Category Archives: ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Σαντιάγο, Χιλή: Εμπρηστική επίθεση εναντίον λεωφορείου Transantiago στη μνήμη του Mauricio Morales

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 26ης Μαϊου 2017, περίπου 20 κουκουλοφόροι έφυγαν από το USACH (Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής) για να κατασκευάσουν οδοφράγματα στη γωνία Matucana και Romero, όπου κατάφεραν να σταματήσουν ένα λεωφορείο 513 της Transantiago που ανήκε στην εταιρεία Metbus.

Αφού οι επιβάτες και ο οδηγός εξήλθαν από το λεωφορείο, έπειτα τυλίχθηκε στις φλόγες και διέφυγαν από την περιοχή οι κουκουλοφόροι.

Η αστυνομία έφτασε γρήγορα για να προσπαθήσει να σβήσει τη φωτιά, ενώ σύντομα βρήκε τα τρικάκια από τη δράση διαμαρτυρίας που είχαν απομείνει στο δρόμο.

Την επόμενη μέρα, ο δήμαρχος της μητροπολιτικής περιοχής Claudio Orrego καταδίκασε τους υπεύθυνους.

Η δράση ήταν μέρος των πολυάριθμων επιθέσεων και προπαγάνδας που διεξήχθησαν στη μνήμη του αναρχικού συμπατριώτη  Mauricio Morales, ο οποίος πέθανε στις 22 Μαΐου 2009, μεταφέροντας μια εκρηκτική συσκευή κοντά στην Σχολή Φρουρών Φυλακών.

** Αντίγραφο του φυλλαδίου που βρέθηκε στο σημείο**

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που φυσικά εγκαταλείψατε αυτό το σύγχρονο αηδιαστικό σύγχρονο κόσμο; Έχει πραγματικά σημασία? Δεν μας ενδιαφέρει. Ο χρόνος είναι μόνο χρόνος και το μέλλον είναι αβέβαιο, η επίθεση είναι εδώ και τώρα … υπάρχει ένα δώρο που καίγεται και εκρήγνυται! Ένα δώρο του πολέμου!

Ένα νέο έτος από το θάνατο του Mauricio Morales!

Κάτω τα κλουβιά της πολιτισμένης κοινωνίας!

Ignacio, Kevin και Joaquin στο δρόμο!

Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους!

(Πηγή : insurrectionnewsworldwide.com)

(Μετάφραση Traces of Fire)

Θεσσαλονίκη, Ελλάδα: «Όχι στη μνήμη, στη συνέχεια» πανό για τον Punky Mauri και τους Ιταλούς αναρχικούς

(Λάβαμε 25/5/17)

Την ημέρα της 22ας Μαΐου κρεμάσαμε δυο πανό για τους αναρχικούς συντρόφους Mauricio Morales Duarte ‘Punky Mauri’ και τους αναρχικούς που συνελήφθησαν κατά την διάρκεια της επιχείρησης ‘Scripta Manent’ στην Ιταλία. Ένα κρεμάστηκε στην περιοχή της Ροτόντας και το άλλο κάτω από την Καμάρα, και τα δύο στο κέντρο της πόλης.

Οχτώ χρόνια πριν, αυτήν την ημέρα, ο Mauri επιτέθηκε στο κράτος προσπαθώντας να τοποθετήσει μια αυτοσχέδια βόμβα σε σχολή σωφρονιστικών στο Σαντιάγκο της Χιλής. Αντί να ανατιναχθεί στο πρόσωπο της εξουσίας, τα εκρηκτικά ενεργοποιήθηκαν πρόωρα.

Η επιχείρηση ‘Scripta Manent’ είναι ακόμα μια κατασταλτική πράξη μεταξύ πολλών, που έχουν ήδη συμβεί εναντίον των συντρόφων που τολμούν να αντιταχθούν στο ιταλικό κράτος. Στο πλαίσιο της προσπάθειας να βρεθούν όσοι πήραν μέρος στις επιθέσεις της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας από το 2005, αλλά και στην προσπάθεια να καταστραφεί η εξέγερση στην Ιταλία και να αποκοπεί κάθε δίκτυο αλληλεγγύης με εκείνους που βρίσκονται ήδη στη φυλακή, όπως ο Alfredo Cospito και ο Nicola Gai.

Ακριβώς επειδή οι σύντροφοί μας πέφτουν ή φυλακίζονται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι μαζί μας, ούτε θα παραλύσουμε με παθητικότητα και «φιλανθρωπική αλληλεγγύη», η σύγκρουση ενάντια σε όλες τις αρχές συνεχίζεται.

–  Κάποιοι Ατομικιστές Αντάρτες

Για έναν επικίνδυνο Ιούνη – Κάλεσμα για έναν μήνα κινητοποιήσεων ως ένδειξη αλληλεγγύης με τους ιταλούς αναρχικούς κρατούμενους

(Λάβαμε 9/5/17)

Ένα κείμενο που συνοψίζει τις ιδέες που διατυπώθηκαν κατά τη διάρκεια των συναντήσεων «Με τα κεφάλια μας ψηλά»

Η κρατική καταστολή είναι το πιο σημαντικό μέρος του συστήματος κυριαρχίας και μια από τις πιο ντροπιαστικές εκφράσεις του. Δεν μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι οι ίδιοι που δεν αφήνουν τους εαυτούς τους να αφομοιωθούν απ΄ το σύστημα εξουσίας, δηλαδή αναρχικούς και επαναστατικές  ατομικότητες.

Οι τελευταίοι, ανταποκρίνονται στη σωματική, ψυχολογική, ηθική, κοινωνική και οικονομική καταστολή που εξαπέλυσαν όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την δημοκρατική εξουσία και στη θηριώδης αδιάκριτη βία των ένοπλων μέσων και της δικαστικής εξουσίας. Αυτό συμβαίνει με την άμεση δράση που απευθύνεται στους υπεύθυνους για την καταστολή, με την δημιουργική και απελευθερωτική καταστροφή των τόπων κυριαρχίας και την υπονόμευση των υποδομών της, προκειμένου να τεθεί τέλος ή τουλάχιστον να παρεμποδιστούν οι αιτίες εκμετάλλευσης και καταπίεσης από ανθρώπινα όντα σε άλλα ανθρώπινα όντα, τη γη και τα ζώα. Κατά την άποψη της ολικής απελευθέρωσης, η παθητική παρακολούθηση της αναπαραγωγής της κυριαρχίας σημαίνει συνενοχή, γιαυτό και υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν να κρατούν ψηλά το κεφάλι τους και να επαναστατούν.

