Category Archives: ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

“Κείμενο του Ν. Ρωμανού σχετικά με την Δήλωση Κορκονέα στο Μικτό Ορκωτό εφετείο Λαμίας”

Στις 23 Δεκεμβρίου σε μια από τις συνεδριάσεις του μικτού ορκωτού εφετείου Λαμίας το οποίο δικάζει τους μπάτσους – δολοφόνους Κορκονέα και Σαραλιώτη η πρόεδρος του δικαστηρίου ζήτησε όπως συνηθίζετε από τους κατηγορούμενους να τοποθετηθούν σχετικά με τις κατηγορίες που τους αποδίδονται.

Η τοποθέτηση του Κορκονέα ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αντίληψη που διέπει όσους υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας και αποτελούν τους ένοπλους υπερασπιστές της ματωμένης κοινωνικής ειρήνης που επιβάλουν κράτος και κεφάλαιο.

– Δεν ζητάω συγγνώμη για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου επειδή δεν υπήρξε ένας απλός 15χρονος αλλά ήταν αντιεξουσιαστής.

Η συγκεκριμένη δήλωση αποτελεί μια παραδοχή τεράστιας πολιτικής σημασίας που καταρρίπτει στην πράξη όλα τα συστημικά αφηγήματα τα οποία μεθοδευμένα επιχειρούν να αλλοιώσουν και να παραχαράξουν την ιστορική πραγματικότητα. Την πραγματικότητα της ύπαρξης ενός αδυσώπητου κοινωνικού πολέμου στον οποίο οι μισθοφόροι της έννομης τάξης ανέκαθεν είχαν έναν συγκεκριμένο ρόλο.

Ας εξετάσουμε όμως τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτή η παραδοχή. Αρχικά η παραίτηση του συνήγορου του Κορκονεά Αλέξη Κούγια δεν αποτέλεσε μια πράξη εναντίωσης του συγκεκριμένου στην δήλωση του πελάτη του. Εξάλλου ήταν ο ίδιος που είχε δηλώσει ότι το αν έπρεπε να πεθάνει ή όχι ο Αλέξανδρος θα το κρίνει τελικά η δικαιοσύνη. Ο μοναδικός λόγος της παραίτησης του ήταν ότι ο πελάτης του με την δήλωση του κατέρριψε την υπερασπιστική γραμμή που ο ίδιος είχε αναλάβει να οικοδομήσει και χάραζε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την υπόθεση.

Το προφίλ του μετανοημένου οικογενειάρχη αστυνομικού με την βαθιά χριστιανική πίστη που βρέθηκε στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή και εξαιτίας του κινδύνου που βρισκόταν από μια ομάδα νεαρών με αποκλίνουσες συμπεριφορές αναγκάστηκε να χρησιμοποίησει το όπλο του ρίχνοντας στον αέρα χωρίς να μπορεί να υπολογίσει τον εξοστρακισμό της σφαίρας.

Η δήλωση του Κορκονέα αποδήμησε σε τέτοιο βαθμό την υπερασπιστική γραμμή του Κούγια τόσο δικονομικά όσο και για το ηθικό υπόβαθρο του πελάτη του που ήταν αδύνατον να συνεχίσει να τον εκπροσωπεί.

Μέσα στην δήλωση παραίτησης του ο Κούγιας αποκαλύπτει και μια λεπτομέρεια η οποία μόνο ασήμαντη δεν είναι. Η εντολή για την υπεράσπιση του Κορκονέα στον Κούγια δόθηκε από τον πρόεδρο του σωματείου των ειδικών φρουρών Ντούμα. Αυτή η αποκάλυψη απλώς επιβεβαιώνει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο ότι η αποδοχή που έχει ο Κορκονέας μέσα στα σώματα ασφαλείας δεν προέρχεται μόνο από το 50% των αστυνομικών που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή όπως θα ήθελαν να πούνε κάποιοι μαθητευόμενοι μάγοι του αριστερού εκσυγχρονισμού αλλά από το σύνολο τους για αυτό και τα συνδικαλιστικά τους όργανα ανέθεσαν στον Κούγια να ξελασπώσει τον δικό τους. Επιβεβαιώνει ότι οι δολοφονικές ενέργειες των μπάτσων επικροτούνται και συγκαλύπτονται από όλη την βαθμίδα ιεραρχίας του κατασταλτικού μηχανισμού. Αποδεικνύει το μέγεθος της συγκάλυψης που διαπράττεται καθημερινά στα αστυνομικά τμήματα, στα κρατητήρια, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών για τις βιαιοπραγίες, τους βασανισμούς, τις δολοφονίες των μπάτσων που βαφτίζονται “μεμονωμένα περιστατικά”, “αυτοκτονίες”, “τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις”.

