Tag Archives: Sebastián ‘Angry’ Oversluij

(Chile)Words of the comrade Tato in memory of Sebastian “Angry” Oversluij.

(Reveived 28/12/16)

For my part i did not meet Angry, but his death ( that was not indifferent for me) bring him next to me through his texts , drawings , songs or memories of other people who make him alive with great affection, and allowed me and allows me go farther that day December 11 for taking a more deep sense of memory of a comrade and also of others. A sense of recognition of the person itself, of a being who did the step to challenge himself, and this society and civilization of domination through the attempt of living another life that was not the established and pre-fabricated one. With the good and bad moments, contradictions and hits that entail the choices and refractory wills.
The memory i am talking about begin from a feeling of affinity with the comrade and certain experiences, practices , desires , feelings and ideas that fill our lives of a own sense , pride and the impulse to walk by a similar path of struggle and confrontation, of wishes and creation.
It is so the political and personal elements ( even from the last ones i cant explain myself very well) of his daily life and personality take importance. As his way of feed himself, his negation to consume certain products and substances, his love for the earth, having in consideration other lives that are not the human, his contempt for the wage labor, his ilegalism , and that energy and that spark that he had , also takes on strength and makes his action of expropiation and his attitude valuable. For this reasons , i regret that someone like this is no longer between us. Because besides of being propelled by direct actions, expropiations and ilegalism , he was someone who try to take and make his own life in rebellion.
For all this i will never forget who was and what kind of citizen ( a security guard) is the damned one who kill Angry

¡Compañero Sebastián OIversluij presente!

Freedom to the comrade Tamara Sol who did a step in the revenge.

A hug from this jails to each affine.


(Translated by Traces of Fire)

Santiago, Chile: Incendiary attack against a Transantiago bus by Antagonistic Nuclei of the New Urban Guerrilla

As we warned…We have returned

By means of this text we claim responsibility for the total destruction of the route 230 Transantiago bus in the commune of Puente Alto today (26.12.16) by means of a homemade incendiary device.

We already made a previous attempt on August 18 on the route 110 bus in the commune of Maipú, with uncertain results. This time we have learned from our mistakes and modified some operational details to ensure that our small sabotage was completely successful.

And so we have deprived a small link in the mercantile flow that transports the oppressed to slow down the sinister machinery of social production that makes the surplus wealth generated by entrepreneurs, managers and bosses via the temporary and compulsory exploitation of the exploited to feed their wealth through wage labor and the frenetic consumption that is present at this time.

We make our position clear that our targets have never been the poor or the marginalized either in the countryside or the city. Proof of this is that we chose a route that was practically empty, but which was ready to reach its destination quickly to reincorporate itself back into the flow of exploitation, consumption and misery with which this means of public transportation collaborates. Additionally, our device was designed so that even if there were still passengers inside it would generate enough noise to warn them of our inevitable and intentional arson. Along with these measures we also designed our plan to be carried out only in the event that there was indeed nobody near the initial point of deflagration, if this situation had not been the case we simply would not have proceeded.

And so we do not hesitate to say that we hit the pockets of those who do not know the precariousness of an economically difficult life, blocking the flow that represents Capital through this small but effective sabotage and remembering that in this month not everything is about money and consumerism and that there are still many reasons to fight.

We dedicate this action to the compañerxs Juan Flores Riquelme, Nataly Casanova Muñoz and Enrique Guzmán Amadeo, imprisoned for various placements of explosive devices and risking very high sentences. To sabotage the flow of goods from the southern zone is to a certain extent a nod of solidarity with the compañerxs, who lived in the vicinity of the commune in which we operate.

With this action we again want to send greetings to the indomitable comrades Freddy Fuentevilla Saa, Marcelo Villarroel Sepúlveda and Juan Aliste Vega who are all imprisoned in the High Security Prison for the Security Case. We also send a fraternal embrace to Muñoz Delgado, Kevin Garrido and Joaquín Garcia, captives of the social war for feeding the revolutionary offensive in Chile.