Κατά συνέπεια, η εξουσία θέτει σε εφαρμογή όλες τις στρατηγικές της και συνεχίζονται οι δίκες και οι διαδικασίες εναντίον συντρόφων για ενέργειες, επεισόδια συγκρούσεων και γραπτά. Τον επόμενο μήνα θα διεξαχθεί η δίκη  σχετικά με τη λεγόμενη επιχείρηση Shadow, όπου πολλοί σύντροφοι κατηγορούνται, μεταξύ άλλων, για την παρακίνηση εγκληματικής δράσης μετά τη δημοσίευση του εγγράφου KNO3. [1]

Αυτές οι δικαστικές διαδικασίες είναι μια έκφραση του πολέμου που οι αρχές ανταμείβουν τον συνδυασμό μεταξύ σκέψης και δράσης, που είναι το θεμέλιο της επικίνδυνης αναρχίας. Πέρα από τους ατομικούς και ειδικούς αγώνες, αυτή η αστυνομική επιχείρηση στοχεύει στην διάλυση των βασικών εννοιών των αντιεξουσιαστικών ιδεών και μεθόδων, όπως η άμεση δράση, η άρνηση της ανάθεσης και η αλληλεγγύη.

Ξεκινώντας από αυτές τις σκέψεις, κατά τις συναντήσεις που αναπτύχθηκαν μετά τις συλλήψεις της επιχείρησης Scripta Manent, αντί να ασχοληθούμε με τις στρατηγικές καταστολής, θεωρήσαμε απαραίτητο να μην ελαττώσουμε την αλληλεγγύη στην τεχνική υποστήριξη των φυλακισμένων αλλά να διευρύνουμε το φάσμα της ανάλυσής μας.

Από την άποψη αυτή, συζητήσαμε πώς η αλληλεγγύη είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο της αναρχικής μας δράσης και των συνεργασιών που αποσκοπούν στην καταστροφή της κυριαρχίας και των σχέσεων συνενοχής με στόχο την καταστροφή της εξουσίας. Αυτή η μορφή αλληλεγγύης υπερβαίνει τις επιθέσεις των καταπιεστών και είναι ικανή να αποτρέψει το ασφυκτικό κλήμα της ιδιαίτερης  πορείας του αγώνα. Ειδικότερα, η έμπρακτη αλληλεγγύη είναι ένα ουσιαστικό μέσο για την αντιμετώπιση της κρατικής βίας και δεν δέχεται παθητικά τα χτυπήματα , αλλά διατηρεί μια στάση επίθεσης, έτσι ώστε να μην αναπτύσσονται στάσεις θυματοποίησης, πράγμα που θέλει η καταπίεση. Με το να σκεφτόμαστε με όρους μιας επιθετικής , μιας διαρκούς και διεθνιστικής συγκρουσιακότητας στο προσωπικό μονοπάτι του καθενός/μιας , το ρίσκο της απομόνωσης μπορεί να μειωθεί και ένας απ τους πιο βασικούς στόχους του εχθρού να καταστεί αναποτελεσματικός.

Η έκφραση της αλληλεγγύης με συγκεκριμένα πλαίσια και πρότζεκτ δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνεί με τις ομιλίες και τις πρακτικές εκείνων που έχουν χτυπηθεί από την καταστολή, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθεί απαραιτήτως έναν συγκεκριμένο αγώνα ή πρακτική: αν ακολουθήσουμε έναν κοινό ορίζοντα μπορούμε να δράσουμε αλληλέγγυα σύμφωνα με την ατομική μας τάση.

Η δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι ένας στρατηγικός σκοπός για να αντιμετωπίσουμε την ενίσχυση των μέσων καταστολής ενάντια στις αναρχικές, επαναστατικές ατομικότητες.

Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να κατευθύνουμε τις προτάσεις μας, τους πειραματισμούς μας και τους στόχους μας για την καταστροφή του συστήματος, το οποίο οργανώνει τις κοινωνικές σχέσεις κυριαρχίας  “λειαίνοντας” τες, όταν αυτό δεν είναι εφικτό. Από την άποψη αυτή, αναγνωρίζουμε τη σημασία των πολύμορφων ενεργειών και πρακτικών στο ευρύτερο πλαίσιο της αναρχίας, με την μεγαλύτερη πιθανότητα να μην “κολλήσει” σε  προκαθορισμένες δογματικές θέσεις, υπό τον όρο ότι οποιοσδήποτε συγκεκριμένος αγώνας και επίθεση αποτελεί μέρος της ευρύτερης θεώρησης του αγώνα προς την ανατροπή.

Η αναγνώριση της αξίας της πολυμορφίας σημαίνει επίσης ότι πρέπει να θέσουμε τα θεμέλια  για να αντιταχθούμε σε όλες τις συγκεντρωτικές και δεσπόζουσες τάσεις μέσα στην αναρχία. Αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω μιας στάσης διαρκούς αυτοκριτικής και κριτικής μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων, μιας στάσης που οδηγεί σε μια ποιοτικά σημαντική ανάπτυξη τόσο της ανάλυσης του τι μας περιβάλλει όσο και των διαφόρων δυνατών τρόπων οργάνωσης της καταστροφής αυτού που μας καταπιέζει. Απορρίπτοντας να κατατάξουμε ή να δώσουμε τη δυνατότητα σε άλλους να ταξινομήσουν τις διαφορετικές μας εντάσεις σε κατηγορίες ταυτότητας, πιστεύουμε ότι κάθε επίθεση κατά της αρχής αλληλεπιδρά με τους κοινωνικούς μηχανισμούς και τις σχέσεις και ταυτόχρονα ενεργεί κατά της ίδιας της κοινωνίας.

Από στρατηγικής άποψης, η ύπαρξη πολύμορφων πρακτικών είναι χρήσιμη για να καλλιεργήσει την πολυπλοκότητα των μορφών οργάνωσης και επίθεσης και να ενισχύει τον διάλογο για τα μέσα και να τελειοποιήσει τους αναρχικούς πειραματισμούς δράσης. Είναι απόλυτη αναγκαιότητα, να κατανοήσουμε πώς να προσδίδουμε αξία σε αυτή την ποικιλομορφία χωρίς να εξασθενεί το περιεχόμενό της από την άποψη ενός κοινού σχεδίου απόλυτης καταστροφής του συστήματος της κυριαρχίας.