Αποδεικνύεται επίσης ότι η πολιτική κάλυψη των κατασταλτικών πογκρόμ ενάντια στο ανατρεπτικό κίνημα, τους μετανάστες, όσους βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο και πετιούνται στα αστικά γκέτο των μητροπόλεων είναι μια πολιτική επιλογή που ξεπερνάει τις ιδεολογικές ταμπέλες του αστικού πολιτικού προσωπικού. Είναι μια επιλογή κρατικής διαχείρισης και χάραξης κυβερνητικής πολιτικής. Είναι η ίδια η ουσία του κράτους.

Ας επιστρέψουμε όμως στην δήλωση του Κορκονέα. Η αναφορά στην πολιτική ταυτότητα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ως έναν λόγο για τον οποίο παραμένει αμετανόητος δείχνει ότι ο Κορκονέας έχει ένα ιδεολογικό υπόβαθρο που τον καθιστά εχθρικό απέναντι στους αναρχικούς σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρεί ηθικό και δίκαιο να δολοφονούνται από την αστυνομία. Έχει αντίληψη του θεσμικού του ρόλου καθώς θεωρεί ότι η πράξη του δεν εξελίχθηκε εκτός των αστυνομικών του καθηκόντων αλλά μέσα στα πλαίσια που ορίζει η υπηρεσία του στην αστυνομία.

Με την άρνηση του να ζητήσει συγγνώμη για την δολοφονία του συντρόφου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου εισάγοντας ως βασική επιχειρηματολογία το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ήταν αναρχικός ουσιαστικά αναλαμβάνει πέρα από τις όποιες ποινικές προεκτάσεις που μας είναι αδιάφορες και την πολιτική ευθύνη καθιστώντας την δολοφονία πολιτική με τις πολιτικές ευθύνες να αναρριχούνται έως την κορυφή της τότε κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Ταυτόχρονα η δήλωση του Κορκονέα κουβαλάει και ένα κοινωνικό φορτίο με αντιδραστικό πρόσημο. Εκφράζει εκείνα τα μικροαστικά και συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας τα οποία έσπευσαν να νομιμοποιήσουν την κρατική δολοφονία λέγοντας “καλά να πάθει”, “πήγαινε γυρεύοντας”, “τι δουλεία είχε στα Εξάρχεια;”. Τα κοινωνικά κομμάτια που σε ένα ενδεχόμενο μιας επαναστατικής απόπειρας θα ταχθούν ψυχή και σώμα με το στρατόπεδο της αντεπανάστασης.

Την ίδια στιγμή με την δήλωση του αντικρούει και τα αφηγήματα που εμφανίζουν την συγκεκριμένη κρατική δολοφονία ως ένα μεμονωμένο περιστατικό σε μια προσπάθεια να την αποσυνδέσουν από την ιστορική αντιπαράθεση του κόσμους της εξουσίας με όσους εξεγείρονται εναντίων της, να την αφοπλίσουν από τα μαχητικά πεδία του κοινωνικού πολέμου, να την αφομοιώσουν ως μια σταγόνα κρατικής βίας που ξεχείλισε το ποτήρι απαιτώντας τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας.

