Χιλιανές φυλακές: Μήνυμα αντίστασης από τους συντρόφους Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν

mientras

Κόντρα στη μαζική αδιαφορία:
Ενεργή αντίσταση στον εγκλεισμό!

Από τη Φυλακή Υψηλής Ασφάλειας χαιρετίζουμε με μια αδερφική, αυτόνομη και ελευθεριακή αγκαλιά τις διάφορες πρωτοβουλίες συνένοχης αλληλεγγύης που στοχεύουν καθημερινά στο γκρέμισμα των τειχών της κοινωνίας-φυλακής.

Σε αυτούς τους καιρούς, τους τόσο δύσκολους, αντιλαμβανόμαστε πως η διαρκής επίθεση της εξουσίας απέναντι σε όσxς εξεγείρονται είναι ένα συνεχές που οφείλουμε να το αντιστρέψουμε σφίγγοντας τους δεσμούς, σπάζοντας τα γκέτο, γεννώντας πολύμορφους χώρους συνάντησης για να φέρουμε εις πέρας τον αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση τόσο στη φυλακή όσο και στο δρόμο.

Η βούλησή μας για μάθηση κι ανταλλαγή εμπειριών μιας ζωής εμπόλεμης είναι διαθέσιμη ως μέρος του οπλοστασίου που αποζητάμε να συλλογικοποιήσουμε προκειμένου να συνδεθούμε στον αντικαπιταλιστικό ανατρεπτικό αγώνα.

Γνωρίζουμε πως ο εγκλεισμός στη φυλακή είναι η αναπόδραστη μοίρα κι άλλων συντρόφων κι αδερφών που δεν απαρνιούνται τις ιδέες τους ούτε αφήνονται να κυριαρχηθούν απ’ τον παραλυτικό φόβο. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα συνεχίζουμε να παρευρισκόμαστε ενώπιον της δικαστικής γελοιότητας της δημοκρατικής ιεράς εξέτασης του Κεφαλαίου, που προετοιμάζει τη συνέχιση του μοιράσματος δεκάδων χρόνων καταδίκης σ’ ένα σύνολο σχεδόν 10 συντρόφων που επί της παρούσης διώκονται για διάφορα γεγονότα.

Τούτοι εδώ είναι καιροί που απαιτούν γενναιοδωρία στις συναντήσεις μας και πραγματική επιθυμία ν’ απλώσουμε τα χέρια για να διευρύνουμε τα δίκτυα και τους χώρους στήριξης, έχοντας κατά νου πως οι προκλήσεις είναι κάθε φορά και περισσότερες.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα για τη διατήρηση της μνήμης της ανατρεπτικής αντίστασης, δικαιώνοντας μια διαδρομή αξιοπρέπειας μαζί με τους νεκρούς μας, τους φυγόδικους και τους κρατούμενούς μας, κι υπενθυμίζοντας πως τίποτα και κανείς δεν γίνεται να σβήσει αυτή την ιστορία μάχης ενάντια στη λήθη, στη μιζέρια και στο βόλεμα όσων συντηρούν την τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων.

Όσο υπάρχει μιζέρια θα υπάρχει εξέγερση!

Μνήμη, αντίσταση, ανατροπή!

Μέχρι να καταστρέψουμε και το τελευταίο προπύργιο της κοινωνίας-φυλακής!

Μαρσέλο Βιγιαρροέλ
Χουάν Αλίστε
Φρέντυ Φουεντεβίγια

Φυλακή Υψηλής Ασφάλειας
20 Αυγούστου 2016, Σαντιάγο/Χιλή.

(Πηγή : contrainfo)

Untitled

liceoDarioSalas_1 liceoDarioSalas_2

Στις 18 Αυγούστου 2016 οργανώθηκε μια δράση ως απάντηση στο κάλεσμα για εμπρηστική αλληλεγγύη στα συντρόφια που είναι έγκλειστα για την «υπόθεση PDI». Στο ίδιο πλαίσιο πραγματοποιήθηκαν μπλοκαρίσματα δρόμων έξω από λύκεια και πανεπιστήμια σε διάφορα σημεία του Σαντιάγο. Χαιρετίζουμε όσες κι όσους υπερασπίζονται τα αιχμάλωτα συντρόφια με τη δράση τους στο δρόμο και αντιμάχονται τους τρισάθλιους και γνωστούς από πάντοτε φονιάδες.

Στο λύκειο Νταρίο Σάλας ακρατικές ατομικότητες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και συγκρούστηκαν με την μπατσαρία. Μετά από κάμποσες πετυχημένες επιθέσεις με εμπρηστικές βόμβες, η ένταση κορυφώθηκε. Το τεθωρακισμένο όχημα ρίψης νερού των μπάτσων έσπασε τις τζαμαρίες του κεντρικού φουαγέ του λυκείου, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 5 σπουδάστριες/ές, 2 εξ αυτών με τραύματα μέτριας σοβαρότητας. Μια σπουδάστρια χτυπήθηκε από θραύσματα και γυαλιά που την τραυμάτισαν στο στομάχι, στα πόδια και στα μπράτσα, συν του ότι υπέστη κατόπιν λιποθυμικό επεισόδιο, αφότου οι μπάτσοι πέταξαν δακρυγόνα στο σημείο όπου λάμβανε τις πρώτες βοήθειες απ’ τα συντρόφια της. Ένας άλλος σπουδαστής υπέφερε κόψιμο στο αντιβράχιο. Και οι δυο μεταφέρθηκαν από καθηγητές στα επείγοντα του νοσοκομείου Posta Central, όπου έραψαν τις πληγές της συντρόφισσας κι έκαναν 6 ράμματα στο χέρι του συντρόφου.