Είναι σημαντικό να αναθεωρήσουμε διαφορετικές προτάσεις και προτεινόμενα έργα όχι ως αντιθετικά και στατικά, αλλά ως εργαλεία, μέσα και δυνατότητες που διαθέτουν οι αναρχικοί, εφόσον έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που θεωρούμε θεμελιώδη, όπως η μόνιμη σύγκρουση, η επίθεση, η ανεπίσημη οργάνωση και η ανεξαρτησία από τα θεσμικά όργανα που είναι ιεραρχικά οργανωμένες πολιτικές δομές.

Λέγοντας μόνιμη σύγκρουση, εννοούμε μια τάση προς την ανεπανόρθωτη πρακτική , την άρνηση υποβολής της δράσης μας σε ευκαιριακές αξιολογήσεις. Αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί μια στρατηγική που να αναφέρεται σε τρόπους και στόχους, αλλά αυτό δεν μπορεί να δικαιολογεί τη στάση “περιμένουμε και βλέπουμε” και τη μείωση του περιεχομένου μας για λόγους ποσοτικής διεύρυνσης.

Από αυτή την άποψη δηλώνουμε την άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με την εξουσία ή οτιδήποτε προσφέρει από μεριά της για ανάκαμψη. Στοχεύουμε την στρατηγική της εξουσίας που απορροφά εμπειρίες και συμπεριφορές που είναι ενδεχομένως επικίνδυνες γι αυτή και τις κατευθύνει προς τους στόχους της.

Στις δημοκρατίες ο μηχανισμός είναι συμπληρωματικός προς το σκληρό πρόσωπο της καταπίεσης και έχει ως στόχο τη διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης: η προσπάθεια ένταξης και ενσωμάτωσης ορισμένων μορφών διαφωνίας αποσκοπεί στην αύξηση της συμμετοχής στο πολιτικό παιχνίδι, δημιουργώντας έτσι διαχωρισμούς για να επιτεθούν ευκολότερα όσοι δεν θέλουν να βρίσκονται στη πλευρά της κοινωνία του θεάματος. Η αναρχική δράση για την καταστροφή της κοινωνίας και της κυριαρχίας ανταποκρίνεται τόσο στην άρνησης για εξουσία και ως εκ τούτου δεν διαπραγματεύεται με την τελευταία, αλλά θέλει να την ανατρέψει με βία και με μια ευρύτερη στρατηγική που ξεκινά από την επίγνωση ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ελεύθεροι δημιουργώντας νησίδες μέσα στη κοινωνία της μάζας. Επομένως ο αγώνας, για να μην είναι ρεφορμιστικός, πρέπει να εξετάσει την άμεση επίθεση ως πρακτική.

Με το τέλος της επιχείρησης Scripta Manent οι Alfredo, Nicola, Danilo, Valentina, Anna, Marco και Sandrone βρίσκονται αιχμάλωτοι σε φυλακές υψηλής ασφάλειας, και υπόκεινται σε περιορισμούς και λογοκρισία της επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Άλλοι αναρχικοί βρίσκονται σε φυλακές στην Ιταλία και στον υπόλοιπο κόσμο, άλλοι εδώ και αλλού υποβάλλονται σε διάφορα περιοριστικά μέτρα, όπως η κατ ‘οίκον περιορισμό.

Καλούμε σε ένα μήνα κινητοποιήσεων ως ένδειξη αλληλεγγύης στις αναρχικές, επαναστατικές ατομικότητες που τους έπληξε η καταστολή, ως ευκαιρία για συντονισμό μεταξύ πρωτοβουλιών και πρακτικών.

Ρώμη, 30 Απριλίου 2017

Αναρχικοί/ες

[1] Η επιχείρηση Shadow  βασίζεται στο άρθρο 270bis, το οποίο έβαλαν σε εφαρμογή οι εισαγγελείς της Περούτζια το 2008. Το αδίκημα της συνέργειας κατέπεσε στην δική πρώτου βαθμού και στην δική του 2015 κατέληξε σε ποινή 3 χρόνων εναντίων δυο συντρόφων ενώ ένας τρίτος είναι υπό έρευνα βάση του άρθρου 302 με την επιβαρυντική διάταξη του τρομονόμου ακολουθώντας τα άρθρα του KNO3, καθώς υπήρξαν και ποινές εναντίων άλλων συντρόφων για απόπειρες σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές και κλοπή οχημάτων.

(Μετάφραση Traces of Fire)

Γένοβα – Βαλμπισάνο [Ιταλία]: Σαμποτάζ σε ιστό κινητής τηλεφωνίας, αλληλεγγύη στον αναρχικό αιχμάλωτο και σύντροφο Αλφρέντο Κόσπιτο που είναι σε απεργία πείνας (12/05/2017)

(Λάβαμε 15/5/17)

Σαμποτάζ σε ιστό κινητής τηλεφωνίας, αλληλεγγύη στον αναρχικό αιχμάλωτο και σύντροφο Αλφρέντο Κόσπιτο που είναι σε απεργία πείνας  ενάντια στη λογοκρισία που επιβλήθηκε σε όσους συνελήφθησαν με την επιχείρηση Scripta Manent.

Σπάμε την απομόνωση

(Πηγή : Croce Nera Anarchica autistici.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

Γράμμα της Anna Beniamino για την επιχείρηση Scripta Manent και άλλα.

Η δίωξη στο Τορίνο αποφάσισε να θέσει σε δοκιμασία μια ολόκληρη αναρχική τάση: Τον αφορμαλιστικό (αντι-οργανωτικό) αναρχισμό. Δεν πρόκειται για μια θυμική και αμυντική εκτίμηση, είναι αυτό που επισήμανε ο ανακριτής του Τορίνο Anna Ricci μέσω των ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν τον Ιούλιο του 2016 και επιβλήθηκαν τον Σεπτέμβριο, πιθανόν ώστε να αποφευχθούν διαταραχές των διακοπών δημόσιου προσωπικού.

Η επιλογή των επιμελητών είναι ξεκάθαρη από το πλαίσιο που εμφανίστηκε στα εντάλματα σύλληψης, προϊόν μιας νοσηρής συνάντησης μεταξύ του τρόπου σκέψης μερικών μπάτσων και της σπασμωδικής ανάγνωσης συνοψίσεων του Wikipedia.

Το πλαίσιο αυτό δίνει μορφή σε μια κατασταλτική-Μανιχαϊστική έποψη μιας κοινωνικής αναρχίας, χρηστής και ακίνδυνης και μιας ( αντι-κοινωνικής και αντί-κλασσικής ) ”ατομικής αναρχίας”, βίαιης και εύπεπτης στην καταστολή της οποίας οι μεθόδοι εκφράζονται στο αφορμαλιστικό μοντέλο.

