Category Archives: ΚΕΙΜΕΝΑ

Φυλακές Φερράρα [Ιταλία]: Για το λογοκριμένο κείμενο του συντρόφου Αλφρέντο Κόσπιτο (09/12/2016)

25

(Λάβαμε 12/12/16)

Ο σύντροφος Αλφρέντο Κόσπιτο, κρατείτε στην πτέρυγα AS2 ( υψηλής ασφάλειας πτέρυγα) στην Φερράρα για τον πυροβολισμό στα γόνατα του Adinolfi και ο οποίος πρόσφατα έλαβε ένα νέο ένταλμα σύλληψης της επιχείρησης “Scripta Manent” – Μια επιχείρηση που έχει οδηγήσει, καθ’ υπόδειξιν της εισαγγελικής αρχής του Τορίνου, σε ένα νέο κύμα λογοκρισίας της αλληλογραφίας κρατούμενου απ τους δεσμοφύλακες – ο οποίος μας γράφει κείμενα τα οποία συστηματικά κατάσχονται. Ειδικότερα, ο Αλφρέντο έχει συνεισφέρει με πολύ υλικό το νέο εκδοτικό εγχείρημα, ένα νέο αναρχικό περιοδικό αγκιτάτσιας και θεωρητικής ανάλυσης , το οποίο θα έπρεπε να δημοσιευτεί στις αρχές του επόμενου χρόνου. Ο Αλφρέντο δεν είχε υπόψιν του πως το γράμμα του είχε κατασχεθεί μέχρι και πριν 10 ημέρες αφότου το έστειλε,οπότε και δεν έλαβε απάντηση από τις αντίστοιχες διευθύνσεις που εν αγνοία τους τον παρότρυναν να στείλει μια ευπρόσδεκτη, για το νέο εγχείρημα, συμβολή. Με άλλα λόγια, ο επικεφαλής της πτέρυγας, του οποίου το θλιβερό και ποταπό καθήκον είναι να βγάζει φωτοτυπίες κάθε εισερχόμενο και εξερχόμενο γράμμα από και προς τους κρατούμενους ώστε να το υποβάλει σε λογοκρισία και να στείλει τις φωτοτυπίες στον ανακριτή Sparogna (που χειρίζεται την υπόθεση “Επιχείρηση Scripta Manent”), αποφάσισε πως σε αυτήν την περίπτωση η “κατασκοπεία” δεν ήταν αρκετή και πως το κείμενο του συντρόφου δεν έπρεπε να βγει καθόλου προς τα έξω. Μια απόφαση που αν μη τι άλλο έχει τη σημασία της καθώς ρίχνει φως στην υποκρισία της καταστολής του δημοκρατικού καθεστώτος. Η εξουσία δεν εξαντλεί το ενδιαφέρον της μόνο στο επί της καταστολής των ενεργειών εκείνων που απαντούν με δίκαιη βία στην ασύλληπτα πιο μεγάλη βία που το κράτος και το κεφάλαιο ασκούν καθημερινά προκειμένου να διατηρήσουν την κυριαρχία τους. Η εξουσία, από τη δικαστική μαφία του Τορίνο μέχρι τους μίζερους δεσμοφύλακες της Φερράρα δεν μπορεί να ανεχτεί απ΄τους κρατούμενους συντρόφους πως συνεχίζουν να γράφουν, να εμπνέουν, να προκαλούν, συνεργαζόμενοι ή και ερχόμενοι σε ζύμωση με τις αντιδράσεις άλλων ατομικοτήτων που δεν επιθυμούν άλλο να υποτάσσονται.

Δεν θα είστε ποτέ σε θέση να απομονώσετε τους φυλακισμένους συντρόφους μας. Θα προτιμούσαμε να ανακοινώσουμε δημόσια την έκδοση του περιοδικού μας όταν θα ήταν έτοιμη στην  ουσία. Θα προχωρήσουμε με την έκδοσή μας, με περισσότερη περηφάνια γνωρίζοντας πως έχει προκαλέσει ήδη άγχος στην γραφειοκρατία της καταστολής. Είμαστε πεπεισμένοι πως η συνενοχή μας με τον Αλφρέντο και με τους άλλους φυλακισμένους συντρόφους δεν θα μπορέσει να εκφραστεί με όλη της την ειλικρίνεια, μερικώς μέσα από τις σελίδες του περιοδικού.

(Μετάφραση Traces of Fire)

(Πηγή :  radioazione.org )

Αθήνα: Κείμενο από Uroborus για Σεμπαστιάν και Αλέξανδρο

 

wolves

Για τον Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο · για την όξυνση του αναρχικού πολέμου.

6 Δεκέμβρη 2008. Στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα, στα Εξάρχεια, πέφτει νεκρός από σφαίρα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, μετά από εκπυρσοκρότηση του σκουπιδιού που ακούει στο όνομα Κορκονέας, και σε πλήρη συνεργασία με το άλλο σκουπίδι που λέγεται Σαραλιώτης. Είχε προηγηθεί επίθεση με πέτρες στο μπατσικό που οδηγούσαν τα 2 προαναφερθέντα σιχάματα, τα οποία θέλησαν να λάβουν την εκδίκησή τους και να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη.