Αργότερα όργανα της εγκληματολογικής υπηρεσίας των καραμπινιέρων LABOCAR μπήκαν στο λύκειο και πραγματοποίησαν έρευνες για υποτιθέμενη εξακρίβωση της ευθύνης του μπάτσου που χειριζόταν το τεθωρακισμένο ρίψης νερού, ήταν σαφές όμως πως η πρόθεσή τους ήταν να τσιμπήσουν ίχνη γενετικού υλικού (DNA) που θα μπορούσαν να συνδέσουν συντρόφια με την εμπρηστική δράση.

Χαιρετίζουμε εκ νέου το θάρρος και τη γενναιότητα όσων περνάνε στην επίθεση, στέλνουμε μια δυνατή και μαχητική αγκαλιά στα τραυματισμένα συντρόφια και τους ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση. Κι επίσης, ελπίζουμε πως το δόλιο έργο της LABOCAR δεν θα καταλήξει σ’ ένα νέο «κυνήγι μαγισσών» εις βάρος όσων αποφασίζουν να οπλιστούν με βενζίνα.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤXΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤXΣ!!!

liceoDarioSalas_labocar

(Πηγή : contrainfo)

Σαντιάγο, Χιλή: Τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού σε λεωφορείο της Transantiago

a

Μπιτόνι 5, 10 ή 20 λίτρων γεμισμένο ως τα 2/3 της περιεκτικότητάς του με εμπρηστικό μίγμα αποτελούμενο από βενζίνη, παραφίνη, πριονίδι και σκόνη φελιζόλ (παρόμοιο με το περιεχόμενο μιας βόμβας μολότοφ), με σύστημα πυροδότησης αποτελούμενο από αυτοσχέδιο βραδύκαυστο φιτίλι και μίγμα αποτελούμενο από 50% νιτρική ποτάσα σε σκόνη και 50% ζάχαρη άχνη, δεμένο στο μπιτόνι με κολλητική ταινία.

b

Αυτοσχέδιο βραδύκαυστο φιτίλι αποτελούμενο από αρωματικό στικ, 2-3 σπίρτα και χάρτινο γιούφι γεμάτο με μαύρη πυρίτιδα, κολλημένα όλα μαζί με χαρτοταινία.

 

Στις αναρχικές κι αναρχικούς της πράξης.
Στις κρατούμενες/ους και φυγόδικες/ους του κοινωνικού πολέμου.

Τη νύχτα της 18ης Αυγούστου ενεργοποιήσαμε εμπρηστικό μηχανισμό στο λεωφορείο της γραμμής 110 της εταιρείας Transantiago, στην κοινότητα Μαϊπού. Αγνοούμε αν ο αυτοσχέδιος μηχανισμός μας λειτούργησε με επιτυχία, μιας και ο Τύπος αποσιώπησε τη δράση.

Περνάμε στη δράση ενεργώντας σε συνέπεια με τις ιδέες, αξίες και πεποιθήσεις μας. Αποζητάμε να χτυπήσουμε την υπηρεσία που μεταφέρει χιλιάδες ανθρώπων που αναπαράγουν τα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος, όντας αυτή η υπηρεσία ένα ακόμα από αυτά τα γρανάζια που καταστρέφει τη Γη και συνεργεί στο θάνατο συντρόφων ανθρώπων και ζώων. Η δράση μας πλήττει τις μηχανές τους, την κοινωνική τάξη, το νόμο, τους φύλακές τους, τον πολιτισμό και την εξουσία.

Ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, δεν μένουμε αδρανείς αλλά περνάμε στην επίθεση. Δεν μένουμε αδιάφοροι απέναντι στην πολιτική φυλάκιση των συγγενών μας, ούτε απέναντι στις καμπάνιες αλληλεγγύης που καλούνται γι’ αυτούς, ούτε βέβαια απέναντι στα κατασταλτικά χτυπήματα της εξουσίας. Για τους αιχμαλώτους, φυγόδικους και πεσόντες μας, συνεχίζουμε δίχως ανακωχή.

Όπως χτες, έτσι και σήμερα κι αύριο, η επίθεση προέχει πάντα!

Φωτιά και μπούρμπερη στον πολιτισμό!

Να πολλαπλασιάσουμε την αναρχική επίθεση παντού!

Πυρήνας Επίθεσης Ερμίνια Κόντσα

(Πηγή : contrainfo)

Freedom for hundreds of mink (Linwood, Ontario)

August 2016: Hundreds of mink freed from cages at a fur farm in Linwood (Wellesley Township), .

claim:

«A LETTER TO THE PUBLIC
LAST EVENING WE TOOK A ROADTRIP TO LICHTY MINK FUR FARM 5531 SCHUMMER LINE LINWOOD ONTARIO WHERE THOUSANDS OF ANIMALS ARE NEEDLESSLY KILLED EVERY YEAR FOR THE STUPIDITY OF FASHION
WE CUT HOLES IN THE FENCE AND OPENED THE CAGES TO HUNDREDS OF MINK SETTING THEM FREE TO THE NIGHT
WE ARE PROUD THAT WE CAN MAKE A DIFFERENCE IN THE LIVES OF THESE ANIMALS
CONFINING AND KILLING LIVING BREATHING BEINGS FOR CLOTHING IS AN ABOMINATION AND ATROCITY WHEN WE CAN EASILY MAKE CLOTHES FROM SYNTHETIC MATERIALS WITHOUT BLOODSHED
LICHTY FUR FARM IS INDISTINGUISHABLE FROM A PUPPY MILL
THE SPACE EACH MINK HAS IS BARELY ENOUGH TO TURN AROUND AND THESE ANIMALS ARE TREATED NO BETTER THAN DISPOSABLE TRASH
THESE DEATH FACTORIES THAT PASS THEMSELVES OFF AS FARMS FLY IN THE FACE OF WHAT IS DECENT AND JUST
ANY LAW THAT ALLOWS FOR ANIMALS TO BE TORTURED AND ABUSED HAS NO PLACE AND NO RIGHT TO BE RESPECTED BY RESPONSIBLE PEOPLE
THIS LIBERATION IS DEDICATED TO ANITA KRAJNC FROM TORONTO PIG SAVE WHO STANDS ON TRIAL TODAY FOR SIMPLY GIVING WATER TO THIRSTY PIGS ON SLAUGHTER TRUCKS.
THIS IS A MOCKERY OF JUSTICE AND AN ABSURDITY OF REASON THAT A LAW WOULD CRIMINALIZE AN ACT OF KINDNESS
MOTHERS AGAINST FUR FARM CRUELTY»

(via http://www.directaction.info/news_aug25_16.htm)

Santiago, Chile – On the plunder and damage in some ‘education centres’

hdfsfdsdfshgdfshdfhd-544x371
Claim:
We are part of what the press call ‘vandalism’, we are part of what citizens call delinquency, we are the individuals who tend to break the murderous routine with small actions, individuals for whom self-compassion and mercy have given way to tangible reality, a reality that shows its worst face in everyday life, a life that is crying out for destruction so as to give space to the overwhelming impetus of autonomy and total freedom.
In a context of struggle, plunder and destruction become essential for insurgents, rebels and anyone who is against the system; undoubtedly spontaneous and organized practice will always be there. As secondary, technical and university students are begging the State for improvements in education, the minorities that long for sedition continue to annoy the authorities and to foment widespread disorder. (1)
Without thinking twice we take advantage of certain situations that we’ve been targeting for a while – at different times and contexts – the ‘education centres’ in Santiago of Chile, we plundered them, destroyed them and occupied them in order to spread the seed of anarchy in many ways; we took advantage of this for individual purposes and also – and mainly – for political anti-authoritarian projects. There was no exception this year, we plundered electrical appliances and various equipment which will help us in future political actions. We stole them from the promoters of inequality, morality and power. (2) For our part we’re satisfied, even if we will aim higher and higher, there are plenty of places.
Plunder and destruction are political exercises that make us smile in complicity with our affinity ones as we put them into action against the target chosen during the organization of an action. Routine is being broken up, we leave no space to authority’s lovers or those who play politics and go to the police and protect the property of others who ruin their lives with huge debts.
It’s time we became faster, we expect nothing nor do we have anything to expect from education and its puppets (comrades, leaders, directors, politicians); we negotiate nothing nor do we have anything to negotiate with the State/Capital; we need to start acting towards the exacerbation of the conflict with power so as to see it being destroyed in front of our eyes.
In memory of anarchist-nihilist comrade Sebastián Oversluij Seguel, who together with unknown persons emptied a room of a great many computers and electrical appliances for political purposes in the Juan Gómes Millas campus, Universidad de Chile, on 19th November 2010. (3)
Without any doubt such an inspiring story calls us to dedicate our raids and destructive gestures to Pelao Angry, who fell in an expropriation action in Pudahuel on 11/12/2013.
SEBASTIÁN O SEGUEL ILLEGAL GANG
WINTER, JULY – $HILE 2016
(1) We’ve been appreciating disorder, plunder and destruction during students’ demonstrations since 2006, with continuity in autumn 2008 and a decrease in intensity in 2011, which has lasted to this day with variable presence and strength. Throughout all these years, unquestionably, with an anarchist/anti-authoritarian fighting presence that left no one indifferent.
(2) Municipio de Santiago: the damage amounts to over 1,300 millions [of Chilean pesos]
(3) Extract form the second edition of the book ‘Promesa de Guerra’, December 2015.
———————-
Croceneranarchica.org via contrainfo
Translated from Italian by act for freedom now!

Stop Protesting and Become A Revolutionary: How to Join the FAI

aa1

As the United States totters ever closer towards total collapse and WW3 looms on the horizon, one question burns with increasing intensity in the minds of Anarchists everywhere: what can I do to help destroy things?

Not since the heyday’s of the early 1900’s has the moral and social fabric of America the Brutal been so close to the tipping point, the minds of an entire populace so close to boiling over. We live in a unique age, a transitory position; Radicals of every stripe are quickly abandoning the long dead tactics of the Protest Left in favor of militant activity, going so far as to form armed squads. The State not only knows this but expects it, which says something quite dire about what lies ahead of us consideringthe massive build-up of military units for such an occurrence. Things are bad, real bad, and people everywhere feel the need to do something. The fact is violence DOES work and people are starting to realize that.