Πραγματοποιώντας τους απαραίτητους διαχωρισμούς, το πλαίσιο αυτό αποσκοπεί στο να ορίσει ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο, στο να δημιουργήσει ένα κλουβί, ώστε από μια γενική ”επαναστατικότητα” ( ένα υποπροϊόν του αφορμαλιστικού μοντέλου ), πάντα βίαιη και υπόλογη σε διαφορετικής κλίμακας τιμωρία, να μπορέσουν να αντληθούν υποκατηγορίες σχηματίζοντας διαφορετικά σκέλη της έρευνας[1] για τους Ιταλούς μπάτσους: ”κλασσικός εξεγερτισμός”, ”κοινωνικός εξεγερτισμός”, ”οίκο-εξεγερτισμός” και η ”άτυπη αναρχική ομοσπονδία”.

Οι διαφορετικές εντάσεις και τάσεις υφίστανται πράγματι εντός του αναρχισμού, αλλά είναι επίσης αλήθεια πως αυτή η μορφή άτεγκτης κατηγοριοποίησης είναι κληρονομικό στοιχείο από νοοτροπίες και απαιτήσεις δικαστών, οι οποίοι έχουν οριστεί να σκιαγραφούν συγκεκριμένους χώρους ώστε να πραγματοποιούν τις μανούβρες τους όσο καλύτερα μπορούν: Εντός αυτου του χώρου έγκειται και η ακόλουθη επιχείρηση.

Ιστορικά, η αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους επαναστάτες υπήρξε κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος για τους αναρχικούς και ένας τρόπος να συσπειρωθούν χτίζοντας μια επαναστατική ευαισθησία: επαναστατική αλληλεγγύη και όχι αλληλεγγύη με τους επαναστάτες.

Κατηγοριοποιημένοι από τους Digos του Τορίνο και τους εισαγγελείς πίσω στο 2012, στον απόηχο 20 χρόνων επανειλλημένων και αποτυχημένων κατασταλτικών προσπαθειών, η επιχείρηση Scripta Manent οδήγησε στην σύλληψη 5 αναρχικών: A.M, V.S, D.C, M.B, A.B, όλοι ήδη κάτω από έρευνα και/ή φυλακισμένοι, ακολουθούμενοι από πλήθος αναρχικών εκδόσεων πάνω στην δράση και την καταστολή, συγκεκριμένα : Pagine in Rivolta [2], το δελτίο Croce Nera Anarchica (Αναρχικός Μαύρος Σταυρός)[3], KNO3 [4]. Επιπροσθέτως, υπήρξαν εντάλματα σύλληψης για τους A.C, N.G, δύο συντρόφους στην φυλακή από το 2012 μετά από επίθεση στο διευθυντικό στέλεχος της Ansaldo Nucleare, Adinofli, ανειλλημένη στην δικαστική έδρα τον Οκτώβρη του 2013 σαν πυρήνας Όλγα ( FAI/FRI). Για χρόνια ήταν γνωστοί ως συντάκτες της Pagine in Rivolta με τον Alfredo ήδη διωκόμενο για την KNO3.

Tέσσερις ακόμα αναρχικοί έχουν τεθεί υπό την έρευνα των αρχών, όλοι εκ των οποίων προφυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Ardire [5], μέρος της οποίας συγκλίνει με αυτές τις τρέχουσες νομικές διώξεις, μαζί με άλλες 4 συλλήψεις των οποίων ο δικαστής αρνήθηκε να επικυρώσει στο ένταλμα του Ιουλίου και οδήγησε στην ανεπιτυχή εισαγγελική απόπειρα επανεξέτασης τον Οκτώβριο του 2016. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν 32 επιδρομές σε όλη την Ιταλία, κατά τη διάρκεια των οποίων συνελήφθη ένας σύντροφος και συντάκτης του CNA ο οποίος και εξακολουθεί να κρατείται υπό το καθεστώς του AS2]6].

H έρευνα δρομολογείται ακόμη-

Η επιχείρηση κατευθύνεται από τον εισαγελέα Roberto Sparagna, νεοφερμένο στις αποκαλούμενες αντιτρομοκρατικές διαδικασίες αλλά ευρέως γνωστό για την διεξαγωγή αγώνων ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα. Είναι άγνωστο το κατά πόσο η επιχείρηση ήταν πρωτοβουλία του ή ενέργεια των μπάτσων του Τορίνο: Το τελευταίο φαντάζει πολύ πιο πιθανό καθώς το κύριο μέρος της έρευνας διεξήχθη και αρχειοθετήθηκε από τους Digos ανά τα χρόνια ενώ υπάρχει ελάχιστη εικόνα για παρασκηνιακά γεγονότα όπως οι ”χαιρετισμοί από τον Dr. Petronzi” ( πρώην διοικητής των Digos ) τους οποίους ο Sparagna φρόντισε να μεταφέρει στους συλληφθέντες κατά την διάρκεια μιας ανακρτικής απόπειρας.

Έχει ελάχιστη σημασία το αν ο ανακριτής είναι ουσιαστικά ένα υποχείριο/μαριονέτα ή αν ενεργεί βάσει της δικής του θέλησης. Η διακυρηγμένη πρόθεση είναι να καταστείλει και να βουλώσει μία αναρχική συνιστώσα η οποία πάντα υποστήριζε και συνεχίζει να υποστηρίζει την άμεση δράση, την αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους επαναστάτες, τις πολύμορφες πρακτικές της αναρχικής καταστρεπτικής δράσης και την συνεχή εξέγερση ενάντια στην πολιτική συμμόρφωση εντός και εκτός του κινηματικού περιβάλλοντος.

Όλοι κατηγορούνται με το άρθρο 270Α, μερικοί από το 2003, άλλοι από το 2008, [7] συνδεόμενοι με την FAI/FRI σε διαφορετικούς βαθμούς, ως ”διοργανωτές/υποστηρικτές” αλλά και ως ”μετέχοντες”.

Οι A.C και N.G κατηγορούνται επίσης με το άρθρο 280Α για μια σειρά επιθέσεων[8] πραγματοποιημένων από το 2005 έως το 2007 με βάση αυτό που ορίζεται ως ”σοβαρό πλαίσιο έρευνας” ακόμα κι αν στην πραγματικότητα οι ίδιοι σύντροφοι έχουν ήδη εξεταστεί από τους ίδιους μπάτσους, με τις ίδιες ”ενδείξεις” αμφότεροι αμέσως μετά τα ίδια γεγονότα και το 2012[9], μέσω της χρήσης του συνήθους οπλοστασίου από τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, υποκλοπές, καταγραφή καμερών, κατασκοπία, εξέταση DNA με τις υποθέσεις να έχουν αρχειοθετηθεί.