11 Δεκέμβρη 2013. Στη Χιλή, σε υποκατάστημα της τράπεζας Banco Estado στο Σαντιάγο, πέφτει νεκρός σε απόπειρα απαλλοτρίωσης της εν λόγω τράπεζας ο Sebastian Oversluij Seguel, από σφαίρες σεκιουριτόμπατσου. Ο σύντροφος δεν πρόλαβε να απαντήσει με το υποπολυβόλο που κρατούσε, και απεβίωσε ακαριαία. Ακολούθησε επιχείρηση των μπάτσων στην κοινότητα Πουδαουέλ για την εύρεση και των υπόλοιπων συντρόφων του Sebastian.

Ενάντια στις ανθρωπιστικές διαμαρτυρίες και φιέστες

Σε έναν πόλεμο οι πεσόντες καλώς ή κακώς είναι κανόνας και όχι εξαίρεση. Στην περίπτωση των δύο πεσόντων αδερφών μας, μιλάμε για δυο συντρόφια που συνειδητά είχαν επιλέξει τον δρόμο του πολέμου με την εξουσία, τον δρόμο της άμεσης σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης με τους θεσμούς της. Ήξεραν τι έκαναν, όπως ήξεραν και οι μπάτσοι αντίστοιχα. Όταν μιλάμε με όρους σύγκρουσης, αργά ή γρήγορα μιλάμε και για νεκρ#ς, βασανισμέν#ς, αιχμάλωτ#ς, ψυχικά τσακισμέν#ς, κλπ.

Μην ξεχνάμε ότι ο μπάτσος, το όπλο δεν το έχει για διακοσμητικό. Όταν θα χρειαστεί θα το χρησιμοποιήσει. Είναι ένας μισθοφόρος δολοφόνος, ένας ένοπλος φρουρός της δημοκρατίας, του κρατισμού, του καπιταλισμού, και κάθε υπάρχουσας συστηματοποιημένης κανονικότητας. Είναι ο πρώτος που θα σπεύσει, μόλις αμφισβητηθεί στο ελάχιστο το μονοπώλιο της κρατικής βίας, να επαναφέρει την τάξη, να επαναφέρει την ισορροπία των κυρίαρχων. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να παραπονιόμαστε για τις κρατικές δολοφονίες και να έχουμε αυταπάτες πως οι κυρίαρχοι μας χρωστάνε οποιαδήποτε παραχώρηση. Ας σταματήσουμε να απαιτούμε πιο ανθρωπιστικές συνθήκες σφαγής.

Ας στραφούμε στον δρόμο του ένοπλου υλικού πολέμου με όσα εχθρευόμαστε. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει κηρυχθεί απέναντι στην εξεγερμένη αναρχική ατομικότητα, απέναντι στην ατομικότητα που επιθυμεί να μην εξουσιάζει και να μην εξουσιάζεται από κανένα καθίκι. Ας λάβουμε θέση στον πόλεμο που έχει στραφεί ενάντια σε μη αποδεκτές κοινωνικές ταυτότητες, που χτίζει δόγματα και κανονικότητες -με όρους έμφυλους, ταξικούς, φυλετικούς- και που φροντίζει να οριοθετεί και να μπολιάζει με τις σιχαμερές αξίες του τις επιθυμίες των ατόμων. Έχοντας πάντα στη μνήμη τα πεσόντα αδέρφια μας, να χαράξουμε τον αναρχικό εξεγερσιακό πόλεμο που θα στοχεύσει πρωτίστως στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις, και που θα πλήξει όσο μπορεί τις κρατικές αρχές, τα πρότυπα συμπεριφοράς, τους ενάρετους πολίτες και κάθε σίχαμα που επιδιώκει να επιβάλλεται.

Μόνο όντας μέρος αυτού του πολέμου θα πάψουμε τα μοιρολόγια και τις δοξασίες. Μόνο έτσι θα σταματήσουν οι μουρμούρες και οι λυγμοί. Μόνο έτσι θα σημάνει ο δρόμος για τις καθημερινές αναρχικές μας ανταρσίες. Για μια ολόκληρη ζωή που θα αποτελεί μια οπλισμένη ανταρσία ενάντια στην κουλτούρα της επιβολής, της εξημέρωσης, της εξουσίας, της ιεράρχησης με βάση την έμφυλη ταυτότητα, την καταγωγή, το είδος (στο ζωικό σύμπλεγμα), την οικονομική τάξη, την ”εξυπνάδα”, κλπ.