Radicalism has long been clubbed by the idiotic beliefs perpetuated by the Democratic party. With Bernie’s betrayal people are starting to look for alternatives. There is an itch on the arm of Leftists everywhere, a sullen pimple begging to be popped. There is talk of “realrevolution” and what that might entail. It’s a question whose time has come. The religious belief in nonviolence that we’ve all had passive-aggressively shoved down our throats states that an individual must allow an entity in opposition to see the evil in his or her own ways and voluntarily change because apparently people switch out belief systems like vape liquids. This, as if by magic, will somehow spread across society and create lasting change. Of course it’s all a lie. This foolish notion places an extraordinary amount of faith in the human conscience and assumes people are rationally deciding the course of their actions and has proven it’s bankruptcy. If the dogma of “conscious choice” were true the entire field of advertising wouldn’t exist. If an individual had a working conscience in the first place would they actually engage in activities with threaten and destroy various forms of life on this planet, support a state that exports war and death to millions across the globe? The entire system depends upon people NOT acting rationally and not ethically reflecting on those same actions. I can assure you cops and soldiers sleep like babies.

141

Other factions, primarily on the Left, want us to wait for some Grand Revolution, accepting our lot as tools in some dialectical gear work, forced to silently taking blow after blow until enough critical mass has been reached until….well, nobody seems to know. Serfinski in Blessed is the Flame notes that almost every concentration camp run by the Nazis had an organized resistance, some even with weapons. Thousands of prisoners were part of these organizations actively plotting the moment they would put an end to the widespread slaughter and liberate themselves. The problem was that the plot never came to fruition, times were never quite right, things were never ready enough. The bodies continued to pile up as fast as each new unspeakable horror was unleashed yet hierarchical leaders remained steadfast in waiting for the picture-perfect weather. Even social protests like better wages, social security, more rights, while certainly admirable, are mobilizations with an expire date that lead back to passivity. The only thing we learn by waiting is to wait.

People want to act, want to do something. Scores of the restless are filled with piss and vinegar looking for a target. Hands are willing with only one question remaining: who the fuck do they do it with?

It’s a question I’ve asked myself, and one that lead me to message the fine folks over atInsurrection News, a clearing house for “news, counter-information & incitement from the global front lines of anti-capitalist insurrection & social war.” The way I saw it there were a few outfits out there, but you’d be hard pressed to find one better than the infamous Informal Anarchist Federation, a shadowy “terrorist” group better known by its Italian acronym of FAI, the same one whose “death squads” I covered for Disinfo:

“[The] FAI/FRI made it clear this is no collection of high-school students with a passing interest in Bakunin. This is hardcore Propaganda of the Deed.“The fire, the attack, the threat against any representative of the church and the power is fully justified,” noted the Anarchists, “We have the weapons and our willingness to attack them. Their days of revelry are over.”

The FAI/FRI is probably the only Anarchist collective on the planet capable of backing up that claim, having launched arson attacks against cellphone towers in Russia as well as Chilean banks, sabotaging Bristol train lines, even shooting out the kneecap of the head of an Italian nuclear engineering company.

These guys and gals don’t play around and aren’t interested in “influencing the argument” or “moral victories.”

Masked Anarchists striking fear into the heart of the bourgeoisie? Be still my beating heart! So where does one sign up?

The short answer: you don’t.

The long answer is much more complicated.

“FAI doesn’t really have a membership as such, it is an informal organization,”explains Insurrection News. While it may not have offices, ranks, or official structures, that’s not to say one couldn’t become part of it. “A person is only an FAI member when they carry out an action under the FAI name. It’s more of an idea than some kind of actual organization.”

Alfredo Cospito, the jailed Anarchist who was convicted of an FAI-FRI action (kneecapping that nuclear power company executive) elaborates and highlights the effectiveness of this “informal” organization in a letter from prison:

“I’ll never tire of repeating it, in my opinion the informal federation must ‘limit itself’ to being a simple instrument which even comrades like myself, totally extraneous to any organization, can use, giving themselves the possibility of relating with other individuals or nuclei scattered around the world. FAI-FRI is a weapon of war, and the simpler its structure, the more elementary its dynamics, the more efficient it will be. Reducing its complexity increases its effectiveness….

Rather than wait to be issued commands the FAI operates as a symbolic mast-head for individuals or groups to gallantly raise their own black flag of Anarchism; there is no leader to capture, no informants to pay off, because cells do not come into contact with one another.

Both coordination and assembly are exposed to repression, everyone knows everyone else, it’s like a house of cards, if one falls all the others fall. The FAI, in a very simple and natural way through the collective experience of dozens of groups scattered throughout the world has, without even realizing it, substituted these two old methodologies with revolutionary campaigns that don’t need deadlines or reciprocal knowledge, only the actions speak. There’s no need for coordination when it is sufficient to communicate the beginning of a campaign with claims, pieces of writing that follow the actions and open debates among different tensions (insurrectionalists, individualists, nihilists, social and anti-social anarchists) thus creating new trajectories that are never characterized by uniformity, ideology, politics. As for the assembly this is a way of politicizing, and rendering ideological the simple and natural relations of affinity, friendship, love, sisterhood, brotherhood that every FAI-FRI group has within itself and which concern their most intimate lives and only in the moment of the action intertwine with the existence of the informal federation…

145

The informal federation follows its trajectory of war which within the limits of its strength wants only to destroy and build nothing. An unpredictable trajectory, which is never ideological, never political, never constructive, and which sometimes intersects with that of the ‘real movement’. Two trajectories with quite different objectives, the first the anarchist movement, combative, violent, revolutionary with its assemblies and specific organisations and the second the FAI-FRI, a simple instrument, elementary, basic, informal to make war, strike, then disappear, communicate without ever becoming visible. The two trajectories must be kept separate from each other as they would annihilate each other if they came together.

