήμερα κόντρα στον καθεστωτικό εχθρό, που είναι η δύναμη του κόσμου της ιεραρχίας, του φασισμού, της πατριαρχίας,του σπισισμού, και των διάφορων εκφράσεων των ανώτερων τάξεων, από κάποιους, απέναντι σε άλλους

Για άλλη μια φορά, ο Μαύρος Δεκέμβρης εξακολουθεί να είναι ένα κάλεσμα για επικοινωνία των εξεγερμένων με την άγρια φωτιά της επιθετικής δράσης εναντίον του κράτους.

Εις μνήμη των νεκρών μας.

Επιθετική αλληλεγγύη με τους συντρόφους που είναι υπό καταστολή στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, τη Ρωσία, την Ιταλία, την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Για ένα Μαύρο Δεκέμβρη, επιδιώκουμε να ζήσει η αναρχία!

Μετάφραση Traces of Fire

2ΗΜΕΡΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ (Ακυρώθηκε)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

Τεχνητή νοημοσύνη, βάσεις δεδομένων, επαυξημένη πραγματικότητα, κάμερες υψίστης ασφαλείας, ψηφιοποιημένα οικοσυστήματα, drones, έξυπνα κινητά με έξυπνες διαφημίσεις και έξυπνα σπίτια που μας κλέβουνε τις σκέψεις και τις κάνουνε εμπόρευμα, θέαμα, καταστολή.

Επιτήρηση. Τάξη και ασφάλεια.

Το εργαστήριο ξεφεύγει από τους τοίχους- το εργαστήριο είναι ο πλανήτης ολάκερος.

Όλα αυτά είναι εκείνα που φωνάζουνε δειλά αλλά ταυτοχρόνως κραυγαλέα όλοι οι γιάπηδες έλληνες επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί, μεγαλοδιευθυντές και επιστήμονες από το Silicon Valley μέχρι την Αθήνα. Στις 19 Νοέμβρη με τη Σύνοδο Μοναδικότητας (SingularityU Summit), οι θιασώτες της τεχνολογικής δυστοπίας θα μαζευτούν στο Μέγαρο Μουσικής. Επομένως, η δυστοπία είναι εδώ, η δυστοπία είναι τώρα. Η Σύνοδος της Μοναδικότητας είναι μια συνάντηση που θα διδάξει στους επίδοξους αρχηγούς και τους επιχειρηματίες του μέλλοντος πώς να θριαμβεύσουν σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικότητας και υψηλής τεχνολογίας. Θεμέλια για όλα αυτά είναι οι μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες βάσης δεδομένων παγκοσμίως που κυριεύουν τον πλανήτη και βασιλεύουν στην “Κοιλάδα της Σιλικόνης” στην Καλιφόρνια, όπως η Google, η Yahoo και η Apple. Το όνειρο όλων αυτών παρουσιάζεται από διάφορους αλαζόνες επιστήμονες όπως o Πίτερ Διαμαντής, σε όλο τον κόσμο και εξαπλώνεται στις ελίτ της διεθνούς σκηνής. Πέρσι στο Μιλάνο, φέτος στην Αθήνα. Χορηγοί εδώ το ΣΚΑΙ και η Καθημερινή- ανέκαθεν τους τρέφαμε αντιπάθεια και δεν παραλείπουν να μας το υπενθυμίζουν- και το κέντρο ερευνών Demokritos, που κάνει πειράματα σε μη ανθρώπινα ζώα.