Ενάντια στην ιεροποίηση των πεσόντων αδερφών μας

Τα πεσόντα συντρόφια μας δεν είναι κάποιο λάβαρο, ούτε κάποια άφταστη ιδέα. Είναι αναρχικές ατομικότητες που, μέσα στον βόθρο της αδράνειας και της κοινωνικής νηνεμίας, επέλεξαν την απόλαυση και την αξιοπρέπεια της επίθεσης στον πολιτισμό της εξουσίας. Επέλεξαν να οπλίσουν τις επιθυμίες τους, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, και να εφορμήσουν ενάντια σε ό,τι τις μειώνει και τις προσβάλλει. Και πλήρωσαν με τη ζωή τους γι’ αυτήν την επιλογή, όπως και πάρα πολλά άλλα άτομα.

Ας αποτελούν τα πεσόντα αδέρφια μας ακόμα μια αφορμή για άλλη μια έκρηξη, άλλον έναν εμπρησμό, άλλο ένα σαμποτάζ, άλλη μια απαλλοτρίωση, άλλη μια εκπυρσοκρότηση, όλα στραμμένα ενάντια στους τομείς της παραγωγής, της τεχνολογίας και της άσκησης εξουσίας και καθημερινής επιβολής. Ας μην αποτελούν όμως λόγο να καθόμαστε στα σπίτια μας και να μοιρολογάμε, φοβούμεν# για τη δική μας τύχη, και θεωρώντας πως είναι αδύνατον να προκαλέσουμε ρωγμές στην εξουσία χωρίς να φυλακιστούμε ή να σκοτωθούμε. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Το ρίσκο πάντα ενυπάρχει στην επιλογή της άμεσης δράσης. Ο κίνδυνος καιροφυλακτεί σε κάθε μας βήμα. Αν όμως πραγματικά επιθυμούμε τη σύγκρουση με τον πολιτισμό της επιβολής και της κυριαρχίας, τότε οι καταστάσεις από μόνες τους θα οπλίσουν τα χέρια μας. Αργά ή γρήγορα τα υπαρξιακά μας κενά θα μας ωθήσουν στον δρόμο της ένοπλης επίθεσης.

Ας μη γίνονται λοιπόν τα πεσόντα συντρόφια δικαιολογία του αφοπλισμού μας. Ας αποτελούν σημείο όξυνσης της αναρχικής μας μνήμης και αυτοδικίας. Ας μην ξεπέφτουμε όμως στη λογική να περιμένουμε ”επετειακές” αφορμές για να προβούμε σε σύγκρουση, γιατί έτσι θα είμαστε πάντα ένα βήμα πίσω από την εξουσία. Θα περιμένουμε πρώτα αυτή να μας τσακίσει και μετά εμείς θα αντιδράμε, γεγονός που θα μας στερεί τον απαραίτητο χρόνο να αναβαθμίσουμε οργανωτικά τις επιθέσεις μας, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε μια επιθυμία αναβίωσης φαντασμάτων του παρελθόντος. Εμείς προκρίνουμε την άμεση και αντάρτικη αναρχική δράση στο εδώ και στο τώρα, με κριτική ματιά σε κάθε μας κίνηση, με σκοπό την αυτοβελτίωσή μας και την πρόκληση όσο το δυνατόν πιο σοβαρών υλικών πληγμάτων στο σώμα της εξουσίας. Οι αιτίες είναι πάρα πολλές και οι αφορμές έχουν υπάρξει ακόμα περισσότερες. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή όπου η ροή του εμπορεύματος είναι ομαλή, όπου η αγοραπωλησία εργατικού δυναμικού πλασάρεται ως μονόδρομος ζωής και οι εργατοώρες βάφονται με αίμα, όπου οι έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή των σχέσεών μας, όπου οι αναρχικές ατομικότητες που προβαίνουν σε άμεση και αντάρτικη δράση θεωρούνται από τις μάζες τρομοκράτ#ς, όπου τα φιλήσυχα κοπάδια κυνηγούν απλά μια ήρεμη και ενάρετη ζωή, όπου το ρατσιστικό μίσος οπλίζεται ενάντια σε μετανάστ#ες, ενάντια σε κάθε ”αδύναμη” ταυτότητα, αλλά και ενάντια σε αναρχικές καταλήψεις, κάθε τέτοια στιγμή είναι λόγος οργάνωσης και μεθόδευσης της επίθεσής μας στην εξουσία και τον πολιτισμό της επιθυμίας για κυριαρχία.

SEBASTIAN & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ
ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΔΟΜΑΧΙΑ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΛΗΣΤΕΙΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ 3 ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΗΣ 6ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΤΗΚΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΠΛΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ

Uroborus

(Πηγή : contrainfo)

Ισπανία: Απελευθέρωση 20 ελαφιών από φάρμα στην επαρχία της Γκιπούθκοα

630,846,2,3

Στα μέσα αυτού του μήνα πραγματοποιήσαμε σαμποτάζ ανοίγοντας δίοδο σε έναν από τους φράχτες που κρατάγαν φυλακισμένες μια ομάδα από είκοσι ελαφίνες. Αυτές οι συντρόφισσες ήταν αιχμάλωτες σε μια φάρμα στην επαρχία της Γκιπούθκοα και προορίζονταν για το σφαγείο ή για το συστηματικό βιασμό που εφαρμόζει η βιομηχανία κρέατος σε όλα τα θηλυκά που βρίσκονται σε γόνιμη ηλικία.