Όμως αν ο Κορκονέας και οι όμοιοι του παραμένουν αμετανόητοι για την δολοφονία του συντρόφου μας εξίσου αμετανόητοι παραμένουν και όσοι εξακολουθούν να αγωνίζονται για ένα κόσμο ισότητας και ελευθερίας μέσα από τις γραμμές του ανατρεπτικού κινήματος. Εκείνοι που δεν αφήνουν της σταγόνες ζωής να στάζουν ανεκμετάλλευτες στο πάτωμα γνωρίζοντας πως είναι σταγόνες χαμένες από την φυσική ροή των πραγμάτων, της αέναης κίνησης προς την ελευθερία. Εκείνων που χορεύουν μέσα στις δίνες της καταιγίδας που κατακλύζουν το μυαλό και την καρδιά μας, της καταιγίδας δράσεων, σκέψεων και συναισθημάτων που ονειρευόμαστε να ξεσπάσει και να παρασύρει το σώμα μας στα μονοπάτια των απέραντων ωκεανών που θέλουμε να κατακτήσουμε αγναντεύοντας και γελώντας.

Αυτοί είναι εκείνοι που θα βάλουν τις βάσεις ώστε η ιστορία να γραφτεί με τον τρόπο που της αρμόζει.

 

 

Νίκος Ρωμανός

Χιλή: Λίγα λόγια αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ, Τάτο και Κλαούντια

Σημείωση από το μπλογκ Ιnsurrection Νews: Το παρακάτω κείμενο είναι των φυλακισμένων συντρόφων Fabián Durán, Enrique Guzmán,  Nicolás Rojas και Joaquín García το οποίο γράφτηκε ως απάντηση στις άνανδρες επιθέσεις από τους δεσμοφύλακες ενάντια στις αναρχικές κρατούμενες Tamara Sol, Tato και Claudia που πραγματοποιήθηκαν στις γυναικείες φυλακές του San Joaquin στις 11 και 12 Ιανουαρίου. Ως απάντηση σε αυτές τις βίαιες και άνανδρες επιθέσεις φίλοι και συγγενείς πραγματοποίησαν μια γρήγορη κινητοποίηση έξω από τις φυλακές στις 13 Ιανουαρίου. Τοποθετήσανε πανό έξω από τη φυλακή, φωνάξανε συνθήματα και βάψανε τους τοίχους της φυλακής. Τα **αντίστοιχα για αυτούς** ΜΑΤ επιτέθηκαν στο κόσμο της κινητοποίησης με κανόνια νερού και συλλάβανε 5 συντρόφους. Παρά το γεγονός ότι κατέστειλαν την κινητοποίηση στάλθηκε ένα σαφές μήνυμα στις αρχές ότι, η επίθεση εναντίων φυλακισμένων επαναστατικών συντρόφων, θα υπάρχει άμεση απάντηση. Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες της κινητοποίησης ΕΔΩ

Χιλή: Λίγα λόγια αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ, Τάτο και Κλαούντια

 

 Από την μονάδα των φυλακών υψίστης ασφαλείας  χαιρετίζουμε κάθε ένα από τα συντρόφια που απήχθησαν από το κράτος, όπου μέρα με τη μέρα, με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα της φυλακής σε όλες τις εκφάνσεις και μορφές της.

Πριν από λίγες μέρες μάθαμε, πάνω κάτω, για την άνανδρη επίθεση από τους δεσμοφύλακες ενάντια στις συντρόφισσες Tamara Sol, Tato και Claudia. Έχουμε πλήρη επίγνωση για τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις που γίνονται όλο και πιο συχνές, είτε για τιμωρία, απομόνωση είτε αιώνιο εγκλεισμό, αλλά η επανεμφάνιση τους αποτρέπει την ομαλότητα, δίνει περισσότερη δύναμη σε εμάς και τα πιστεύω μας. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε όλο και περισσότερο πρόθυμοι για εκδίκηση ενάντια στην κοινωνία της φυλακής και σε όσους την υπερασπίζονται.

Γνωρίζουμε τα προσωπικά κίνητρα πολλών δεσμοφυλάκων και η αλήθεια είναι ότι δεν μας ανησυχούν, γιατί ξέρουμε πως νιώθουν για τους ανατρεπτικούς φυλακισμένους και ξέρουμε πως κάθε άνανδρη επίθεση οφείλεται στις απογοητευτικές προσπάθειες τους στο να μας κερδίσουν, ως εκ τούτου δεν είναι τίποτα παρά λόγοι για να μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι.