Με αφετηρία τις συλλήψεις του 2012, η έρευνα αυτή είναι μια προσπάθεια να προστεθούν συνειρμικές κατηγορίες στην υπόθεση τραυματισμού του Adinofli και να εξεταστεί ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος συντρόφων που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με τους συλληφθέντες και την δράση τους: Οι μπάτσοι χρησιμοποίησαν το άρθρο 270Α και το αποκαλούμενο ”έγκλημα πρόθεσης” με σκοπό να εξετάσουν σχοινοτενώς ότι ήδη είχε περάσει από τα χέρια πληθώρας Ιταλών εισαγγελέων, συγκεντρώνοντας τα πάντα υπό την δικαιοδοσία τους μέσω της επαναφοράς και του μυρηκασμού σειράς υποθέσεων που έχουν ήδη αρχειοθετηθεί στο παρελθόν.

Η προσπάθεια αυτή να συγκεντρωθούν όλα αναφέρεται εντός της δικαστικής τάξης και είχε διαρρεύσει στα μέσα ενημέρωσης ευρέως τα τελευταία χρόνια, όπως και τον Αύγουστο του 2016, με άρθρα εφημερίδων να αναφέρουν ότι ”αντι-τρομοκρατικές σύνοδοι” διεξήχθησαν μεταξύ διάφορων εισαγγελέων και να κάνουν λόγο για ”κακούς επικεφαλής” και ”βίαιες εισβολές” σε πλαίσια που από την δική τους σκοπιά ήταν δημοκρατικώς αποδεκτά.

Αυτή τη φορά, ακολουθώντας μια χρονική και λογική μορφή που αντιστρέφει την κλασική ακολουθία δράσης / καταστολής, η καταστολή αναζητά αναδρομικά ανυπόστατες ενέργειες και πολιτικές θέσεις ενοποιημένες κατά τη διάρκεια των 20 χρόνων, ως συγκράτηση και προειδοποίηση ενάντια στις τρέχουσες “υπερβολικές” εκθέσεις αλληλεγγύης. Αυτά έχουν σαφώς ως στόχο την καταστολή ανεπιθύμητης αλληλεγγύης και της εξάπλωσης ενός αναρχικού συναισθήματος που μιλάει ανοιχτά για κρατουμένους και δράσεις που  προπαγανδίζουν και υποστηρίζουν.

Οι φιλοδοξίες των μπάτσων επιδιώκονταν ακόμη υψηλότερες, όπως είναι εμφανές στις επιδρομές, τις αποτυχημένες συλλήψεις και πάνω απ’ όλα, στο κατηγορηματικό πλαίσιο που εκτείνεται σε 20 χρόνια αναρχικών δράσεων και δημοσιεύσεων.

Η εκδήλωση ξεκινά με τη Marini δίκη [10] το 1996 και τελειώνει με την τρέχουσα Croce Nera Anarchica, εντοπίζοντας μια βέλτιστη γραμμή που ξεκινάει από τις κριτικές για το πώς χειρίστηκε η δίκη Marini, περνά μέσα από τα διάφορα άρθρα και ισχυρισμούς που παρουσιάζονται στην Pagine in Rivolta, KNO3 και CNA, και τελειώνει με γραπτά που περιέχουν συνομιλίες και προσκλήσεις για να είναι παρόντες στη δίκη Adinolfi(ΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΗΜΕΝΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ) και τέλος, με το σημερινό CNA.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν είναι υπερβολή να ισχυριζόμαστε ότι αυτή η νομική διαδικασία είναι αυτή που επεκτείνεται σε ένα αναρχικό συναίσθημα, ακόμα και αν προσπαθεί να επιτύχει τον κύκλο: ακρογωνιαίους λίθους αντι-αυταρχικής σκέψης και μεθόδου όπως άμεση δράση και η απόρριψη της εκπροσώπησης, η συγγένεια και το άτυπο, η επαναστατική αλληλεγγύη και η αμοιβαία βοήθεια, γίνονται, με τα λόγια και τα χάρτινα σκουπίδια των ανακριτών, επικίνδυνη πρώτη ύλη που πρέπει να κατασταλεί μόλις εμφανιστεί.

Δεν είναι απλώς ένα «έγκλημα της γνώμης» που τίθεται σε δίκη ούτε η λογοκρισία της δημοκρατικής ελευθερίας έκφρασης: αυτός είναι ο πόλεμος που η εξουσία επιτείνει ενάντια στον δεσμό μεταξύ σκέψης και δράσης που βρίσκεται στη βάση του αναρχισμού.

Προσπαθώντας να χτυπήσει δημοσιεύσεις, blogs ή άλλα μέσα επικοινωνίας που αναρχικοί αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν, η καταστολή επαναβεβαιώνει μόνο την εγκυρότητα αυτών των μέσων: να είναι αγκάθι στην πλευρά της υποταγής και της σιωπής.

Anna
φυλακές Latina

[1] Οι εισαγγελείς του Τορίνο έχουν παράξει αρκετές δικαστικές διαδικασίες βασισμένες σε αυτό το πλαίσιο τα τελευταία δύο χρόνια,το οποίο είχε ως συνέπεια να γίνουν προσπάθειες να δικαστούν και πάλι για το άρθρο 270Α 3 οικοαναρχικοί,οι οποίοι είχαν προηγουμένως καταδικαστεί στην Ελβετία για απόπειρα σαμποτάζ στην ΙΒΜ και να γίνουν έρευνες και να αποδοθούν κατηγορίες σε αναρχικούς εμπλεκόμενους με ένα ταμείο αλληλεγγύης για φυλακισμένους,με εισβολές και εντάλματα, χρησιμοποιώντας το ίδιο άρθρο 270Α.

[2] Η Pagine in Rivolta εκδιδόταν με τον υπότιτλο “επαναστατικό αναρχικό περιοδικό” από το 1997 εως το 2002,με 14 τεύχη κυμαινόμενης κυκλοφορίας που έφτανε τα χίλια αντίτυπα.Είχε άρθρα ανάλυσης και κριτικής του αναρχικού κινήματος,χρονολόγια άμεσων δράσεων,αναλήψεις ευθύνης,λίστες κρατουμένων και νέα για την καταστολή.