Αυτή η δράση είναι μια επίθεση στην εταιρεία Hermanos Zandio, που επί της παρούσης διατηρεί τρεις φάρμες αποκαλούμενης οικολογικής κτηνοτροφίας. Για μας, μερικοί φράχτες και ένας χώρος ημιελευθερίας συνιστούν ακόμα μια φυλακή άπαξ και υπάρχει παραγωγικός και οικονομικός στόχος. Το οικολογικό υποκείμενο δεν παύει να είναι ένας τρόπος για να υποτιμηθεί η εκμετάλλευση, η κακοποίηση, ο βιασμός και ο θάνατος που εξασκείται κατά των ζώων.

Φτάνει με την υποκρισία και τις ψευτιές, θέλουμε να τελειώνουμε με τις μπίζνες τους και τα συρματοπλέγματά τους, θέλουμε ν’ ακούσουμε τη βοή των συντρόφων μας στο βουνό, εν ελευθερία.

Λευτεριά επίσης σε όλες τις αναρχικές που αγωνίζονται κάθε μέρα εντός των φυλακών των κρατών.

ALF Ομάδα Βατομουριά
Οκτώβρης 2016

στα ισπανικά

(Πηγή : contrainfo)

 

Αναρχικός Ατομικισμός – Emile Armand

 

10639401_1631510660425264_2573699219983601282_n

Ζήσε τη δική σου ζωή
-Γιατί παρατάς τις ανοιχτές λεωφόρους γι αυτό το στενό και κακοφτιαγμένο δρομάκι; Ξέρεις στ’ αλήθεια, κοριτσάκι, που πηγαίνεις; Μπορείς κάλλιστα να βρεθείς σε μια απρόσμενη άβυσσο. Κανείς, ούτε καν οι εγκληματίες, δεν τολμούν να κατεβούν σ’ αυτή. Μείνε στον φαρδύ, άνετο δρόμο που παίρνει όλος ο κόσμος, γιατί όχι; Μείνε στο γνωστό και χιλιοπερπατημένο μονοπάτι με τις πινακίδες του και τα σήματά του. Είναι τόσο βολικό κι ευχάριστο να πηγαίνεις πάνω κάτω σ αυτό!

-Είναι που έχω βαρεθεί την αποπνιχτική σκόνη, την χιλιοπατημένη διαδρομή που ακολουθούν οι άλλοι. Σιχάθηκα τους δυσκίνητους οδηγούς του και τους βιαστικούς διαβάτες. Την μονοτονία των περαστικών, τις κόρνες των αυτοκινήτων κι αυτά τα δένδρα που παρατάσσονται δεξιά κι αριστερά σαν στρατιώτες. Θέλω να αναπνεύσω ελεύθερα, όπως μου αρέσει, να ζήσω τη δική μου ζωή.

-Δε θα τα καταφέρεις ποτέ να ζήσεις έτσι, καημένο κορίτσι. Είναι μια χίμαιρα. Τα χρόνια που φεύγουν θα σε γιατρέψουν αργά ή γρήγορα απ’ την επιθυμία αυτή. Πάντοτε ζούμε σ’ ένα βαθμό τουλάχιστον, για τους άλλους, κι αυτοί, ως αντάλλαγμα ζούνε σ’ ένα βαθμό για μας. Αυτός που σπέρνει το σιτάρι δεν είναι ο ίδιος μ εκείνον που φτιάχνει το ψωμί. Κι ο ανθρακωρύχος δεν είναι ο ίδιος που οδηγεί το τραίνο. Η ζωή στην κοινωνία είναι ένα σύμπλεγμα από περίπλοκους ανθρώπινους μηχανισμούς, η λειτουργία των οποίων απαιτεί τεράστια επαγρύπνηση και χρειάζεται μεγάλη δέσμευση και ατέλειωτη προσοχή. Σκέψου μόνο το χάος που θα επικρατούσε αν ο καθένας ζούσε όπως ήθελε! Θα ήταν μια κόλαση αν ο καθένας κατέβαινε σ’ έναν δρόμο που δεν περνούσαν οι διαβάτες, που μόνο κακοί σπόροι φύτρωναν στραβά, και που κανείς δε θα ‘ξερε που οδηγεί.