Χαιρετίζουμε κάθε έναν σύντροφο/συντρόφισσα και του συγγενείς όπου με την αλληλεγγύη τους και την ακλόνητη στάση τους που πραγματοποίησαν κινητοποίηση έξω από τη φυλακή για να στηρίξουν τα συντρόφια.

Τέλος στέλνουμε πολύ αγάπη και δύναμη στους συντρόφους.

Παρακολουθούμε τις αποφάσεις τους και δεν θα διστάσουμε να συνδράμουμε σε οποιαδήποτε δράση χρειαστεί.

Fabián Durán
Enrique Guzmán
Nicolás Rojas
Joaquín García

(Μετάφραση Traces of Fire)

(Via insurrectionnewsworldwide)

Ιταλία: Ενημέρωση για την επιχείρηση “Scripta Manent”- 16/01/2017

(Λάβαμε 17/1/17)

Το δικαστήριο του Cassation αποφάσισε να παραπέμψει τον Danielle Cortelli σε δική, υπολογίζοντας την απόφαση του Court of Liberty (προκαταρκτική ακροαματική διαδικασία) . Επιπροσθέτως , στις 10 Γενάρη ο αρμόδιος δικαστής για τις προκαταρκτικές έρευνες απέρριψε την κατ οίκον κράτηση.

Πληροφορηθήκαμε , μετά από επισκεπτήρια στη φυλακή, ότι ο Marco Bisesti είχε το πειθαρχικό του συμβούλιο στις 13 Γενάρη, άλλα δεν ήξερε ακόμα τι απόφαση προέκυψε , το οποίο ακολούθησε το γεγονός ότι έσπασε με μια κρεμάστρα διάφορα αντικείμενα στο γραφείο της φυλακής. Αυτή η αντίδραση πυροδοτήθηκε από την τοποθέτηση θαμπών παραθύρων που στην ουσία καθιστούν αδύνατο να δεις έξω απ το κτίριο.

(Μετάφραση Traces of Fire)

(Πηγή : autistici.org/autistici.org2)

ΣΠΦ-Δημοκρατικοι εκβιασμοι σε καιρους πολεμου

Στον Ελλαδικό χώρο η ένοπλη σύγκρουση με το καθεστώς είναι μια υπαρκτή συνθήκη σε όλη την μεταπολίτευση. Με περισσότερες ή λιγότερες εξάρσεις ένα πλήθος ένοπλων ομάδων αντάρτικου πόλης αναρχικών ή αριστερών ιδεολογικών αποχρώσεων έχουν παραταχθεί απέναντι στην εξουσία με ατσάλινη αποφασιστικότητα. Ανά περιόδους η κρατική καταστολή εξαπέλυε συντονισμένα πογκρόμ εναντίον του αντάρτικου πόλης και των ανατρεπτικών κινημάτων συνολικά. Διευρυμένες εκστρατείες συλλήψεων συντρόφων, σχετικών η μη με την εκάστοτε υπόθεση, που σκοπό είχαν να διαχέουν το φόβο σε όσο το δυνατόν περισσότερα κοινωνικοπολιτικά πεδία. Κορύφωση αυτής της μακιαβελικής λογικής ήταν η εκδικητική ομηρία συγγενών ανταρτών πόλης σε διάφορες ιστορικές περιόδους με πιο πρόσφατο παράδειγμα το 2015 με την εκβιαστική αιχμαλωσία συγγενών μελών της ΣΠΦ. Όμως ποτέ μέχρι τώρα στη σύγχρονη ιστορία της ένοπλης πάλης δεν είχε τολμήσει η Δημοκρατική διαχείριση της εξουσίας να χρησιμοποιήσει παιδιά επαναστατών ως ομήρους εναντίον τους. Αυτό που συμβαίνει από τις 5/1 όταν και συνελήφθησαν τα δυο μέλη του Ε.Α. Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου με τη συνεχιζόμενη ομηρια του εξάχρονου γιου των Ρούπα και Μαζιώτη δεν έχει πρόσφατο προηγούμενο ίσως και για πάνω από 40 χρόνια. Είναι μια ξεκάθαρη δήλωση από πλευράς της εξουσίας ότι ο πόλεμος πλέον αλλάζει πρόσωπο, δεν κρατάει κανένα πρόσχημα και ότι θα είναι ανελέητος απέναντι στην επιλογή της ένοπλης πάλης.