Το μέλλον είναι ήδη εδώ, αλλά εδώ είμαστε και εμείς, οι σκέψεις μας, οι φόβοι μας, οι αντιστάσεις μας. Τίποτα δεν έχει τελειώσει – το μέλλον είναι ακόμα άγραφο.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ για τη Σύνοδο Μοναδικότητας και τον νανόκοσμο

από την ομάδα Resistenze al nanomondo (Ιταλία)

ΚΥΡΙΑΚΗ 18/11 (τοποθεσία σύντομα) στις 19:00

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ (-ΜΙΚΟΡΦΩΝΙΚΗ) ενάντια στη Σύνοδο Μοναδικότητας

ΔΕΥΤΕΡΑ 19/11 στο Πάρκο Ελευθερίας (Βασ. Σοφίας δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής) στις 11:30

σύμπραξη ενάντια στο μέλλον

πρωτοβουλία από δαμάλα fera

traces of fire

Απελευθέρωση ζώων στη Σουηδία

ανώνυμη σημείωση

“Στις 28 Οκτώβρη το Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων στη Σουηδία απελευθέρωσε 5 κότες και 2 κουνέλια από ένα μέρος στο οποίο θα σκοτώνονταν για το κρέας τους. Κατέληξαν σε ένα ασφαλές σπίτι.

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα ζώα, και να τα απελευθερώνουμε από τα κλουβιά τους.  Και δεν θα σταματήσουμε ποτέ μέχρι τα κλουβιά να είναι άδεια. Βασανιστές ζώων πρέπει να γνωρίζετε, ότι ερχόμαστε για εσάς!

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΖΩΑ”

(Πηγή: directaction.info)

Μετάφραση Traces of Fire

 

Σκύλος απελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία του στην Ιταλία

Οι Απελευθερωτές έσπασαν την σχεδόν εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο Βένετο, όπου για κάποιο χρονικό διάστημα ένας γέρος είχε ένα σκυλί σε άθλιες συνθήκες. Απελευθερώθηκε, έλαβε την απαραίτητη φροντίδα και δόθηκε σε μια οικογένεια που τον αγαπάει σαν παιδί. Επειδή δεν ήταν αρκετά ικανοποιημένος που βασάνιζε και κακοποιούσε αυτόν τον σκύλο, αυτός ο γέρος, μετά από κάποιους μήνες, έπιασε ένα ακόμα πλάσμα για να το αφήσει στη μοίρα του στην υπαίθρια χωματερή όπου μια στο τόσο γίνονται εμπορικές δραστηριότητες. Όλο αυτό το καιρό μόνος του, περιτριγυρισμένος από σάπιο νερό, σκουριασμένα μπολ, με μοναδικό του καταφύγιο ένα σάπιο ξύλινο σπίτι, η μόνη παρηγοριά του ήταν τα λίγα χάδια των λίγων ανθρώπων που περνούσαν από εκεί και παρακαλούσε με τα θλιμμένα μάτια του για τρυφερότητα.

Αυτό το μικρό πλάσμα απελευθερώθηκε, τώρα είναι ασφαλές, μακριά από τον πόνο και τη δυστυχία. Με τις πρώτες θεραπείες των κτηνιάτρων βρέθηκαν σοβαρά προβλήματα υγείας εξαιτίας της απόλυτης εγκατάλειψης στην οποία ήταν, και αμείλικτα θα πέθαινε σε λίγες εβδομάδες. Τώρα ξέρουμε που μένεις, για την επόμενη φορά. Έβαλες σε κίνδυνο τη ζωή ενός ζώου, αν δεν σου είναι πλέον ξεκάθαρο, δεν αξίζεις δίπλα σου ούτε ένα μυρμήγκι. Κανένα άλλο ζώο δεν θα πρέπει να περάσει τις πόρτες της περιουσίας σου, μην σπαταλάς ενέργεια στα τελευταία χρόνια ζωής σου, οι απελευθερωτές θα είναι πάντα έτοιμοι να αναλάβουν δράση, τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα, θεώρησε πως σε έχουμε προειδοποιήσει.

Αγόρασε ένα λούτρινο!

Perro liberado de su cautiverio en Italia.