[3] (Η πρώτη απ΄τις κυκλοφορίες του Μαύρου Σταυρού στην ιταλική γλώσσα ήταν η ιστορική έκδοση που εκδιδόταν από το 1969 ως το 1973 για την στήριξη των ισπανών αντιφρανκιστών,με επιπλέον την εμπλοκή του Pino Pinelli και του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού του Stuart Christie.)Το δελτίο του ΑΜΣ που στοχοποιήθηκε από την καταστολή είναι αυτό που εκδιδόταν από το 2001 ως το 2005, και του τωρινού ΑΜΣ που δημοσιεύεται από το 2014 με ένα blog και ένα περιοδικό.Οι συντάκτες του Croce Nera Anarchica (Αναρχικός Μαύρος Σταυρός) του 2001/2005 ήταν οι στόχοι της επιχείρησης Croce Nera του 2005,μια επιχείρηση του άρθρου 270Α,η οποία οδήγησε στις συλλήψεις επτά συντρόφων και οι οποίες κατέληξαν σε αδιέξοδο,3 από τους οποίους είναι μεταξύ αυτών που εξετάζονται στη Scripta Manent.

[4] Το KNO3 βγήκε το 2008 ως ένα μόνο τεύχος με τον υπότιτλο “επαναστατική αναρχική εφημερίδα”.Το 2008 ήταν το αντικείμενο μιάς έρευνας υπό το άρθρο 270Α,της επιχείρησης “Σκιά”,εκκινούμενη από την εισαγγελέα της Perugia, Emanuela Comodi,σε συνεργασία με τις δυνάμεις ROS των καραμπινιέρων,στην οποία το έγκλημα από κοινού έπεσε στη δίκη πρώτου βαθμού.Η δίκη οδήγησε στην καταδίκη εναντίον των A.C. και A.B.,ενώ ένας τρίτος σύντροφος τέθηκε υπό έρευνα για το άρθρο 302 με την επιβαρυντική περίπτωση της τρομοκρατίας συνδεδεμένη με άρθρα δημοσιοποιημένα στο KNO3,άλλοι σύντροφοι καταδικάστηκαν για το σαμποτάζ μιας σιδηροδρομικής γραμμής και για κλοπή αυτοκινήτου.

[5] Η επιχείρηση “Ardire” ξεκίνησε στην Perugia με την εισαγγελέα Comodi,σε συνεργασία με τις δυνάμεις ROS των καραμπινιέρων και οδήγησε σε επτά συλλήψεις τον Ιούνιο του 2012.Βασίστηκε στο άρθρο 270Α και αναφερόταν σε μιά σειρά επιθέσεων ανειλημμένες από τη FAI/FRI μεταξύ το 2009 και του 2012.Η αρμοδιότητα της υπόθεσης πέρασε απο την Perugia στο Μιλάνο μετά από απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου στο εφετείο και για κάποιους απ΄τους κατηγορούμενους,S.F., E.D.B.,G.P.S. και G.L.T.,πέρασε από το Μιλάνο στο Τορίνο και στη συνέχεια στη Scripta Manent.Ολοί όσοι φυλακίστηκαν αφέθηκαν το 2013 αφού εξέτισαν το μέγιστο.

[6] Ο D.C. συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας από τις εισβολές στα πλαίσια της Scripta Manent αφού βρέθηκαν στο σπίτι του ηλεκτρικά υλικά κοινής χρήσης (μπαταρίες των 9 βολτ και λάμπες).Η εισαγγελέας Francesca Polino από τη Ρώμη άνοιξε ξεχωριστή διαδικασία εναντίον του,ενόσω τον κρατούσε στο καθεστώς υψίστης ασφαλείας AS2.

[7] Από το 2003,επειδή αυτό είναι το έτος που προσδιορίζεται ως εκκίνηση της FAI επομένης της επίθεσης στον υπουργό εσωτερικών Prodi τότε και λόγω του κειμένου που ανέλαβε ευθύνη γι΄αυτή.Για κάποιους απ΄τους κατηγορούμενους,είναι από το 2008 γιατί είχαν ήδη τεθεί υπό έρευνα για την ίδια επίθεση,χωρίς να έχουν επίσημα κατηγορηθεί.

[8] Αυτό αναφέρεται: στον εκρηκτικό μηχανισμό κατά των καραμπινιέρων RIS στην Parma τον Οκτώβρη του 2005,δράση που ανέλαβε η Coop. Artigiana Fuoco e Affini (occasionalmente spettacolare)/FAI,στο εκρηκτικό/εμπρηστικό δέμα που στάλθηκε στον τότε δήμαρχο της Bologna, Sergio Cofferati,που επισης ανέλαβε η Coop. Artigiana Fuoco e Affini/FAI,στη διπλή βομβιστική επίθεση στο κέντρο εκπαίδευσης καραμπινιέρων στο Fossano τον Ιούνιο του 2006 που ανέλαβε η FAI/RAT,στα εκρηκτικά/εμπρηστικά δέματα που στάλθηκαν στον τότε δήμαρχο του Τορίνο Chiamparino,στον διευθυντή της Torino Cronaca,Beppe Fossati και που τοποθετήθηκαν στο κτίριο της Coema Edilizia,εταιρίας εμπλεκόμενης με την κατασκευή του CIE(Κέντρο ταυτοποίησης και απέλασης μεταναστών) στο Τορίνο τον Ιούλιο του 2006,τα οποία όλα ανέλαβε η RAT/FAI,στους 3 εκρηκτικούς μηχανισμούς που εξερράγησαν διαδοχικά στη γειτονιά Crocetta του Τορίνο το Μάρτιο του 2007 που ανέλαβε η RAT/FAI.

[9] Το καλοκαίρι του 2012,κατά τη διάρκεια της έρευνας και της επακόλουθης σύλληψης των A.C. και N.G.,εισαγγελείς σε διάφορες ιταλικές επικράτειες ξανάνοιξαν μια σειρά φακέλων υποθέσεων από το αρχείο σχετιζόμενες με τις επιθέσεις που είχε αναλάβει η FAI τα τελευταία 10 χρόνια.

[10] Το 1995,περίπου τριάντα αναρχικοί συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη από τον εισαγγελέα της Ρώμης Antonio Marini σε συνεργασία με τις δυνάμεις ROS των καραμπινιέρων για το άρθρο 270Α,επιπλέον σε μια σειρά από συγκεκριμένα αδικήματα.Η κατηγορία από κοινού αναφερόμενη στη λεγόμενη οργάνωση ORAI έπεσε το 2004 και επικυρώθηκε μια καταδίκη για ανατρεπτική προπαγάνδα και άλλα συγκεκριμένα αδικήματα.