Above all one thing must be clear, one is only part of the FAI-FRI in the moment of the action, then each one returns to their life as anarchist, nihilist, individualist, to their own projects and rebel or revolutionary perspectives with all their adjuncts of assemblies, coordinations, affinity nuclei, occupations, communes, struggles in the territory and so on and so forth.

The FAI-FRI (at least that’s how I see it) is not a party or a movement and even less an organization, but a means to strengthen single affinity groups or single individuals of action through international campaigns that unite our forces without coordination, without surrendering precious freedom.

A means that can be used by any anarchist who aspires to destruction here and now. It’s not a perfect instrument, many things could be improved starting with the international campaigns, which, I think, have never been exploited to the full. Imagine concentrating forces on objectives of the same kind, on an international scale…

Powerful words and big claims. But does it work?

142

Map of ELF / ALF attacks and damages.

Other organizations, such as the Earth Liberation Front and it’s sister organization the Animal Liberation Front have used similar informal, cellular structures to devastating effect, causing millions of dollars worth of damages all without a single arrest from 1997 to 2000 noting in one FAQ:

“This cell structure has been extremely effective in ensuring the continuation of the organization with minimal arrests. Law enforcement, particularly in North America are trained to recognize and deal with organizations that have a leader, a hierarchy and a central headquarters. The ELF does not contain any of these.Due to the autonomous and underground aspects of the ELF cells, an infiltration into a cell by no way means the entire movement will be stopped. If one individual or even one entire cell is captured by authorities, other individuals and cells will be free to continue their work as they operate independently and anonymously from one another. The cell structure is a type of guerilla tactic which has been successfully employed by various movements around the world for ages. It can be a successful tactic when used properly against a greater military power.

The ELF does not have any sort of physical membership list or meetings you can attend to become involved. Remember, the ELF revolves around not a physical base or classically designed structure, but instead an ideology. If you believe in the ELF ideology and you follow a certain set of widely published guidelines, you can conduct actions and become part of the ELF.

Individuals interested in becoming active…need to follow the above guidelines and create their own close knit anonymous cell made up of trustworthy and sincere people. Remember the ELF and each cell within it are anonymous not only to one another but also to the general public. So there is not a realistic chance of becoming active in an already existing cell. Take initiative, form your own cell and do what needs to be done!”

143

A map of FAI cells worldwide (larger image)

As mentioned before the FAI has been notoriously successful. 180 fire and bombing attacks were carried out by one group alone under the name of “Conspiracy of Cells of Fire,” filling the servants of the State with more dread than any “occupation” could have. Attacks are oriented around aspects of society in specific campaigns rather than location-driven co-ordinates, allowing members to strike in any way they deem feasible. A call for revenge in the name of fallen anarchists called “Black December”yielded at least 63 successful actions in one month across multiple continents. Says another FAI text, “Using specific campaigns as a strategy (for example against the prison system or the plunder of the earth and of animals) we can easily cause a short circuit to the normal functioning of society. For example, a campaign against prison that includes posters and leaflets against prison, sabotage and arson against the companies that build prisons and/or get rich with their management, letters to imprisoned anarchists, attacks on jailers and prison governors, explosive attacks on judges in solidarity with anarchist prisoners, would unquestionably be a strong campaign that would cause cracks in the prison walls. This kind of mobilization can strike the prison regime and create unpredictable situations inside the prison, and even help the comrades who want to escape.”

Attacks can be carried out by individuals or cells of comrades, reject the idea of any centralist model and chosing to start from the basis of individual initiatives that want to collectivize.  As one group put it “At group meetings, each comrade had the opportunity to propose a plan of attack, thereby opening up a debate on planning, timing, political analysis, and operational problems posed by a given target’s location. During these discussions, there was no guarantee that we would reach agreement. Opposing arguments sometimes developed into a powerful dialectic, especially regarding the strategy and prioritization of timing, and quite often there was more than one proposal, so we then had to choose which we were going to select and which we were going to keep in “storage” to be refined in the future.”

From there a number of communiqués were signed by groups (Nihilist Faction, Breath of Terror Commando, Terrorist Guerrilla Unit) that arose out of each separate initiative, an ingenious method that leaves cops guessing and chasing dead ends. After reaching anagreement, whether as the entire collective or as a separate initiative, the attack is usually planned. Each member contributes; information was culled from newspapers, magazines, and the Internet; the area where the action was to take place is reconnoitered and mapped; the approach to and withdrawal from the target laid out (avoiding cameras and police checkpoints), including alternate routes in case something unexpected happened, and of course keeping in mind the eventuality of a confrontation with the pigs. There were also support groups, “hideouts,” ways of asking for help, etc.

Of course the FAI isn’t just anything and everything. The FAI are nihilists, individualists, and insurrectionists of the highest caliber. To add one’s voice to such a chorus is to be well acquainted with the songs of destruction they sing and the theories behind them. The above video does a good job of giving you a quick primer on just what Insurrectionary Anarchism is. Rest assured though its actual action they live for, not theoretical posturing. A childhood brush with arson holds much more weight than a college degree in dialectics.

