Tag Archives: Mauricio Morales

Ανάληψη ευθύνης–Θεσσαλονίκη

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η εγκαθίδρυση και η ισχυροποίηση ολοένα και περισσότερων σύγχρονων ολοκληρωτικών καθεστώτων σε διάφορες περιοχές-κράτη αυτού του εύθραυστου κόσμου. Από την Βραζιλία του Μπολσονάρο, στην Γαλλία της επερχόμενης Λεπέν και από την Ιταλία του φασίστα Σαλβίνι στην αναμενόμενη “επέλαση” του Μητσοτάκη στα εδάφη που μας περιβάλλουν. Πανοπτικός έλεγχος, διαχείριση συνειδήσεων και πληθυσμών, επίδειξη υπεροπλίας και εξάντληση της εκδικητικότητας εναντίον όσων επιλέξουν να αντισταθούν, μερικά μόνο από τα κοινά τους γνωρίσματα από άκρη σε άκρη. Η καταστολή και οι μακροχρόνιες ποινές σε όσους/ες τους αμφισβητούν, δεδομένη.

Και αν ορισμένες φορές περιμένουμε απλά την αφορμή για να επιστρέψουμε στους δρόμους της φωτιάς και της δράσης, αυτή τη φορά ήρθε με το άκουσμα της απεργίας πείνας των Ιταλών συντροφισσών Silvia και Anna που διεκδικούν να βάλλουν ένα τέλος στην απομόνωση τους στις ιταλικές φυλακές τύπoυ AS2 και να έχουν την δυνατότητα για επικοινωνία τόσο μεταξύ τους όσο και με συντρόφους τους εκτός των φυλακών. Την απεργία πείνας πλαισίωσαν και στηρίζουν επίσης και άλλοι αναρχικοί σύντροφοι όπως οι A. Cospito, Salva και Steco.Το επιχειρούμενο καθεστώς εξαίρεσης είναι άλλωστε ευρέως διαδεδομένο και εφαρμόζεται ενάντια σε αναρχικούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι και το ιταλικό κράτος δείχνει τα δόντια του απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους με μεθοδεύσεις και επίδειξη ισχύος σε όσους από παιδιά μίσησαν την εκμετάλλευση και την εξουσία, την κάθε στέρηση ελευθερίας. Για εμάς η αλληλεγγύη είναι δεδομένη με συντρόφους/σες που μάχονται με όλο τους το είναι τον κάθε λογής εξουσιαστή, φασίστα ή καταπιεστή.

Με κινητήριο δύναμη την οργή μας και μέσο την φλόγα που καίει μέσα μας προχωρήσαμε στον εμπρησμό του προσωπικού αυτοκινήτου του Ιταλού πρόξενου Χρήστου Σαραντόπουλου την Πέμπτη 20/6 στην περιοχή της Τούμπας πλησίον του ιταλικού προξενείου. Επιλέξαμε να δράσουμε μέρα-μεσημέρι σε μια περιοχή που φυλάσσεται από μόνιμες σταθερές και διερχόμενες δυνάμεις (φυλάκιο μπάτσων του προξενείου της Ρουμανίας στα 20 μέτρα, Διας έξω από το Θεαγένειο νοσοκομείο), αναδεικνύοντας για ακόμα μια φορά τα “κενά ασφαλείας” αυτής της κοινωνίας ελέγχου που προσπαθούν να επιβάλλουν. Τα χαμηλής ισχύος μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν τέτοια ώστε να επέρχονταν η επιθυμούμενη ζημιά, χωρίς ωστόσο να κινδύνευε η ακεραιότητα του όποιου τυχαίου διερχόμενου περαστικού, καθώς λογικές παράπλευρων απωλειών απέχουν κατά πολύ από την νοοτροπία μας.

Σε περίπτωση που οι συντρόφισσες/οι πάθουν το οτιδήποτε μέσα σε αυτόν τον αγώνα που δίνουν με ανάχωμα τα ίδια τους τα κορμιά, θα επιστρέψουμε και αυτή τη φορά δεν θα περιοριστούμε σε υλικές ζημιές του όποιου υπεύθυνου-απεσταλμένου του ιταλικού κράτους.

Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη ό,τι μας απομονώνει και μας οδηγεί στην απραγία και να χτίσουμε γερούς, ειλικρινής δεσμούς προχωρώντας με καθημερινά μικρά βήματα σε καίρια χτυπήματα. Πέρα από σαθρές βάσεις και ευκαιριακές σχέσεις, να κυνηγήσουμε το ακατόρθωτο βαδίζοντας μεθοδικά στο μέλλον που έχει ονειρευτεί ο καθένας/μια μας ελεύθερα, συντροφικά και αυτοοργανωμένα. Γιατί μόνο όταν αντιστέκεσαι, αγωνίζεσαι, πολεμάς, μπορείς να ελπίζεις.

ΥΓ1. Τα ευχάριστα νέα της “εξαφάνισης” του Γ. Μιχαηλίδη από τις αγροτικές φυλακές όπου κρατούνταν και της αντίστοιχης “εξαφάνισης” της Αθανασοπούλου μια ημέρα πριν την ανακοίνωση της καταδικαστικής απόφασης, έφεραν ένα μεγάλο συνωμοτικό χαμόγελο στα πρόσωπα μας. Καλή δύναμη και καλή λευτεριά σύντροφοι.

ΥΓ2. Ο σύντροφος Salvatore που κατηγορείται για την υπόθεση βόμβας σε φασιστικό βιβλιοπωλείο και τον τραυματισμό ενός μπάτσου στην Ιταλία, αποφυλακίστηκε ,αλλά παραμένει σε καθεστώς κατ’οίκον περιορισμού εδώ και λίγες μέρες. Ως την πραγματική λευτεριά σύντροφε, κράτα γερά.

ΥΓ3. Ακόμα και αν πέρασαν πάνω από 10 χρόνια, οι μνήμες του Δεκέμβρη είναι νωπές. Τις επόμενες ημέρες αναμένεται η απόφαση του εφετείου της Λαμίας για τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη. Προφανώς, χωρίς καμία προσμονή από την αστική δικαιοσύνη, το μόνο για το οποίο είμαστε σε αναμονή είναι μια ακόμη αφορμή για το επόμενο χτύπημα.

ΥΓ4. 22 Μάη του 2009 πέφτει νεκρός ο σύντροφος Mauricio Morales στο Santiago της Χιλής στην προσπάθεια του να τοποθετήσει αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό σε σχολή αστυφυλάκων. Καμία απόσταση και κανένα σύνορο δεν είναι ικανό να μας χωρίζει σύντροφοι. “Οι ιδέες χωρίς πράξεις δεν αξίζουν τίποτα, για αυτό θεωρία και δράση πρέπει να είναι και είναι ένα ενιαίο πράγμα”.

ΥΓ5. Δύναμη και αλληλεγγύη σε όσους/ες επιλέγουν να εφαρμόσουν στην πράξη τα αναρχικά προτάγματα και να ζήσουν μια ζωή μακριά από τη σκλαβιά της εργασίας. Δίπλα στους 3 συντρόφους που κατηγορούνται για τη ληστεία χρηματαποστολής στο ΑΧΕΠΑ.

Ομάδα μεσημβρινών εμπρηστών Mauricio Morales

(Πηγή: athens.indymedia.org)

Για τις συγκρούσεις με τους μπάτσους 22/5

 

Ξημερώματα της 22ης Μαίου, 10 χρόνια από το θάνατο του Mauricio Morales, τιμήσαμε τη μνήμη του όπως εμείς ξέρουμε. Επιτεθήκαμε με λύσσα και αρκετή βενζίνη στους μπάτσους επί της Πατησίων. Φωνάχτηκαν συνθήματα και κάηκε μια σημαία προκλητικά μπροστά στα μάτια τους, κάτι που τους πείραξε πολύ όπως φάνηκε. Ανταποκριθήκαμε με αυτό το τρόπο στο κάλεσμα για ένα Μαύρο Μάιο και στέλνουμε την αλληλεγγύη μας σε όλα τα εξεγερμένα αδέρφια ανά τον κόσμο.