 

Μετάφραση: Διαχειριστική ομάδα Ragnarok

(Πηγή: 325)

Φυλακές Φεράρα [Ιταλία]: Ο αναρχικός σύντροφος Αλφρέντο Κόσπιτο σε απεργία πείνας (03/05/2017)

Σήμερα, ο αναρχικός κρατούμενος Alfredo Cospito ξεκινά μια απεργία πείνας δέκα ημερών ενάντια στη λογοκρισία που του επέβαλε ο εισαγγελέας Sparagna [/ υπεύθυνος της επιχείρησης “Scripta Manent” /], η οποία λογοκρισία αποκλείει σχεδόν ολόκληρη την εισερχόμενη και εξερχόμενη αλληλογραφία.

Ο Αλφρέντο ζητά από όλους τους συντρόφους του να στέλνουν βιβλία, περιοδικά, επιστολές και έντυπα γενικά, σε ένδειξη διαμαρτυρίας και υποστήριξης της απεργίας του.

(Πηγή : Croce Nera Anarchica autistici.org)

Μετάφραση Traces of Fire

 

Ιταλία: Ενημέρωση για την επιχείρηση “Scripta Manent”

Πριν από δύο εβδομάδες, οι έρευνες που αφορούσαν την επιχείρηση Scripta Manent έκλεισε, οπότε τώρα αναμένεται η προκαταρκτική ακρόαση, όταν ο δικαστής θα αποφασίσει αν θα προβεί σε δίκη για τους υπόπτους συντρόφους.

(Πηγή : anarhija.info)

Μετάφραση Traces of Fire

Βασιλεία, Ελβετία: Εμπρησμός ΑΤΜ ως ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους που κατηγορούνται για την ληστεία τράπεζας στο Άαχεν

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας δράσης για τους αναρχικούς που βρίσκονται σήμερα στο δικαστήριο και κατηγορούνται για τη ληστεία τράπεζας στο Άαχεν, ένα ακόμα ΑΤΜ πυρπολήθηκε στη Βασιλεία.

Σκατά στη δικαιοσύνη

Σκατά στα λεφτά

(Πηγή : insurrectionnewsworldwide)

(Μετάφραση Traces of Fire)

 

Ανάληψη Ευθύνης-Εμπρησμός αυτοκινήτου δημοσιοκάφρου του σκαι

Ανάληψη Ευθύνης-Εμπρησμός αυτοκινήτου δημοσιοκάφρου του σκαι

“Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρέυεται την αναγκαιότητα, γίνεται αναγκαίο το όνειρο.Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της αλυσοδεμένης σύγχρονης κοινωνίας, που σε τελευταία ανάλυση εκφράζει μόνο την  επιθυμία της να κοιμηθεί.Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου αυτού.”
Γκυ Ντεμπόρ