Από την πρώτη στιγμή τα μέλη του Ε.Α. Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας με σκοπό να τερματιστεί η εκδικητική ομηρία του εξάχρονου γιου τους και να δοθεί σε συγγενείς πρώτου βαθμού. Στην απεργία από σήμερα συμμετέχει και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου. Η πραγματικότητα με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι, αυτή η ξεκάθαρη διακήρυξη της εξουσίας ότι ο πόλεμος πλέον αλλάζει μορφή αναβαθμίζοντας τα χαρακτηριστικά του, είναι κάτι που πρέπει να αφορά καθολικά, όσους και όσες στέκονται από τη δική μας πλευρά του οδοφράγματος. Η όξυνση της κρατικής καταστολής με έναν τόσο απροκάλυπτο και ανήθικο τρόπο είναι εκτός όλων των άλλων και μια εικόνα από το μέλλον που θα επαναλαμβάνεται ολοένα και συχνότερα αν το αφήσουμε να περάσει έτσι. Ένα μέλλον που μας αφορά όλους. Η ομηρία του εξάχρονου παιδιού δυο ανταρτών πόλης οφείλει να τερματιστεί άμεσα και με εκείνους μάλιστα τους όρους που θα καταστήσει σαφές στην εξουσία ότι η απαγωγή συγγενών επαναστατών και πολίτικων κρατουμένων δε θα γίνεται ανεκτή με κανέναν τρόπο. Ούτε τώρα ούτε ποτέ.

Άμεση και χωρίς όρους επιστροφή του Βίκτωρα – Λάμπρου στην οικογένεια του.

Κανένας όμηρος στα χεριά του κράτους.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF

Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Δαμιανός Μπολάνο
Χάρης Χατζημιχελάκης
Μιχάλης Νικολόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
Παναγιώτης Αργυρου

Φυλακές Λατίνα [Ιταλία]: Λογοκρισία και κατάσχεση κειμένων της αναρχικής συντρόφισσας Άννα Μπενιαμίνο (03/01/2016)

(Λάβαμε 4/1/17)

Η αναρχική συντρόφισσα Άννα Μπενιαμίνο [η οποία συνελήφθη κατά την επιχείρηση “Scripta Manent”] μας έγραψε ότι από την πρώτη στιγμή τα εξερχόμενα μειλ της έχουν μπλοκαριστεί.

Πρόκειται για δυο κείμενα για το 4ο τεύχος του εντύπου “Croce Nera Anarchica” [Anarchist Black Cross magazine]

Τα εν λόγω κείμενα στάλθηκαν σε εμένα και στον σύντροφο Αλφρέντο Κόσπιτο.

Η πανούκλα πάνω σας!

Omar Nioi/C.N.A.

(Πηγή : autistici.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

 

Ιταλία: Ενημέρωση για την επιχείρηση “Scripta Manent”

(Λάβαμε 3/1/17)

Καθορίστηκαν οι ημερομηνίες για τις ακροάσεις  Εφετείου στο Court of Cassation ενάντια στην απόφαση του Court of Liberty ( επαρχιακό εφετείο) που επικύρωσε τις προφυλακίσεις που διέταξε ο αρμόδιος δικαστής για τις προκαταρτικές έρευνες.