-Α, γέρο! Είναι αυτή η πολυπλοκότητα της κοινωνικής ζωής που με τρομάζει. Ασφυκτιώ στην υποχρέωση να εξαρτώμαι από τον διπλανό μου, μια υποχρέωση που κάθε μέρα που περνά με βαραίνει, πάνω στη θέλησή μου να ζήσω όπως επιθυμώ. Και με μισή καρδιά αντικρίζω την προοπτική να ζήσω όπως οι άλλοι, να ζήσω για τους άλλους. Θέλω να μπορώ να γεμίζω άπληστα το στόμα μου χωρίς να θεωρούμαι κάποιο κακομαθημένο παλιόπαιδο. Να μπορώ να βουτάω και να ξαπλώνω στο γρασίδι χωρίς το φόβο κάποιου φύλακα ή της αστυνομίας. Αγαπώ τις ρίζες, τα δένδρα, τα πλάσματα του δάσους, τα μούρα και τους θάμνους σ’ αυτό το μονοπάτι χωρίς έξοδο. Τι να το κάνω το παντεσπάνι και τα παλάτια, στη συντροφιά των οποίων νιώθω μονάχα αηδία; Γιατί να νοιαστώ πού πηγαίνω; Ζω για το σήμερα, αδιαφορώ για το αύριο.

-Ω, μικρό κορίτσι! Κι άλλοι πριν από σένα μίλησαν με τα ίδια λόγια, και όπως εσύ, ξεκίνησαν για το άγνωστο. Δεν γύρισαν ποτέ από αυτό το ταξείδι. Πολύ καιρό αργότερα, στα ίδια μονοπάτια, που έχουν τώρα σιγά-σιγά σβηστεί, και στα ίδια ξέφωτα, τώρα χορταριασμένα, μικρά βουνά από κόκκαλα έχουν βρεθεί, εδώ κι εκεί. Αυτό έμεινε από κείνους. Χωρίς αμφιβολία, έζησαν τις ζωές τους, αλλά με τί κόστος; Και για πόσο καιρό; Ρίξε μια ματιά σ’ αυτούς τους πανύψηλους πύργους, τους πυκνούς καπνούς που βγαίνουν από μέσα τους. Είναι οι καμινάδες των σπουδαίων εργοστασίων που έστησε η ανθρωπότητα. Μέσα τους, εκατομμύρια ανθρώπων εργάζονται, σ’ αυτά τα φρεσκοπλυμμένα, ευάερα και εξαεριζόμενα δωμάτιά τους, με τις θαυματουργές μηχανές που προσφέρουν σ’ εμάς τους ανθρώπους τις πιο υψηλές τιμές. Κι όταν η νύχτα πέσει, αυτοί οι απλοί άνθρωποι, γεμάτοι ικανοποίηση από την σκληρή δουλειά της μέρας, κι ευγνωμοσύνη για το τίμιο ψωμί που κέρδισαν με τον ιδρώτα των μετώπων τους, γυρίζουν τραγουδώντας στα ταπεινά σπιτάκια τους, όπου τους περιμένουν οι αγαπημένοι τους. Ρίξε μια ματιά σ εκείνο το ορθογώνιο κτίριο, με τις μακρόστενες αίθουσες και τα φαρδιά παράθυρα: Αυτό είναι το σχολείο, όπου ανιδιοτελείς καθηγητές προετοιμάζουν μικρά παιδιά σαν εσένα να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τις ζωής. Μικρά πλασματάκια που προοδεύουν μόνο μέσα στο σχολείο. Δεν ακούς τις χαριτωμένες φωνούλες τους που επαναλαμβάνουν το μάθημα της προηγούμενης μέρας που έχουν αποστηθίσει;
Ο ήχος αυτών των κουδουνιών-σαν του πραγματικού στρατού-κι αυτοί οι μετρημένοι βηματισμοί, που σύντομα θα επαναλαμβάνονται στις στροφές του δρόμου λίγο πιο πέρα, σε περιμένει, να φέρεις στον κόσμο μια μικρή στρατιά από αγόρια και κορίτσια που περπατούν με τη σημαία περήφανη μπροστά τους, παιδιά που θα μείνουν εκεί μέχρι να μάθουν επαρκώς πως να πεθαίνουν για την πατρίδα, το έθνος τους, και όποια νέα απειλή τους βάλουν στο μυαλουδάκι τους. Δεν καταλαβαίνεις μήπως πως έτσι προχωρά η ανθρωπότητα προς την Πρόοδο, όταν ο καθένας τους εργάζεται στη δική του εξειδικευμένη θέση, σύμφωνα με τις ικανότητές του; Υπάρχουν, αναμφισβήτητα, δικαστήρια και φυλακές, αλλά αυτά προορίζονται για τους δύστροπους, για τους ελάχιστους απείθαρχους που τα καθιστούν αναγκαία. Ανεξάρτητα από τις συνέπειές της, η εφαρμογή μιας τέτοιας κατάστασης πραγμάτων πήρε αιώνες ολόκληρους. Είναι ο πολιτισμός μας αυτός, ατελής ίσως αλλά τελειοποιήσιμος, από την επιρροή του οποίου δε θα μπορέσεις να διαφύγεις, εκτός αν βουτήξεις σε τόσο ανεξερεύνητα βάθη.