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού στο αυτοκινήτο του γ.παπαχρήστου κάτω απο το σπίτι του στον άγιο δημήτριο, στις 18/4 τα ξημερώματα.
Ο γ. παπαχρήστος αποτελεί ένα ανθρώπινο σκουπίδι των δημοσιογραφικών κύκλων. Η πορεία του παρόμοια με των ομοίων του. Ενας πολιτικός γυρολόγος που την εκάστοτε χρονική περίοδο καλείται να εξυπηρετήσει τα ανάλογα εξουσιαστικά συμφέροντα ειτέ αυτά είναι πολιτικά είτε οικονομικά, όπως αποδεικνύει η διαδρομή του απο τον “πράσινο” δολ στον νεοφιλελεύθερο σκάι.
Ποιός είναι όμως ο ρόλος του θεσμού του δημοσιογράφου?
Για μας ο δημοσιογράφος αποτελεί ένα ζωτικό κομμάτι ενός ιδεολογικού μηχανισμού των μέσων μαζικής εξαπάτησης, ο οποίος καλείται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Η πρακτική τους για να επιτύχουν τα ανωτέρω συμφέροντα είναι η καλλιέργεια φόβου και ο εξωραισμός καταστάσεων,το δε μέσο  τους είναι η παραπλάνηση για την δημιουργία της δικής τους πραγματικότητας. Στην ελληνική “δημοκρατία” που φαινομενικά πρυτανεύει η ελευθερία του λόγου, ο πλουραλισμός των απόψεων ως δια μαγείας δείχνει να κατευθύνεται μονομερώς για την εξυπηρέτηση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι η άβουλη “κοινή γνώμη”να άγεται και να φέρεται αναλόγως με την κατεύθυνση των πληροφοριών που διακινούν οι ντελάληδες των μιντιακών κύκλων, αναζητώντας πάντα την ασφάλεια και την ηρεμία στην οποία εδράζεται η δύναμη του κράτους για την επιβολή του καθεστώτος ασφάλειας και όχι μόνο.
Πως όμως το ψέμα μεταφράζεται σε βίωμα και διαμορφώνεται η άποψη της “κοινής γνώμης”?
   Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης μέσω της δύναμης της εικόνας δημιουργούν και αναπαράγουν μια φούσκα εικονικής πραγματικότητας, όπου συνδιάζονται σπασμένα ακυρωτικά μηχανήματα με την κοινή παραβατικότητα, ο ένοπλος επαναστατικός αγώνας με τις τυφλές επιθέσεις των τζιχαντιστών, το lifestyle με την υποκουλτούρα, η αλληλεγγύη στους μετανάστες με την φιλανθρωπία των μκο και η σύνδεση του μαχητικού αντιφασισμού με τις ρατσιστικές επιθέσεις των φασιστών.Το αποτέλεσμα όλων των ανωτέρων είναι η εγκαθίδρυση μιας στρεβλής και παραποιημένης αλήθειας στο υποσυνείδητο της “μάζας”η οποία πλέον αποτελεί για το κράτος και το κεφάλαιο την εφεδρεία των δήμιων πολιτών και των πιστών χειροκροτητών.
Τι εγκαθιδρύεται όμως μέσω της φούσκας εικονικής πραγματικότητας που βιώνει η “μάζα”?
Εμείς αναγνωριζουμε δυο παράλληλες διαδικασίας, η μια ορατή και η δεύτερη αόρατη. Η ορατή πλευρά που βασίζεται στην κατευθυνόμενη απαίτηση της “μάζας” για μεγαλύτερο έλεγχο και ασφάλεια δημιουργεί φυλακές υψίστης ασφαλείας και υπόγειες πτέρυγες ειδικών συνθήκών για τους αναρχικούς αντάρτες πόλης, κάμερες σε κάθε γωνιά της πόλης, μπάρες ελέγχου, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, εξοντωτικές ποινές φυλάκισης σε όσους αντιστέκονται στη σαπίλα του υπάρχοντος, μπάτσους σε κάθε γειτονιά και πάρκα “αναψυχής” και κατανάλωσης για την απρόσκοπτη κυκλοφορία του εμπορεύματος. Το μη ορατό κομμάτι που αναγνωρίζουμε άπτεται του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων που δομουνται κάτω απο το καθεστώς της εικονικής πραγματικότητας.Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι σύγχρονες αστικές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του φόβου, της ρουφιανιάς, της υπερκατανάλωσης, της αποξένωσης , του φιλοτομαρισμού και της απάθειας, της πατριδολαγνείας και της θρησκοληψίας.Όλα αυτά συνθέτουν την κοινωνία ελέγχου και διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό καθεστώς νεκρικής σιγής που προσπαθεί να καταπνίξει τις αντιστάσεις των “αόρατων” και “παράνομων” αυτής της κοινωνίας.
Δημιουργείται λοιπόν ένας  φαύλος κύκλος μεταξύ κράτους/κεφαλαίου, μέσων μαζικής εξαπάτησης και “κοινής γνώμης” που καταλήγει να είναι αυτόνομος και αλληλοτροφοδοτούμενος.
Ως εχθροί της κοινωνίας του θεάματος σπάμε αυτόν τον φαύλο κύκλο μέσα απο τον αναρχικό αγώνα, όπως τον έχουμε ορίσει στο πρώτο μας κείμενο. Παίρνουμε θέση μάχης επιλέγοντας οι ίδιοι τα μέσα του αγώνα, ξεφεύγοντας απο τα όρια της αστικής νομιμότητας. Συνδιάζουμε τις ανοιχτές με τις συνωμοτικές δράσεις, τις μοιραστικές κειμένων με τους εμπρησμούς, της εκδηλώσεις αλληλεγγύης με τις πολιτικές δολοφονίες, τις καθημερινές αντιστάσεις με την διαρκή επαναστατική δράση, λειτουργώντας αντιπαραθετικά στις επίπλαστες κοινωνικές σχέσεις που υποτάσσει η κυριαρχία και δημιουργώντας πραγματικές σχέσεις συντροφικότητας και αλληλεγγύης μέσα στις δομές του αναρχικού αγώνα.Απεμπολούμε τη σχέση θεατή και υποβολέα μέσα απο τις δομές αντιπληροφόρησης και χτίζουμε άμεσες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις μέσα απο την αυτοοργανωμένη έκφραση και τη συλλογική δράση.Αρνούμαστε να γίνουμε υποχείρια του φόβου και της διαστρέβλωσης της που καλλιεργείται, επιλέγοντας τον δρόμο της επίθεσης στο καθεστώς προτάσσοντας το αυτοξεπέρασμα των δοσμένων κοινωνικών ρόλων μέσα απο τις εξεγερτικές διαδικασίες.Βασική μας επιδίωξη είναι η μεταφορά του φόβου που σπέρνουν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης και η αντανάκλαση του πεδίου μάχης στις αυλές των μηχανισμών του συστήματος.
Κλείνοντας παρατηρούμε οτι η αριστερή διαχείριση του κράτους επιδιώκει την οριοθέτηση των μέσων αγώνα καθώς και την την ενσωμάτωση/αποπολιτικοποίηση των πρακτικών του που παρεκλίνουν της νομιμότητας.Αυτό έχει δυο αποτελέσματα με δυο ξεχωριστούς φορείς.Αρχικά την ασυλοποίηση των εξεγερτικών δράσεων στα εξάρχεια, δράσεις στις οποίες στεκόμαστε συναισθηματικά αλληλέγγυοι αλλά και απέναντι στο βαθμό που αυτές δεν εξαπλώνονται σε όλο το εύρος των μητροπόλεων και λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.Παράλληλα το δεύτερο αποτέλεσμα είναι η εσωτερίκευση του φόβου και της καταστολής απο αυτούς που υποτίθεται οτι αντιστέκονται και έχει ως απότοκο την οριοθέτηση των μέσων και την στηλίτευση πρακτικών που ξεφεύγουν απο τα όρια που υποτάσσει το κράτος, όπως είναι ο ξυλοδαρμός των σκυλιών της εξουσίας.Ζητούμενο είναι η ενότητα θεωρίας και πράξης, μέσων αγώνα και πρακτικών, εντασσόμενα όλα σε μια διαρκή επαναστατική δράση για να γίνουμε πραγματικά επικίνδυνοι ως εξεγερμένοι για την καθεστηκυία τάξη.

 

 Αλληλεγγύη σε όλους τους αναρχικούς επαναστάτες και σε όσους   πραγματοποιούν τις επιθέσεις τους.
        Επίθεση με όλα τα μέσα σε κράτος, κεφάλαιο και θεσμούς κυριαρχίας
 

Υ.Γ. Μέσα απο τις συνομωτικές δράσεις, την οργάνωση αυτών και την επιθυμία για επίθεση μπορείς να καταστρέψεις τα πλάνα των εξουσιαστών με την ίδια ευκολία που δίνεις φωτιά σε ένα τσιγάρο

Πυρήνας Δράσης/Μητρόπολις Εάλω – FAI/IRF

Λιέγη, Βέλγιο: Η ομορφιά του καμένου αστυνομικού τμήματος

Δεν είμαστε στρατιώτες

Είμαστε εγκληματίες

Δεν έχουμε πατρίδα, ή κάποιο απώτερο σκοπό, δεν ακολουθούμε οδηγίες, εκτός από εκείνες του εαυτού μας.

Από την άλλη πλευρά, αγωνιζόμαστε.

Για να βρούμε τον εαυτό μας, και να εξερευνήσουμε την ελευθερία μας.

Παλεύουμε με την δυστυχία, την καταπίεση των ηθών μας, και με κάθε τι που μας φυλακίζει.

Το βράδυ της 18ης Απριλίου, βάλαμε φωτιά στο αστυνομικό τμήμα στη Λιέγη (Βέλγιο). Καταστράφηκε ολοσχερώς, από τις φλόγες.

Αφιερώνουμε αυτή την ενέργεια στους φυλακισμένους συντρόφους μας που κατηγορούνται για τη ληστεία της τράπεζας στο Άαχεν.

Αποφασιστικότητα και θάρρος!

Οι σκέψεις μας είναι με τον σύντροφο Damien από το Μοντρέιγ, ο οποίος παραμένει εγκλωβισμένος στις φυλακές Φλερί.

Μην παραιτηθείς ποτέ!

Χαιρετάμε όλους όσους συνωμοτούν.

Με βία, αγάπη και χαρά.

Είμαστε σε διαρκή πόλεμο.

“Μήπως έχεις φωτιά?”

(Πηγή : insurrectionnewsworldwide)

(Μετάφραση Traces of Fire)