110 years ago the leaders of the world slept uneasily on feathered beds, nightmares of bomb-wielding Anarchists chasing them from the front page of the morning paper to the borders of dreamland and everywhere in between. It was an age where no office was too mighty and no life too noble to be removed jut as ruthlessly as the rulers treated the people. Stories of daring and adventure were as common as the concrete victories they produced in the lives of those that actually had the nerve to pursue them. It was an age so restless, so burning with brimstone, it was enough to keep Anarchism on the map even with a century of bitter defeats ahead of it.

Those same conditions are here again. So too can be the victories.

(via The Conjure House)

 

Santiago, Chile: Incendiary attack against a Transantiago bus by Herminia Concha Nucleus of Attack

fire isolated over black background

To the anarchists of praxis
To the prisoners and fugitives of the social war

On the night of August 18 we activated an incendiary device during the journey of the 110 Transantiago bus in the neighborhood of Maipú. We do not whether our handcrafted ingenuity was a success or not as the action was silenced by the media.

We carried out this action in accordance with our ideas, principles and convictions. We seek to attack the service that transports thousands of people that reproduce the gears of the capitalist system. This service is one more cog, one that is destroying the earth and is complicit in the death of human and animal comrades. Our action damages the machinery of the social order, the law, its guardians, civilization and power.

Against all odds, when times are tough, we do not immobilize ourselves and continue to attack. We are not indifferent to the political prisoners, nor to the solidarity campaigns that arise for them, despite the various onslaughts of power. For our prisoners, fugitives and fallen we continue unabated.

Like yesterday, today and tomorrow, the attack is first!
Fire and gunpowder to civilization!
Let’s multiply the anarchic attack everywhere!

Herminia Concha Nucleus of Attack

(via Contra Info, translated into English by Insurrection News)

Chile: New text from anarchist prisoners Tamara Sol Farías and Natalia Tato Collado

Comrades Tamara Sol and Natalia Collado have sent this statement on the occasion of the following initiatives: Anti-authoritarian Day for Comrades Tamara Sol, Natalia and Nataly at the Libertarian Library Manuel Rojas, Sunday, July 17 and the 1st Anti-authoritarian Café Literario at the Kanno Suga and Denjiro Kotoku library, Saturday, July 30.

To the comrades, those in affinity, to those present. We were surprised to learn of this initiative, and we consider it very highly knowing that it is an initiative that comes from people whom we do not know or with whom we have no ties, who as individuals and as a group feel the desire to come together in an act of solidarity and affinities, which we greet with the affection and strength that we receive and which gives us the energy to face the prison context as we would like to.

Three weeks have passed since we found ourselves in the maximum-security section of the prison where, unlike the rest of the prison population (the other pavilions), we cannot get out of the section unless handcuffed and with a guard at our side to control us. Likewise we are prevented from participating in learning or recreational activities apart from going out a couple of days to play women’s football at the field.

This highlights the fear that institutions have for libertarians, anarchists and people who collide with the system and civilization. This in the women’s prison at least.

But in this context we are trying to break the isolation and control also of our ideas through learning spaces such as a kitchen garden that we have built from recycled materials, and at the moment we are waiting for the tailoring and screen printing project here in the section, in addition to other things that we have in mind.

We want you to know that we are happy to be together and to be working to nourish our ideas and also strengthen more bonds and practices such as forms of confrontation with the established order. And on this point we are preoccupied about the arrests of comrades that have increased following the new law on weapons and explosives control involving prohibitive convictions and no benefits from 3 to 5 years for those with a weapon or a Molotov, as well as for those who activate incendiary devices or explosives.

Faced with this new panorama, and weighing up the costs in terms of a greater number of arrested comrades, we think that at the time of passing to the attack through an action, it is important to consider the aim, the potency and effectiveness thereof and at the same time broaden the objectives and see the weak points of the patriarchal, techno-industrial capitalist machine, physically as well as morally and in ideas.

We recall as points of reference actions such as attacks, expropriations for which now sees a comrade in captivity in Spain; the wave of churches burned in the South; the technological and scientific centers destroyed; the car bomb at Microsoft; Rote Zora’s actions against patriarchy; the CCF, the Mapuche and the affinity groups that organize and conspire in anonymity…

From these cells, we send you our love, receiving the strength and solidarity that you have generated.

Tamara Sol Farías and Tato (Natalia Collado).

S.E.A.S. (Maximum security section of San Joaquín prison).

(via Act For Freedom Now!)Tamara Sol FaríasTamara Sol Farías

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για την για την επίθεση στην «Ιερά Σύνοδο» – Για την υπεράσπιση των καταλήψεων

«Τη δεύτερη μέρα καλέστηκε σύνοδος των συνάναρχων αδελφών. Εκεί εμφανίστηκε μέσα από έναν καιγόμενο κάδο πνεύμα αγγέλου και διαλάλησε στο κοινό: Τα τάγματα του διαβόλου επιτέθηκαν στους οδοιπόρους και τους αρνητές, τους κρατάνε στα δεσμά, γκρεμίζουν τα καταφύγιά τους.
Οι συνάναρχοι αδελφοί κοίταξαν στον ουρανό. Ένα μαύρο αστέρι σηκώθηκε ψηλά. Με μια ακτίνα φωτιάς έδειξε το νέο ναό του Σολομώντα. Το άνδρο των Φαρισαίων και των εμπόρων, στα Σόδομα του Κολωνακίου.
Οι συνάναρχοι αδελφοί απάντησαν με μια φωνή: ΠΥΡ!»