We also send greetings to Natalia Collado (Tato) who is imprisoned for carrying out a sabotage similar to ours almost 2 years ago. Compañera, your convictions feed our dreams of insurrection!

We also want to take advantage of this small platform to remember that in a not so distant past there were compañerxs who went much further and did not limit themselves to sabotaging the mercantile flow but recovered it, expropriating some of the money used by bosses and heads of State / Capital to rob us of our lives. So in an exercise of combative memory we bring to the present Sergio Valdés, Ignacio Escobar Diaz and Enrique Torres, lautarinxs compañerxs who died while providing covering fire for the retreat of their squadron after an assault on a Santander bank on December 18, 1991 in the city of Coquimbo.

But it is not only the compañeros of politico-military apparatuses that generated these kinds of practices, so in affinity with our ideas we do not forget the anarchist Claudio Lavazza who is serving a harsh sentence after assaulting one of these centers of wealth accumulation, paradoxically, also on December 18 but in the year 1996.

Also, we cannot miss this opportunity to remember a brother of ours who was an active member of this group and who fell dead on the morning of the 11th of this month, 3 years ago under fire during an attempt to expropriate a bank in the commune of Pudahuel. Surely Sebastian Oversluij would have accompanied us in this new day of conspiracy had he not been murdered by a hit man of Capital. Some of these insurrectional flames were in your honor, making this small gesture a greeting of freedom to your memory.

With Persistence, Memory, Solidarity and Subversion we continue the war against Power!
Both yesterday and today, there are still reasons to fight!
To spread anti-boss hatred!
As long as there is memory there will be Rebellion!
¡Sebastián Oversluij Presente!

Michele Angiolillo Iconoclastic Circle
Antagonistic Nuclei of the New Urban Guerrilla

(via Contra Info, translated by Insurrection News)

(Greece) CCF: Anarchy has reminiscence.


(Received 20/12/16)

[Text for a gathering in memory of Sebastian Oversluij that took place in an anarchist squat in Chile]

One can never be really lost unless oblivion wrapps one in her arms.

It ‘s been three years now that comrade Sebastian Oversluij does not walk anymore through the paths of searching for the wild beauty of anarchist action. It’s been three years now that some of our brothers and sisters there in Chile feel his absence stretching their hearts. It is three years since the bullets of a sneak-security guard of the “Banco Estado” took his life, extinguishing the flame of the anarchist spirit that used to burn inside him.

But we, in our turn, as well as many others, we are not willing to let our comrade  disappear in the fog of oblivion. We honor our brother just like we honor his choice of passing into action, attacking a bank-a temple of money, emptying the enemy’s wallet, expropriating the minimum that we should get comparing to what authority expropriates from our own lives. The bank robbery carried out by an anarchist always carries inside the seed of refusal. The refusal to submit to a world where you ‘re restricted to sell your soul to the cruel laws of free market, so that you can live to work and work to consume and consume to fill in your existencial gaps with a pile of useless objects.

We know that we are very far away and that our words have to cross an entire ocean to reach you. But we hope you’ll be able to feel the affinity we all feel with all those who discover the ways to keep our brothers close to us at the events, in discussions, in our imagination, but above all at the continuing of spreading the constant anarchist revolt itself.

The members of Conspiracy of Cells of Fire- FAI/IRF

Mihalis Nikolopoulos
Giorgos Nikolopoulos
Haris Hatzimihelakis
Theofilos Mavropoulos
Panagiotis Argirou
Damiano Bolano

(Greece) CCF: For Sebastian-from the refusal of work…to the rebuff of the authority.


(Received 20/12/16)

[Text for a gathering in memory of Sebastian Oversluij that took place in an anarchist squat in Chile]

The real death is the forgetfulness.