Δύναμη και αλληλεγγύη στον έγκλειστο Βασίλη Φάτση ο οποίος ξεκίνησε απεργία πείνας διεκδικώντας την ελευθερία που του στερούν εδώ και 4 μήνες.

Δύναμη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

Μέχρι να μαυρίσουμε όλους τους μήνες του χρόνου

ΥΓ: Αυτό ήταν το αρχικό κείμενο, αλλά μας πρόλαβαν τα ευχάριστα νέα για την αποφυλάκιση του Βασίλη Φάτση, τον οποίο βέβαια βαραίνουν σκληροί περιοριστικοί όροι, καθώς και για τη λήξη της απεργίας πείνας του Δ Κουφοντίνα. Χαιρόμαστε για την έκβαση του αγώνα τους, γιατί είναι μια πρώτη νίκη, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στο δρόμο ώστε να γίνουμε ο χειρότερος εφιάλτης του συστήματος και της κοινωνίας.

(Πηγή: athens.indymedia)


Διεθνές κάλεσμα για αγκιτάτσια και δράση: Για την επιθετική μνήμη και ένα Μαύρο Μάη στη μνήμη του Μαουρίσιο Μοράλες

Δ

Διεθνές κάλεσμα για αγκιτάτσια και δράση: Για την επιθετική μνήμη και ένα Μαύρο Μάη στη μνήμη του Μαουρίσιο Μοράλες

“Θα αναζητήσω με κίνδυνο της ζωής μου, την καλύτερη, την αυθεντική ελευθερία…”

Mauricio Morales

Πριν από 10 χρόνια, στις 22 Μαϊου 2009, ο εκρηκτικός μηχανισμός που μετέφερε ο αναρχικός σύντροφος Μαουρίσιο Μοράλες εξερράγη κατά λάθος πριν τοποθετηθεί στη Σχολή Χωροφυλακής, στο Σαντιάγο της Χιλής, αγγίζοντας τις μαύρες καρδιές. Έκανε αυτό το θεσμό και εκείνους που τον αποτελούν ορατούς ως στόχο επίθεσης, δημιουργώντας έτσι μια στενή σχέση μεταξύ της αλληλεγγύης με τους κρατούμενους και της δράσης. Αλλά εκείνη την ώρα ο εχθρός δεν δέχτηκε το χτύπημα, αυτή τη φορά ο κρότος δεν ταρακούνησε την υποδομή των δεσμοφυλάκων, αυτή τη φορά η ισχυρή έκρηξη πήρε τη ζωή του Μάουρι εκείνο το ξημέρωμα.

Γρήγορα, τα διάφορα αρπακτικά της αστυνομίας, των εισαγγελέων, των δημοσιογράφων και των υπουργών ήρθαν να σκυλέψουν και να καταβροχθίσουν το αίμα και το σώμα του Μάουρι. Σε αυτή τη συγκυρία, ο θάνατος ενός αναρχικού ήταν η αφορμή για την ανάπτυξη νέας ώθησης στο κυνήγι ενάντια στα αντιεξουσιαστικά περιβάλλοντα.

Από τότε η μνήμη έχει διασχίσει διαφορετικά μονοπάτια, σε διάφορες γλώσσες, ηπείρους, από το δρόμο, στο λόγο, στις δράσεις και τη φωτιά. Η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή μέσα στην πολύμορφη δράση που μας κρατάει ενωμένους με τους νεκρούς μας. Είναι με αυτές τις χειρονομίες που ο μηχανισμός της λήθης, της σιωπής και της μετάνοιας δεχόταν συνεχώς επιθέσεις και σαμποτάζ, προστατεύοντας την απόφαση του συντρόφου Μαουρίσιο Μοράλες από το να χαθεί στο χρόνο ή στη δίνη της υπερπληροφόρησης.