Απόσπασμα από τα ευαγγέλια των καταφρονεμένων

Στις 8 Αυγούστου χτυπήσαμε την έδρα της ελληνικής Εκκλησίας. Ήταν μια απάντηση στο νέο κύμα κρατικής καταστολής. Στις 27 Ιούλη το κράτος εισέβαλε σε τρεις στεγαστικές καταλήψεις μεταναστών στη Θεσσαλονίκη. Έγιναν 100 προσαγωγές, που κατέληξαν σε 74 συλλήψεις και ποινικές διώξεις. Η κατάληψη του Ορφανοτροφείου για την οποία εμφανίζεται η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ως ιδιοκτήτης και μηνυτής των καταληψιών, κατεδαφίστηκε το ίδιο πρωί.

Το κράτος επιτίθεται στις καταλήψεις γιατί αποτελούν εστίες αυτοοργάνωσης των καταπιεσμένων, προσφέρουν τόπο ελεύθερης συμβίωσης ντόπιων και μεταναστών. Είναι ακριβώς αυτοί οι χώροι όπου ζυμώνονται πολιτικές συνειδήσεις και το ατομικό γίνεται συλλογικό, σχηματίζουν μια αλυσίδα αντίστασης και αλληλεγγύης ενάντια στους κρατικούς θεσμούς, είναι απτό παράδειγμα ενός κόσμου χωρίς εξουσία και γίνονται σημεία αντεπίθεσης στην κυριαρχία των αφεντικών. Οι καταλήψεις προμηνύουν την ανακατάληψη όλης της γης από τους καταπιεσμένους. Για όλους αυτούς τους λόγους αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως μέσα του αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση από την εξουσία και ταυτόχρονα ως εγχειρήματα που εφαρμόζουν αυτό το πρόταγμα στο τώρα.

Για τους ίδιους λόγους οι καταλήψεις βρίσκονται στο στόχαστρο όλων των κρατών. Με πιο πρόσφατες περιπτώσεις, τη Rigaer74 στη Γερμανία και την Αναρχική Βιβλιοθήκη KAOS στη Βραζιλία. Αρκετές καταλήψεις αντιστέκονται στις αστυνομικές επιχειρήσεις μαχητικά και αντιστρέφουν τα χτυπήματα που δέχονται με εξεγερσιακές κινητοποιήσεις. Η εμπρηστική μας δράση είναι μήνυμα και γι’ αυτούς τους συντρόφους. Μήνυμα έμπρακτης επιθετικής αλληλεγγύης. Ο αντικρατικός αγώνας δεν αναγνωρίζει σύνορα.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών συνεχίζουν να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή βρίσκονται αποκλεισμένοι. Με την επίθεση στις αυτοοργανωμένες δομές στέγασης το κράτος θέλει να διατηρήσει την απομόνωση και την εξαθλίωση σαν μοναδική προοπτική των μεταναστών. Όσο κρατιέται αδύναμο και αναλώσιμο αυτό το μεγάλο ανθρώπινο σύνολο, τόσο πιο εκμεταλλεύσιμο είναι. Πάνω στην αδυναμία που παρατείνεται με την συνεχιζόμενη βία που ζουν οι μετανάστες, κερδοσκοπούν οι ΜΚΟ, η Εκκλησία και οι εργολάβοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης και στήνουν την «ανθρωπιστική» τραγωδία τους οι κρατικοί μηχανισμοί (κυβέρνηση, μίντια, ιατρικοί και δικηγορικοί σύλλογοι, λιμενόμπατσοι, μπάτσοι, στρατός και βέβαια η Εκκλησία). Οι υπαίτιοι της προσφυγιάς, της φτώχειας και του θανάτου παρουσιάζονται σαν αυτόκλητοι σωτήρες.

Η Εκκλησία ειδικότερα είναι ο πρωτεργάτης του «ανθρωπισμού»: Εκμεταλλεύεται άμεσα ή έμμεσα το 60% της γης στην ελληνική επικράτεια. Είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής real estate και άλλων κερδοσκοπικών μεγαλοεπιχειρήσεων (πχ ιδιωτικές κλινικές, που θησαυρίζουν από την αρρώστια, τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων). Ξεπλένει παράνομο χρήμα και τζογάρει το «νόμιμο». Δηλαδή, βρίσκεται στο επίκεντρο των πιο βρώμικων deals, πχ. το σκάνδαλο Βαβύλη, του κυπατζή που κυκλοφορούσε με ράσα και μπαινόβγαινε στην Αρχιεπισκοπή με μια βαλίτσα ηρωίνη. Ναρκωτικά, παιδεραστία, παντού ρεμούλα. Οι «ιερές» bussiness. Αυτά προσπαθούν να προστατέψουν η αριστερά και η δεξιά του κεφαλαίου και «του Κυρίου» όταν μιλάνε για «σεβασμό στις θρησκευτικές ελευθερίες» και για «βέβηλους συμβολισμούς».

Η Εκκλησία ήταν πάντα ισχυρός πολιτικός παράγοντας των κρατών. Όλοι οι κυβερνήτες υποκλίνονται στο παπαδαριό, γιατί είναι ο μεγαλοεπιχειρηματίας που πουλάει μαζικά κοινωνική ειρήνη και συναίνεση. Η Εκκλησία υπερασπίζεται τις εξουσίες και συνεργάζεται με τον πιο ισχυρό. Πριν την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ασπίδα του Σουλτάνου, σήμερα ευλογεί την εθνική σημαία. Ο καθεστωτικός χριστιανισμός είναι πυλώνας του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού, σχολείο υποταγής, δουλοπρέπειας και ολοφάνερης απαξίωσης του ανθρώπου και της φύσης. Δεν ξεχνάμε και δεν συγχωρούμε τα εγκλήματα του κράτους και της Εκκλησίας.