On the 11th of December 2013 a robbery took place on a bank at the district of Pudahuel.when the anarchist Sebastian Oversluij walked in the bank announcing the robbery, he received the bullets from the armed guard-keeper of the bank-defender of the wealthy and authoritarian. Sebastian fell down dead after he emptied his machine gun…

But every day there are deaths without deads. Deaths that they are repeated every day…because of the mornings alarm clock so you won’t be late at work, because of the sad routes between the lonely crowd that goes to offices, factories, stores, because of the boss’s yells who wants more from you and faster, because of the mechanical movements during the work that kills the creativity, because of the feigned politeness, because of the abaser salary as a recompense for the life that they have stolen from you.
A life that is measured based on money.

When we rob a bank, we don’t steal the money, we take back the life that they have steal from us.

But a robbery can be an addict job also. A job like every one’s else, with the only difference that the “salary” isn’t sure and in case of industrial accident jail or death waits you. Often the robbers are not different from the salaried workers, they only work less in condition of high risk. But they share the same cast of mind. The one of a consumer who deify the money, who admires the power of riches and his car, his clothes, his watch are the prolongation of himself.

Sebastian Oversluij was not a robber. He was an anarchist. He refuse to be a slave on the boss’s blocks. He was a disclaimer of work because he refuse the morality of working, the morality of a slave who thinks like a consumer. A robbery by itself isn’t a revolutionary action. But it is a mean of the anarchist fight so we take back from the bosses the stolen time and organise it aggressively against them, planing anarchists actions, helping comrades in captivity, strengthening publishing ventures and creating armed infrastructure of attack against the dominion.

We belong at the generation that Sebastian belong. A generation that gap no age no nationality. At the generation of the inpatients the incompromisers and the dreamers.

We don’t need for heroes, we want comrades who set fires with their ideas.

When we keep alive in our memory Sebastian and all the comrades who fell on the battlefield, we keep the struggle alive. A fight against the dominion and we know that the jail or death are often the cost. But as one’s said “five free birds started the journey to the south.only one arrived, but what their journey for certain wanted to say, it was that it worthed for trying to fly…”

Polidoros Giorgios
Tsakalos Christos
Tsacalos Gerasimos
Iconomidu Olga

Santiago, Chile: Barricades of fire – Sebastián Oversluij Seguel presente!

c1 c2 c4 c5 c6

We re-appropriate time, meaning that we recover it, we steal it. Only via this way are we able to be in communion with other individuals to raise an operational coordination with the aim of questioning and striking the established order. Convinced of this we appeared with barricades on several streets and avenues of Santiago taking action against the existing order that the powerful intend to dominate us with.

This propaganda action that we carried out in the streets of the city was loaded with vengeful memory since 6 years of absolute impunity have already taken place since the state of Chile massacred 81 prisoners. Indeed it was at dawn on December 8, 2010 in the north and south wings of the 4th floor, Tower 5 of San Miguel prison where the state machinery revealed its true face, this time without concealing or hiding the torture and the death that tragically embodied the incinerated bodies of 81 people.

As anti-authoritarians/anarchists we do not make double readings of these facts for anything accidental, our position is clear and from the streets we made an explicit call for open conflict against all those who are part of the prison structure regardless of the degree of responsibility that they have.

The best act of memory is to have their deaths always present and to plan our revenge against the state, its apparatuses and it official accomplices – in the case the sinister institution of the Gendarmerie.

Strengthening the illegalist memory we remember the compañero Sebastian Oversluij who fell in combat during an expropriation of a state bank in Pudahuel. 3 years after his death we reaffirm and claim his action as one of the many practices that revolutionaries, anti-authoritarians and anarchists have used throughout history to confront dominion.

Angry in our memory, always present.

To unleash the conflict against all forms of exploitation and authority!
To multiply the informal networks of attack!