Έχουν περάσει 10 χρόνια. Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές μοιάζει σαν μια αιωνιότητα και κάποιες φορές είναι απλώς μερικά δευτερόλεπτα. Σήμερα επιστρέφουμε σθεναρά στην κίνηση που μονιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιδιώκοντας να εμπνεύσουμε νέες ενέργειες και να τις μετασχηματίσουμε σε έναν εξαιρετικό λόγο για να οξύνουμε τις αρνήσεις μας σε αυτόν τον κόσμο: Η μνήμη σήμερα όπως και χτες είναι επίθεση. Δεν επιδιώκουμε να συνεργαστούμε για να επιτείνουμε μια μακρινή, θεαματική και υπερηρωική εικόνα του συντρόφου∙ όπως πάντα, ο Μάουρι ήταν ένας από εκείνους που απέρριψαν αυτόν τον κόσμο, ένας σύντροφος, όχι ένα είδωλο, που, χρησιμοποιώντας την ευφυΐα και τη θέληση του, από τη σύγκρουση με αυτή την επιβεβλημένη πραγματικότητα αποφάσισε να αναλάβει δράση. Εκείνη τη νύχτα θα μπορούσε να είναι αυτός ή κάποιος άλλος σύντροφος που αποφάσισε να οπλιστεί με τις αρνήσεις του.

Υψώνουμε μια αναρχική και εικονοκλαστική μνήμη που μακριά από την αναζήτηση της συνεχούς επανεπιβεβαίωσης ή τον πικρό διαξιφισμό πάνω στην ιδιοκτησία της μνήμης, κατευθύνεται επιθετικά εναντίον αυτού του κόσμου.

Καλούμε τους διάφορους συντρόφους διάσπαρτους ανά τον κόσμο, την πάντα μειοψηφική τάση, που επιδιώκει την καταστροφή όσων μας κάνουν σκλάβους, τα ανήσυχα μυαλά να συμβάλλουν σε μια μνήμη της δράσης ενάντια στην κυριαρχία. Αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μιας διπλής διάστασης σε αυτόν το Μάιο, από τη μία το πρόσχημα για αναρχική μάχη και από την άλλη την ειλικρινή θλίψη για την απώλεια ενός αγαπημένου συντρόφου. Πιστεύουμε ότι με συμπληρωματικό τρόπο μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε και να αναπαράγουμε τις κινήσεις μνήμης: Δραστηριότητες, δημοσιεύσεις, τοιχογραφίες, δράσεις, φωτιές, οδομαχίες. Όλα πιάνουν, επειδή τίποτα δεν περισσεύει.

Το κάλεσμα είναι για να πάρουμε πίσω ό,τι δεν έχει μείνει ποτέ πίσω, δίνοντας ζωή σε αυτή τη συνέχιση της πρακτικής στο τρέχον σενάριο, συνεισφέροντας έτσι ώστε οι θάνατοί μας να παραμένουν επικίνδυνοι στα αυτιά των ισχυρών, αδύνατο να αφομοιωθούν από τους «προοδευτικούς πολίτες», απομακρύνοντάς μας και απορρίπτοντας κάθε θυματοποιητική έκφραση που επιδιώκει να πλασάρει μια παραμορφωμένη εικόνα του συντρόφου.

Αυτά τα λόγια είναι ένα κάλεσμα για δράση και προπαγάνδα, για να πολλαπλασιάσουμε τις χειρονομίες ενάντια στην Εξουσία, κινήσεις που καταστρέφουν την πόρτα της λησμονιάς που προσπαθεί να επιβληθεί στον Μάουρι, αλλά είναι επίσης μια πρόσκληση για να ενισχύσουμε τις ικανότητές μας, να πολλαπλασιάσουμε τις αναφορές μνήμης, να αναπαράγουμε τη μάχη και να γεννήσουμε ένα σύγχρονο αγώνα κατά της κυριαρχίας.

Στα 10 χρόνια: Για την επιθετική μνήμη και ένα μαύρο Μάη στη μνήμη του Mauricio Morales.

Η μαύρη μνήμη μας θα συνεχίσει να αντηχεί στις διαρρήξεις αυτής της πολύτιμης κοινωνικής ειρήνης.

Τίποτα δεν έχει τελειώσει, όλα συνεχίζονται!

Η μνήμη είναι επίθεση.

-2019-

(Πηγή: athens.indymedia.org)