Το χτύπημα στη Μονή Πετράκη ήταν επίθεση σε ένα διοικητήριο του εχθρού. Οι πολιτικές δράσεις ενάντια στην Εκκλησία δεν στρέφονται ενάντια στους θρησκευόμενους. Τα κράτη και οι Εκκλησίες προκαλούν τον φανατισμό, τους εθνικούς-θρησκευτικούς πολέμους, την προσφυγιά και τον ρατσισμό. Μετά το χτύπημά μας το παπαδαριό και όλα τα κόμματα δεν έχασαν την ευκαιρία να υποδαυλίσουν το θρησκευτικό μίσος ενάντια στους «ασεβείς». Αλλά δεν μπορούσαν να κρύψουν τον φόβο τους απέναντι στην αδυναμία τους να θωρακίσουν τα διοικητικά κέντρα τους και τους χλιδάτους χώρους διαβίωσής τους. Ο πανικός τους φανερώνει πόσο φτηνή προπαγάνδα είναι τα περί «λατρευτικού δικαιώματος».

Το μήνυμα της επιλογής να χτυπήσουμε το κέντρο αποφάσεων της Εκκλησίας μέσα στο Κολωνάκι, μια περιοχή υψηλής προστασίας, είναι ξεκάθαρο: Το κράτος μάταια νομίζει, με την αλαζονεία που το χαρακτηρίζει, ότι μπορεί να ισοπεδώσει τις συλλογικές δομές μας. Εμείς μπορούμε να εισβάλουμε στην καρδιά του και να του επιστρέψουμε τα χτυπήματα ακόμη πιο ισχυρά. Γιατί μπορεί να γκρέμισαν ένα κτήριο, αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν το κίνημα των καταλήψεων που απαντάει με αυτοδιάθεση για όλες μας τις ανάγκες. Αντίθετα, οι κατασταλτικές απόπειρες πυροδοτούν την οργή που θα τους κάψει. Έτσι, χαιρετίζουμε συντροφικά όλες τις κινήσεις αλληλεγγύης που έγιναν τοπικά και διεθνώς με αφορμή την εκκένωση των τριών καταλήψεων.

Η καλοκαιρινή επίθεση στις καταλήψεις, που είχε ξεκινήσει με την απειλή εκκένωσης της Βανκούβερ Απάρτμεντ και την αστυνομική εισβολή σε καινούριους χώρους στέγασης στα Εξάρχεια, είναι προπαρασκευαστική για μια γενικότερη επίθεση στον αυτοοργανωμένο αγώνα το επόμενο διάστημα. Οι διαχειριστές του κράτους επιχειρούν να ξεπεράσουν τη συστημική κρίση με μεγαλύτερη καταπίεση, εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Γι’ αυτό επιτίθενται πρώτα στον κόσμο του αγώνα. Γι’ αυτό επιστρατεύουν την περαιτέρω όξυνση των συντηρητικών αντανακλαστικών. Η αριστερά σφιχταγκαλιάζεται ολοένα παραπάνω με τους φασίστες της παραδοσιακής και της ναζιστικής ακροδεξιάς.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι πυροβολισμοί των μπάτσων εναντίον των δυο αγωνιστών, Κώστα Σακκά και Μάριου Σεϊσίδη, στη Σπάρτη. Οι θεσμικοί παράγοντες που εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για την επίθεση στην «Ιερά Σύνοδο», κάνανε τις πάπιες για τις πιστολιές σε άοπλους, τους ξυλοδαρμούς στο Α.Τ. και τα βασανιστήρια που έγιναν από τα τσογλάνια της αντιτρομοκρατικής. Έχουμε πόλεμο. Τον έχουν κηρύξει από τότε που υπάρχει εξουσία και μας χτυπάνε χωρίς ενδοιασμούς. Σκοπός τους να πεθάνουμε φυλακισμένοι, σκλάβοι. Έχουν ήδη χάσει.

Χτυπώντας τον πιο παραδοσιακό πόλο του ελληνικού κράτους (Εκκλησία), δείξαμε ότι εκεί που αναζητούν ασφάλεια τα αριστερά και δεξιά αφεντικά, υπάρχει ένας τάφος στον οποίο θα θαφτεί όλο το σύστημα εξουσίας. Ο Τόσκας λέει ότι «έχουν γνώση οι φύλακες». Εμείς λέμε ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Στοχεύσαμε σε μια κεντρική δομή. Διεισδύσαμε και διαφύγαμε από μια υποτιθέμενα υπερφρουρούμενη περιοχή. Χρησιμοποιήσαμε απλά, αλλά πάντα αποτελεσματικά όπλα: τις εμπρηστικές μολότοφ. Έτσι δείξαμε ότι όποιος θέλει μπορεί να οργανωθεί για να επιτεθεί στην εξουσία.

Είμαστε με περηφάνια οι αρνητές του αποτυχημένου κόσμου της εξουσίας. Είμαστε εδώ για να τον καταστρέψουμε. Είμαστε ο ζωντανός κόσμος της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

15 Αυγούστου 2016

(Πηγή : athens.indymedia.org)