Μετάφραση Traces of Fire

ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (2-3 Οκτώβρη Πανεπιστημιακή σύνοδος Singularity)

(Λάβαμε 10/10/18)

Η “Μοναδικότητα” είναι μια μεταφορά από την μελέτη του Ray Kurzweil, ιδρυτή του πανεπιστημίου Singularity, και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τεχνολογική μέθοδο που θα καταφέρει να συνδυάσει τον άνθρωπο με την τεχνολογία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πανεπιστήμιο Singularity έχει σκοπό να διδάξει στους ηγέτες πως να εφαρμόσουν τις σύγχρονες και ανεπτυγμένες τεχνολογίες σε ανθρωπολογικές, κοινωνικές και οικολογικές αλλαγές που απαιτούνται από τον τεχνολογικό κόσμο.

Ο στόχος αυτός είναι σαφώς επιτυχής στην προετοιμασία καλύτερων μετανθρωπιστικών  ερευνητών και διευθυντών του κόσμου, καθώς μερικοί από αυτούς συγχωνεύονται με το ΜΙΤ ( Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης), ένα από τα σπουδαιότερα ερευνητικά πανεπιστήμια του κόσμου· με το DARPA, ένα κυβερνιτικό ίδρυμα του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών για στρατιωτική χρήση, με την Google, Microsoft και άλλους…

Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο Singularity βρίσκεται στην Silicon Valey, εντός των εγκαταστάσεων της NASA και το γεγονός ότι η Google είναι ένας από τους μεγαλύτερους χορηγούς του, είναι μια ακόμη απόδειξη ότι η ιδέα του κόσμου διαμοιράζεται με αυτούς που δημιουργούν και διατηρούν τις συνθήκες της κοινωνικής οικολογικής καταστροφής που αντιμετωπίζουμε. Στη συνέχεια, θα θελήσουν να βρουν μια λύση στην καταστροφή βάζοντας πάνω της ένα μπάλωμα.

Μην ανησυχείτε! Φαίνεται ότι έχουν βρει το διάσημο μπάλωμα, είναι ένα τεχνητό και ρομποτικό μπάλωμα. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία πιστεύουν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν τις πασίγνωστες “μεγάλες προκλήσεις της ανθρωπότητας”: την δυνατότητα ενός εγγυημένου ευτυχισμένου μέλλοντος.

Ένα μέλλον που, απαντώντας στο φόβο του θανάτου και της επιθυμίας για αθανασία, υπόσχεται θεραπεία ασθενειών, απορρόφηση περιβαλλοντικών ρύπων, καταπολέμηση της φτώχειας και της πείνας. Αυτή η υπέροχη προοπτική, ωστόσο, πρέπει να διαπραγματευτεί και, σε αντάλλαγμα, απαιτεί την πλήρη αποδοχή αυτού του τεχνολογικού κόσμου.

Απαντώντας στην επιθυμία μιας καλύτερης ζωής χωρίς βάσανα και όρια, οι μετανθρωπιστές σχεδιάζουν έναν κόσμο τεχνητό, ψηφιοποιημένο, μηχανικό και νανοτεχνολογικό.

Άλλα δεν θα έπρεπε να πέσετε σε αυτή την παγίδα: η περισσότερη τεχνολογία δεν θα φέρει περισσότερη ευτυχία και ελευθερία, αλλά φέρνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Αυτές οι τεχνολογίες είναι όργανα εξουσίας και δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα άλλο παρά να εξαπλώσουν την ίδια την εξουσία καθώς επίσης να χαλιναγωγήσουν τον κόσμο. Η “Μοναδικότητα” δεν είναι απλά η δημιουργία των έξυπνων μηχανών: πρώτα απ’ όλα, είναι η γέννηση ενός νέου ολοκληρωτικού καθεστώτος όπου τα ανθρώπινα όντα θα ελέγχονται από άλλα ανθρώπινα όντα χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες. Ένα καθεστώς όπου ο άνθρωπος σίγουρος για την ικανότητα του να χειραγωγεί τα πάντα γύρω του σύμφωνα με το δικό του γούστο, μπορεί να δώσει στον εαυτό του την ψεύτικη ελπίδα ότι είναι ελεύθερος και ότι μπορεί να κυνηγήσει το όνειρό του για την τελειότητα, ενισχύοντας τον και εξαλείφοντας κάθε φυσικό μαι μη όριο για να δημιουργήσει το Cyborg (Σαιμποργκ: αυτοματοποιημένος τεχνητός οργανισμός που συνδυάζει οργανικούς και τεχνικούς μηχανισμούς)