-Μέσα στα αμέτρητα εργοστάσια και τα εργαστήρια που λες, δεν βλέπω παρά στρατιές από σκλάβους, να εκτελούν μονότονα, σαν να ήταν κάποιο θρησκευτικό καθήκον τους, τις ίδιες κινήσεις μπροστά από τις ίδιες μηχανές, σκλάβοι που έχουν χάσει κάθε πρωτοβουλία και που η δική τους ενέργεια χάνεται όλο και περισσότερο, μέρα με την ημέρα, καθώς μέρα με τη μέρα μου φαίνεται όλο και λιγότερο πιστευτό ότι αυτά τα καθήκοντα είναι απαραίτητες συνθήκες της ανθρώπινης ύπαρξης. Από πάνω μέχρι κάτω, από τις διευθυντικές ιεραρχίες ακόμα το μόνο που ακούγεται είναι ένα επιφώνημα πνιγμού, της ατομικής πρωτοβουλίας. Και βέβαια, σαν πέσει η νύχτα μπορώ να ακούσω τους εργάτες να τραγουδούν, αλλά με πικρά λόγια, και μόνο αφού σταματήσουν σε μια από τις αμέτρητες ταβέρνες που υπάρχουν γύρω απ’ τα εργοστάσια. Οι φωνές που βγαίνουν από τα σχολεία είναι η ταλαίπωρη βοή θλιμμένων, κουρασμένων παιδιών που μετά βίας συγκρατούν την επιθυμία τους να τρέξουν, να πηδήξουν φράχτες και τοίχους, να σκαρφαλώσουν στα δένδρα. Κάτω από τις στολές των στρατιωτών σας βλέπω μόνο κάποια όντα που έχουν εκμηδενίσει κάθε αίσθησης προσωπικής αξιοπρέπειας μέσα τους, ώστε να πειθαρχήσουν στην επιθυμία, να εξοντώσουν την ενέργεια, να περιορίσουν την επιθυμία: αυτές είναι οι προσταγές της κοινωνίας σας, αυτές είναι οι αρρώστιες από τις οποίες υποφέρουν οι άνθρωποι προκειμένου να επιβιώσει η κοινωνία αυτή. Και είναι ο φόβος σας, για όσους δε δέχονται να προσαρμοστούν, τόσο μεγάλος που τους καταδικάζεται στην θλιβερή σκιά των φυλακών.
Ανάμεσα στον “πολιτισμένο άνθρωπο” του εικοστού αιώνα, του οποίου η μέγιστη έγνοια είναι να αποφύγει την αναγκαία προσπάθεια για να διεκδικήσει την ύπαρξή του, και του ανθρώπου “των σπηλαίων”, ποιός κερδίζει; Ο τελευταίος αυτός, δεν είχε φόβο για τον κίνδυνο. Δεν γνώριζε το εργοστάσιο ή τα στρατόπεδα, τις ταβέρνες ή τα μπορδέλα, τις φυλακές ή τα σχολεία. Έχετε διατηρήσει, ίσως τροποποιώντας τις λίγο, επιφανειακά, τις προκαταλήψεις και τις προλήψεις των ανθρώπων αυτών που αποκαλείτε “άγριους”. Υστερείτε όμως στην ενέργεια, την αξία και την ειλικρίνειά τους.

-Κοίταξε, θα συμφωνήσω μαζί σου ότι συνολικά στην κοινωνία μας υπάρχουν μερικά σκούρα σημεία. Όμως υπήρξαν φιλότιμοι άνθρωποι που προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα, για ακόμα μεγαλύτερη ισότητα και δικαιοσύνη στην λειτουργία της. Επηρεάζουν άλλους αγωνιστές, και ίσως μια μέρα θα είναι η αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία. Δεν χρειάζεται να μπερδεύεσαι σε διαδρομές εκτός τόπου και χρόνου. Απεναντίας, κράτα τις αξίες σου, μπες στην μέθοδο. Πίστεψέ με είμαι ένας έμπειρος γέρος. Η επιτυχία δεν πηγαίνει παρά σ αυτούς που την επιδιώκουν συστηματικά. Η επιστήμη μας διδάσκει ότι είναι απαραίτητο να ρυθμίζεται η ζωή. Υγειινολόγοι, βιολόγοι και γιατροί θα σου παρέχουν στ όνομά της τις θεραπείες που χρειάζεσαι για να την επιτείνεις, καθώς και την ευτυχία σου. Να μην έχουν εξουσία, πειθαρχία, κι έναν σκοπό είναι ότι χειρότερο.