Av. Lo Ovalle / San Francisco
Av. Santa Rosa / Victoria
Av. Vicuña Mackenna / Benito Rebolledo (SAN JOAQUIN WOMENS PRISON)
Av. Santa Rosa / Av. Departmental
Route 68 / Carabineros School of Cavalry

Appendix 1: Prison officials present on the day of the fire in San Miguel prison:

1. Cristian Flores (Camera Operator)
2. José Hormazabal (Head of Night Watch)
3. José Poblete (Sentinel)
4. Francisco Riquelme (Sentinel)
5. Edith Ramirez (Second Lieutenant)
6. Cesar Gómez (Guardia Armada)
7. Fernando Andrés Orrego Galarce (He left the gendarmerie after the massacre)
8. Victor Fierro Pino: (Sub-Official)
9. Gerardo Verizo Marín
10. Marcelo Gajardo Bravo


1. Jaime San Martín Vergara
2. Carlos Bustos Hofmann
3. Patricio Campos Tapia
4. José Hormazabal Sánchez
5. José Fco. Poblete Valverde
6. Francisco Javier Riquelme Lagos
7. Segundo Arnoldo Barria

(via 325, translated by Insurrection News)

Santiago, Chile, 14.12.16

15439767_1255877414458542_8670069298573125938_n Continue reading

Αθήνα: Κείμενο από Uroborus για Σεμπαστιάν και Αλέξανδρο



Για τον Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο · για την όξυνση του αναρχικού πολέμου.

6 Δεκέμβρη 2008. Στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα, στα Εξάρχεια, πέφτει νεκρός από σφαίρα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, μετά από εκπυρσοκρότηση του σκουπιδιού που ακούει στο όνομα Κορκονέας, και σε πλήρη συνεργασία με το άλλο σκουπίδι που λέγεται Σαραλιώτης. Είχε προηγηθεί επίθεση με πέτρες στο μπατσικό που οδηγούσαν τα 2 προαναφερθέντα σιχάματα, τα οποία θέλησαν να λάβουν την εκδίκησή τους και να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη.

11 Δεκέμβρη 2013. Στη Χιλή, σε υποκατάστημα της τράπεζας Banco Estado στο Σαντιάγο, πέφτει νεκρός σε απόπειρα απαλλοτρίωσης της εν λόγω τράπεζας ο Sebastian Oversluij Seguel, από σφαίρες σεκιουριτόμπατσου. Ο σύντροφος δεν πρόλαβε να απαντήσει με το υποπολυβόλο που κρατούσε, και απεβίωσε ακαριαία. Ακολούθησε επιχείρηση των μπάτσων στην κοινότητα Πουδαουέλ για την εύρεση και των υπόλοιπων συντρόφων του Sebastian.

Ενάντια στις ανθρωπιστικές διαμαρτυρίες και φιέστες

Σε έναν πόλεμο οι πεσόντες καλώς ή κακώς είναι κανόνας και όχι εξαίρεση. Στην περίπτωση των δύο πεσόντων αδερφών μας, μιλάμε για δυο συντρόφια που συνειδητά είχαν επιλέξει τον δρόμο του πολέμου με την εξουσία, τον δρόμο της άμεσης σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης με τους θεσμούς της. Ήξεραν τι έκαναν, όπως ήξεραν και οι μπάτσοι αντίστοιχα. Όταν μιλάμε με όρους σύγκρουσης, αργά ή γρήγορα μιλάμε και για νεκρ#ς, βασανισμέν#ς, αιχμάλωτ#ς, ψυχικά τσακισμέν#ς, κλπ.