Σε ένα κόσμο σαν κι αυτό, τα σώματα, τα φυσικά στοιχεία, δεν αποτελούν πλέον μια μη διαθέσιμη βάση, αλλά γίνονται χρησιμοποιήσιμα, χειραγωγήσιμα, βελτιστοποιήσιμα. Η “Μοναδικότητα” που θέλουν να μας διαβιβάσουν οι επιστήμονες δεν αντιστοιχεί με την μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητα του ατόμου, αλλά με την ομοιομορφία και την ομογενοποίηση μέσω της τεχνολογικής εξέλιξης.

Ένας γκουρού των τεχνικών επιστημών προειδοποίησε τους οπαδούς του ότι θα μπορούσε να επεκταθεί και στους αντιπάλους :  “Μην παραμερίζετε την “Μοναδικότητα”, έχετε την ευκαιρία να οδηγήσετε την προσπάθεια σας στο σημείο της μεγαλύτερης επίπτωσης, την αρχή”

Ο αγώνας ενάντια σε αυτές τις διαδικασίες και αυτού του τεχνο-κοσμου, είναι αναγκαίος, πριν να είναι πολύ αργά.

Μετάφραση Traces of Fire

(Στα Ιταλικά : resistenzealnanomondo.org)

Haut-Valromey (Ain), Γαλλία – Εμπρηστική επίθεση σε σφαγείο (Ανάληψη ευθύνης)

Λάβαμε 12/10/18

Εκείνη τη νύχτα το φεγγάρι έφθινε και ήταν στο τρίτο του τέταρτο.
Μια ομάδα ατόμων, επιτίθεται σε ένα σφαγείο προκαλώντας του οκτώ εμπρησμούς, όπως επίσης και κάτω από οχήματα-και στο ίδιο το κτίριο -έχοντας  το προηγουμένως λεηλατήσει . Οι ηλεκτρικοί του μηχανισμοί κάηκαν από τη φωτιά και με αυτόν τον τρόπο καταστράφηκαν οι μηχανισμοί ψύξης και οι κάμερες ασφαλείας. Ένας μαύρος καπνός με έντονη οσμή εισβάλλει στον έναστρο ουρανό και ορμάει πάνω από το χωριό Hottones και πέριξ.

Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε χαιρετίζοντας τις όλο και πιο πολυάριθμες επιθέσεις σε κρεοπωλεία που έχουν συμβεί από την αρχή της  χρονιάς. Αυτές οι δράσεις, μας αγγίζουν γιατί δεν μας έχουν βάλει σε ρόλο θεατριών-τών αλλά μας ώθησαν να δράσουμε . Θεωρούμε σημαντικό να μην αφήσουμε την καταστολή να μας σταματήσει και διαχέουμε την αδιαμεσολάβητη δράση.

Η αντισπισιστική δράση βιώνεται σε καθημερινό επίπεδο, σε σχέση με τα έμβια όντα που μας περιβάλλουν. Επίσης δεν μας ενδιαφέρει να ασκήσουμε κριτική πάνω στη δολοφονία τους ως μια αξία εξορισμού κακή, καθώς η ηθική καταδίκη μας φαίνεται αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνεται. Μας ενδιέφερε πιο πολύ να επεκτείνουμε τον αντισπισισμό σε όλα τα έμβια όντα και να αρνηθούμε την διάκριση σε ευάλωτα όντα και τα υπόλοιπα. Η μαζική δενδροφύτευση ελάτων για την σανιδοποίηση, η εντατική κτηνοτροφία πουλερικών για την παραγωγή αυγών μας φαίνονται ισάξιες.