-Δεν έχω ανάγκη, ούτε και θέλω την πειθαρχία σου. Με όλο το σεβασμό στην εμπειρία μου, θέλω να την κρατήσω για τον εαυτό μου. Από αυτήν, κι όχι από σένα προέρχονται όλοι οι κανόνες της ζωής μου. Θέλω να ζήσω τη δική μου ζωή. Οι σκλάβοι και οι υποτακτικοί με τρομοκρατούν. Μισώ αυτούς που εξουσιάζουν, όσο σιχαίνομαι κι αυτούς που αφήνουν να τους εξουσιάζουν. Αυτός που σκύβει μπροστά στο μαστίγιο, δεν αξίζει παραπάνω από αυτόν που το κρατάει. Αγαπώ τον κίνδυνο, το άγνωστο, η αβεβαιότητα με γοητεύει. Είμαι κυριευμένη από μια αγάπη για την περιπέτεια, δεν δίνω δεκάρα για την επιτυχία. Μισώ την κοινωνία σας, των γραφειοκρατών και των υπαλλήλων, των εκατομμυριούχων και των ζητιάνων. Δε θέλω να προσαρμοστώ στα υποκριτικά σας έθιμα ή στις ψευτο-ευγενικούς σας τρόπους. Θέλω να βιώσω τον ενθουσιασμό μου στο πιο αμόλυντο, δροσερό αεράκι της ελευθερίας. Οι δρόμοι σας, τραβηγμένοι σύμφωνα με το σχέδιο, βασανίζουν την όρασή μου, και τα πανομοιότυπα κτίριά σας κάνουν το αίμα στις φλέβες μου να βράζει από ανυπομονησία. Κι αυτό μόνο είναι αρκετό για μένα.
Θα ακολουθήσω το δικό μου μονοπάτι, σύμφωνα με τα δικά μου πάθη, αλλάζοντας αδιάκοπα τον εαυτό μου, δε θέλω αύριο να είμαι όπως τώρα. Ξεφεύγω και δεν αφήνω τα φτερά μου έρμαιο στα ψαλίδια κανενός. Είμαι ο έρωτας. Προχωρώ, αιώνια παθιασμένη, αναφλέγομαι απ’ τη θέληση να δοθώ στον κόσμο, στον πρώτο αληθινό άνθρωπο που θα με πλησιάσει, στον κουρελιασμένο ταξιδιώτη, αλλά ποτέ στον σοβαρό και φρόνιμο άνδρα που θα κανονίσει το εύρος της πορείας μου. Ούτε στον επιστήμονα που θέλει να αλυσοδέσει το μυαλό μου με τύπους και κανόνες. Δεν είμαι διανοούμενη, είμαι ένα ανθρώπινο ον, μια γυναίκα που πάλλεται ολόκληρη μπρος στις ορμές της φύσης και στα λόγια του έρωτα. Μισώ κάθε δεσμό, κάθε περιορισμό, μ αρέσει να περπατώ μόνη μου, γυμνή, αφήνοντας τις ακτίνες του φλεγόμενου ήλιου να χαϊδεύουν τη σάρκα μου. Και, ω γέροντα, θα στεναχωρηθώ τόσο λίγο όταν η κοινωνία σας σπάσει σε χίλια κομμάτια, και μπορέσω πια να ζήσω πλήρως τη δική μου ζωή.

-Ποιά είσαι, κορίτσι, πώς σε λένε, και προβάλεις σαν μυστηριώδες και άγριο ένστικτο;

-Με λένε Αναρχία.

[Η αγγλική μετάφραση έγινε από το βιβλίο: Emile Armand – Realism and Idealism Mixed. Πρώτη δημοσίευση: International Library, Paris, 1926]

[Μετάφραση στα αγγλικά: JML – Live Free Or Die Trying!]

[Μετάφραση στα ελληνικά: Δ., Αύγουστος 2007] //

από Πρακτορείο Rioters

(Πηγή : zbaro.blogspot)

[16-21 Οκτώβρη] Διεθνής βδομάδα αλληλεγγύης στα αιχμάλωτα συντρόφια της υπόθεσης PDI στη Χιλή

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ PDI ΑΠΟ ΤΙΣ 16 ΩΣ ΤΙΣ 21 ΟΚΤΩΒΡΗ

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΕΛΑΣΗ

Σήμερα απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε αλληλεγγύη, σε μάχη και σε αμεση δράση.

Δεν θα συνθηκολογήσουμε, δεν θα ξεκουραστούμε μέχρις ότου γκρεμίσουμε τα τείχη των φυλακών, δεν υπάρχει περίπτωση, δεν θα παραιτηθούμε, δεν θα γονατίσουμε, ακόμα κι αν τα βήματά μας παρακολουθούνται, ακόμα κι αν οι συζητήσεις μας καταγράφονται, ακόμα κι αν οι ενέργειές μας καταδιώκονται. Εμείς εδώ δεν ψάχνουμε ούτε το βόλεμα, ούτε τη δόξα, όπως άλλες ομάδες που πιαστήκανε από το θέμα από προσωπικό συμφέρον. Αυτό το κάλεσμα γεννιέται από την οργή που προκαλεί η επίθεση του αστυνομοκρατικού μηχανισμού εναντίον των συντρόφων μας, ενόσω στη φυλακή λαμβάνουν χώρα εκδικητικές ενέργειες με στόχο να κάμψουν το ηθικό τους ενόψει της ιεροεξέτασης που πλησιάζει, αλλά και το ηθικό των οικογενειών και συντρόφων τους με τραμπουκισμούς και παρακολουθήσεις επειδή δεν τα παρατάνε.