Μην ξεχνάμε ότι ο μπάτσος, το όπλο δεν το έχει για διακοσμητικό. Όταν θα χρειαστεί θα το χρησιμοποιήσει. Είναι ένας μισθοφόρος δολοφόνος, ένας ένοπλος φρουρός της δημοκρατίας, του κρατισμού, του καπιταλισμού, και κάθε υπάρχουσας συστηματοποιημένης κανονικότητας. Είναι ο πρώτος που θα σπεύσει, μόλις αμφισβητηθεί στο ελάχιστο το μονοπώλιο της κρατικής βίας, να επαναφέρει την τάξη, να επαναφέρει την ισορροπία των κυρίαρχων. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να παραπονιόμαστε για τις κρατικές δολοφονίες και να έχουμε αυταπάτες πως οι κυρίαρχοι μας χρωστάνε οποιαδήποτε παραχώρηση. Ας σταματήσουμε να απαιτούμε πιο ανθρωπιστικές συνθήκες σφαγής.

Ας στραφούμε στον δρόμο του ένοπλου υλικού πολέμου με όσα εχθρευόμαστε. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει κηρυχθεί απέναντι στην εξεγερμένη αναρχική ατομικότητα, απέναντι στην ατομικότητα που επιθυμεί να μην εξουσιάζει και να μην εξουσιάζεται από κανένα καθίκι. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει στραφεί ενάντια σε μη αποδεκτές κοινωνικές ταυτότητες, που χτίζει δόγματα και κανονικότητες -με όρους έμφυλους, ταξικούς, φυλετικούς- και που φροντίζει να οριοθετεί και να μπολιάζει με τις σιχαμερές αξίες του τις επιθυμίες των ατόμων. Έχοντας πάντα στη μνήμη τα πεσόντα αδέρφια μας, να χαράξουμε τον αναρχικό εξεγερσιακό πόλεμο που θα στοχεύσει πρωτίστως στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις, και που θα πλήξει όσο μπορεί τις κρατικές αρχές, τα πρότυπα συμπεριφοράς, τους ενάρετους πολίτες και κάθε σίχαμα που επιδιώκει να επιβάλλεται.

Μόνο όντας μέρος αυτού του πολέμου θα πάψουμε τα μοιρολόγια και τις δοξασίες. Μόνο έτσι θα σταματήσουν οι μουρμούρες και οι λυγμοί. Μόνο έτσι θα σημάνει ο δρόμος για τις καθημερινές αναρχικές μας ανταρσίες. Για μια ολόκληρη ζωή που θα αποτελεί μια οπλισμένη ανταρσία ενάντια στην κουλτούρα της επιβολής, της εξημέρωσης, της εξουσίας, της ιεράρχησης με βάση την έμφυλη ταυτότητα, την καταγωγή, το είδος (στο ζωικό σύμπλεγμα), την οικονομική τάξη, την ”εξυπνάδα”, κλπ.

Ενάντια στην ιεροποίηση των πεσόντων αδερφών μας

Τα πεσόντα συντρόφια μας δεν είναι κάποιο λάβαρο, ούτε κάποια άφταστη ιδέα. Είναι αναρχικές ατομικότητες που, μέσα στον βόθρο της αδράνειας και της κοινωνικής νηνεμίας, επέλεξαν την απόλαυση και την αξιοπρέπεια της επίθεσης στον πολιτισμό της εξουσίας. Επέλεξαν να οπλίσουν τις επιθυμίες τους, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, και να εφορμήσουν ενάντια σε ό,τι τις μειώνει και τις προσβάλλει. Και πλήρωσαν με τη ζωή τους γι’ αυτήν την επιλογή, όπως και πάρα πολλά άλλα άτομα.