Δεν θέλουμε έναν βίγκαν καπιταλισμό ή ένα καπιταλισμό που σέβεται ζώα αλλά συνεχίζει να εκμεταλλεύεται άλλα είδη.

Θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αποδεχόμαστε καμία κτηνοτροφία όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι.

Αυτό μας υπενθυμίζει η εξημέρωση και το γεγονός ότι αντιμετωπίζουμε τη φύση γύρω μας σαν κάτι προς εκμετάλλευση, ακόμη κι αν είμαστε κομμάτι της και είναι κι αυτή κομμάτι δικό μας. Αποδεχόμενοι ότι είμαστε μέρος της φύσης ,έτσι αποδεχόμαστε την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών ακόμα κι αν πρόκειται για ένα διασταυρούμενο βλέμμα αλεπούς, ο ήχος του τσεκουριού που βουλιάζει στο ξύλο, το ξερίζωμα άγριων καρπών κατά το ξημέρωμα , το σκαρφάλωμα σε ένα δέντρο, το κυνήγι εντόμων που πηγαίνουν στην τροφή μας ή που εισβάλλουν στα σπίτια, η σωματική ή λεκτική σύγκρουση με άλλους ανθρώπους.

Σφαγεία , κτηνοτροφία, φυλακές είναι εξίσου μέσα εγκλεισμού και υποταγής . Διεξάγοντας αυτή τη δράση μας συντρόφευσαν ανθρώπινα όντα και μη ανθρώπινα ,που δεν ήταν παρόντα είτε γιατί είναι έγκλειστα είτε απειλούνται με εγκλεισμό. Εκφράζοντας  την οργή μας σας έχουμε στην καρδιά μας .

Και μισούμε αυτόν τον κόσμο που μας αναγκάζει να επιλέξουμε ανάμεσα στο να σκοτώνουμε αγελάδες με την παθητικότητά μας  ή να ρισκάρουμε να τις σκοτώσουμε σε δράσεις σαμποτάζ . Στην πραγματικότητα ,από την στιγμή της επίθεσης στο σφαγείο που συνειδητοποιήσαμε τις έγκλειστες αγελάδες -ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να ελαττώσουμε τους κινδύνους για εκείνες -οι πράξεις μας τις στρεσσαραν ή τις έκαναν να υποφέρουν. Όμως δεν θέλουμε να ξεχνάμε ότι οι πράξεις μας υπάρχει πιθανότητα να βλάψουν, αλλά η αδιαφορία σκοτώνει με κάθε βεβαιότητα .

Αυτή η δράση εγγράφεται σε μια σειρά επιθέσεων ονόματι “Στοπ στον Σπισισμό “. Όμως θεωρούμε σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι ο στόχος μας είναι να επανατοποθετήσουμε τον αντισπισισμό μέσα σε μια σταθερή σύγκρουση με την εξουσία .

Αυτός ο κόσμος σκοτώνει τις κακές αγελάδες.

Για την προπαγάνδιση του χάους που αρνείται να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη και τη βία.

Λευκή Σελήνη,
Μαύρη αγέλη.

 

Haut-Valromey (Ain), Γαλλία – Εμπρηστική επίθεση σε σφαγείο

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, της 28ης Σεπτεμβρίου, το σφαγείο Gesler στο Haut-Valromey (Ain) ήταν ο στόχος για την τοποθέτηση πολλών εμπρηστικών μηχανισμών.

Τα δύο τρίτα των εγκαταστάσεων, συμπεριλαμβανομένου του αλλαντοποιείου, του σφαγείου και των γραφείων καταστράφηκαν από τις φλόγες ολοσχερώς. Επίσης κάηκαν δυο φορτηγά και δυο τρακτέρ της ίδια εταιρίας.

Κανένα ανθρώπινο ή μη ανθρώπινο ζώο δεν τραυματίστηκε.

(Πηγή: contramadriz.espivblogs.net)

Μετάφραση Traces of Fire