Εδώ πέρα δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολίες, ας σας είναι σαφές πως δεν θα υποχωρήσουμε και πως θα το επαναλάβουμε μέχρι να κουράσει πως δεν παραδινόμαστε ποτέ.

Αυτό είναι ένα κάλεσμα σε πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης στα αιχμάλωτα συντρόφια μας που διώκονται για την «υπόθεση PDI» με την οποία η εξουσία αποζητά να εκδικηθεί για την εμπρηστική επίθεση που πραγματοποιήθηκε από ατομικότητες τον Νοέμβρη 2014 έξω από το τμήμα της ταξιαρχίας ανθρωποκτονιών.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε μια βδομάδα αλληλεγγύης που ξεπερνά τα σύνορα οποιουδήποτε έθνους κράτους, αυτό το κάλεσμα στοχεύει στο να γίνει σαφές σε εισαγγελείς, μπάτσους και δεσμοφυλάκους πως τα συντρόφια μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ, έχουνε μια αγέλη πλάι τους που δεν θα συνθηκολογήσει και δεν θα διστάσει να τους βάλει το μαχαίρι στο λαιμό, να τους κάψει και να φυτέψει σφαίρες στα κεφάλια τους.

Η αγάπη μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το μίσος μας το καλλιεργούμε και το συλλέγουμε σε δράσεις ενάντια στους ανθρωποφύλακες.

Στις 21 Οκτώβρη 2016, μέρα ολοκλήρωσης αυτού του καλέσματος σε δράσεις ενάντια στον εγκλεισμό των συντρόφων μας, ξεκινάει η ακροαματική διαδικασία εναντίον του Μανουέλ, της Μαρία Πας, της Νάτυ, του Αμαρού και του Φελίπε, που αντιμετωπίζουν ποινή κάθειρξης περίπου 23 χρόνων.

«Η αλληλεγγύη στις/ους κρατούμενες/ους αποτελεί ένα από τα βασικά θεμέλια αυτού του αγώνα, γιατί ένας αδερφός έγκλειστος δεν είναι πεθαμένος κι είναι σημαντικό να τον κρατάμε παρόντα στη θύμηση και στη δράση, γιατί όλες οι χειρονομίες διαρρηγνύουν τα τείχη της φυλακής, διατρέχουν χιλιόμετρα και σβήνουν το αίσθημα της εγκατάλειψης που εδω μέσα νιώθουμε με ακόμη μεγαλύτερη δριμύτητα.»*

Αυτό το κάλεσμα δεν μας ανήκει, είναι απλά μια κραυγή προς όλο τον πλανήτη, αλλά και η θέση που παίρνουμε απέναντι στο κράτος-μπατσαρία που μας την έχει στημένη, είναι μια πρόσκληση σε δράση για τον καθένα και την καθεμία, κάθε ομάδα και κάθε ατομικότητα που νιώθει το αίμα του/της να βράζει μπροστά στην εξαθλίωση τούτης της ζωής. Συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις-συζητήσεις, δράσεις, προπαγάνδα, η φαντασία μας δεν έχει όρια, ας συνωμοτήσουμε ώστε η αλληλεγγύη να μην κοπάσει κι έτσι ώστε οι δεσμοφύλακες να καταλάβουν πως τα συντρόφια μας δεν είναι μόνα τους.

ΕΝΕΡΓΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΑΠΑΧΘΕΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ

ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πυρήνας Προπαγάνδας Moica Morada

* Απόσπασμα από επικοινωνηθέν του συντρόφου Μανουέλ στο πλαίσιο της διεθνής εβδομάδα αλληλεγγύης (23-30 Αυγούστου 2015).

semana-solidaria-caso-pdi

Κανείς/καμιά δεν είναι μόνος/η, τίποτα δεν ξεχνιέται.
Λευτεριά στις αιχμάλωτες κι αιχμάλωτους πολέμου.

Εβδομάδα αλληλεγγύης ενόψει της δίκης για την «υπόθεση PDI».

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα στον πολλαπλασιασμό των δράσεων ενάντια στην εξουσία, συγκρουόμενοι με κάθε Αρχή.

Δικαστές, δεσμοφύλακες, εισαγγελείς και μπάτσοι είναι και θα ‘ναι από σήμερα και για πάντα εχθροί μας και δεν πρόκειται να ξαποστάσουμε μέχρι να καταστρέψουμε και το τελευταίο προπύργιο της κοινωνίας του εγκλεισμού… είμαστε σε πόλεμο!
-Μαουρίσιο Μοράλες

(Πηγή : contrainfo)