Ας αποτελούν τα πεσόντα αδέρφια μας ακόμα μια αφορμή για άλλη μια έκρηξη, άλλον έναν εμπρησμό, άλλο ένα σαμποτάζ, άλλη μια απαλλοτρίωση, άλλη μια εκπυρσοκρότηση, όλα στραμμένα ενάντια στους τομείς της παραγωγής, της τεχνολογίας και της άσκησης εξουσίας και καθημερινής επιβολής. Ας μην αποτελούν όμως λόγο να καθόμαστε στα σπίτια μας και να μοιρολογάμε, φοβούμεν# για τη δική μας τύχη, και θεωρώντας πως είναι αδύνατον να προκαλέσουμε ρωγμές στην εξουσία χωρίς να φυλακιστούμε ή να σκοτωθούμε. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Το ρίσκο πάντα ενυπάρχει στην επιλογή της άμεσης δράσης. Ο κίνδυνος καιροφυλακτεί σε κάθε μας βήμα. Αν όμως πραγματικά επιθυμούμε τη σύγκρουση με τον πολιτισμό της επιβολής και της κυριαρχίας, τότε οι καταστάσεις από μόνες τους θα οπλίσουν τα χέρια μας. Αργά ή γρήγορα τα υπαρξιακά μας κενά θα μας ωθήσουν στον δρόμο της ένοπλης επίθεσης.

Ας μη γίνονται λοιπόν τα πεσόντα συντρόφια δικαιολογία του αφοπλισμού μας. Ας αποτελούν σημείο όξυνσης της αναρχικής μας μνήμης και αυτοδικίας. Ας μην ξεπέφτουμε όμως στη λογική να περιμένουμε ”επετειακές” αφορμές για να προβούμε σε σύγκρουση, γιατί έτσι θα είμαστε πάντα ένα βήμα πίσω από την εξουσία. Θα περιμένουμε πρώτα αυτή να μας τσακίσει και μετά εμείς θα αντιδράμε, γεγονός που θα μας στερεί τον απαραίτητο χρόνο να αναβαθμίσουμε οργανωτικά τις επιθέσεις μας, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε μια επιθυμία αναβίωσης φαντασμάτων του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε την άμεση και αντάρτικη αναρχική δράση στο εδώ και στο τώρα, με κριτική ματιά σε κάθε μας κίνηση, με σκοπό την αυτοβελτίωσή μας και την πρόκληση όσο το δυνατόν πιο σοβαρών υλικών πληγμάτων στο σώμα της εξουσίας. Οι αιτίες είναι πάρα πολλές και οι αφορμές έχουν υπάρξει ακόμα περισσότερες. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή όπου η ροή του εμπορεύματος είναι ομαλή, όπου η αγοραπωλησία εργατικού δυναμικού πλασάρεται ως μονόδρομος ζωής και οι εργατοώρες βάφονται με αίμα, όπου οι έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή των σχέσεών μας, όπου οι αναρχικές ατομικότητες που προβαίνουν σε άμεση και αντάρτικη δράση θεωρούνται από τις μάζες τρομοκράτ#ς, όπου τα φιλήσυχα κοπάδια κυνηγούν απλά μια ήρεμη και ενάρετη ζωή, όπου το ρατσιστικό μίσος οπλίζεται ενάντια σε μετανάστ#ες, ενάντια σε κάθε ”αδύναμη” ταυτότητα, αλλά και ενάντια σε αναρχικές καταλήψεις, κάθε τέτοια στιγμή είναι λόγος οργάνωσης και μεθόδευσης της επίθεσής μας στην εξουσία και τον πολιτισμό της επιθυμίας για κυριαρχία.





(Πηγή : contrainfo)

Santiago, Chile: Action 3 years after the death in combat of compañero Sebastián Oversluij

Sebastián Oversluij, we demand your memory in every direct action.* This December 11 is already 3 years since your death in combat, with fire we remember every fallen compañerx.

Freedom for the PDI case compañerxs, Tamara Sol and all other compas who have been kidnapped and imprisoned by the Police State.

Fire to the prisons!
We do not forget, we do not forgive!
The struggle continues, stronger than ever!

*Barricades, banners, pamphlets and attacks with Molotovs against the police in memory of Sebastián ‘Angry’ Oversluij and for the political prisoners outside UMCE (Metropolitan University of Educational Sciences). There were also clashes outside Campus Juan Gómez Millas (University of Chile). 07.12.2016

(via Contra Info, translated by Insurrection News)