O Daniele Cortelli ( ο οποίος δεν έχει σχέση με την επιχείρηση “Scripta Manent” αλλά συνελήφθη μετά από έρευνα που πραγματοποιήθηκε): 13 Ιανουαρίου, 2017

Αντί αυτού, για τους Marco Bisesti, Anna Beniamino, Alessandro Mercogliano, Valentina Speziale and Danilo Cremonese: 21 Φεβρουαρίου, 2017

(Πηγή : radioazione.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

(Χιλή) Λίγα λόγια της συντρόφισσας Τάτο στη μνήμη του Σεμπαστιάν “Angry” Οβερσλουίχ

(Λάβαμε 28/12/16)

Από τη μεριά μου δεν γνώρισα τον Angry, αλλά ο θάνατος του (ο οποίος δεν μου ήταν αδιάφορος) τον φέρνουν κοντά μου μέσα από τα κείμενα του, σκίτσα, τραγούδια ή αναμνήσεις από άλλους ανθρώπους οι οποίοι τον φέρνουν στη ζωή με μεγάλη στοργή, και μου επέτρεψαν και μου επιτρέπουν να πάω λίγο πιο πέρα αυτή τη μέρα στις 11 του Δεκέμβρη ώστε να μπορέσω να έχω χώρο να φέρω στη μνήμη μου κάποιο σύντροφο ή άλλους. Μια αίσθηση της αναγνώρισης του ίδιου του ατόμου, ως ένα ον που έκανε το βήμα για να αμφισβητήσει τον εαυτό του, αυτή την κοινωνία και αυτόν τον πολιτισμό της κυριαρχίας μέσω της προσπάθειας να ζήσει μια διαφορετική ζωή η οποία δεν είναι καθιερωμένη και προ-κατασκευασμένη. Με καλές και κακές στιγμές, αντιφάσεις και χτυπήματα που έχουν ως συνέπεια οι συγκεκριμένες επιλογές και η ανυπακοή.

Η μνήμη για την οποία μιλάω αρχίζει από το συναίσθημα συγγένειας με τον σύντροφο και από ορισμένες εμπειρίες, πρακτικές, επιθυμίες, συναισθήματα και ιδέες που γεμίζουν τις ζωές μας με μια κοινή αίσθηση, περηφάνια και με ώθηση για να περπατήσουμε σε ένα παρόμοιο μονοπάτι του αγώνα και της σύγκρουσης, των επιθυμιών και της δημιουργίας.

Είναι τόσο τα πολιτικά και προσωπικά στοιχεία ( ακόμα και τα τελευταία δεν μπορώ να τα εξηγήσω πολύ καλά) της καθημερινής του ζωής και της προσωπικότητας του που έχουν την σημασία τους. Όπως τον τρόπο με τον οποίο τρεφόταν, την άρνηση να καταναλώνει ορισμένα προϊόντα και ουσίες, την αγάπη του για τη γη, έχοντας υπόψιν του και άλλες ζωές που δεν είναι ανθρώπινες, την περιφρόνηση του για την μισθωτή εργασία, τον ιλεγκαλισμό, αυτή την ενέργεια και αυτή τη σπίθα που είχε, που παίρνει δύναμη επίσης και κάνει τις δράσεις απαλλοτρίωσης και την πολύτιμη στάση του. Για αυτούς τους λόγους, λυπάμαι που κάποιος σαν αυτόν δεν βρίσκεται πλέον εδώ ανάμεσα μας. Γιατί εκτός από την προώθηση για άμεσες δράσεις, απαλλοτριώσεις και ιλεγκαλισμό, ήταν αυτός που προσπάθησε να ζήσει μια εξεγερτική ζωή. Για όλα αυτά δεν θα ξεχάσω ποτέ ποιος  και τι είδος πολίτη ( ένας φρουρός ασφάλειας) ήταν αυτός ο καταραμένος που σκότωσε τον Angry.

Ο σύντροφος Σεμπαστιάν Οβερσλουίχ είναι παρών!

Λευτεριά στην συντρόφισσα Ταμάρα Σολ που έκανε το βήμα της εκδίκησης.

Μια αγκαλιά από αυτή τη φυλακή σε κάθε συνένοχο.

Τάτο.

(Μετάφραση Traces of Fire)

Ιταλία: Ενημέρωση για την επιχείρηση “Scripta Manent” (23/12/2016)

(Λάβαμε 27/12/16)

Ο αναρχικός σύντροφος Alessandro Mercogliano μας ενημέρωσε με γράμμα του ότι κατά την άφιξη του στις φυλακές Φεράρα, στις 19 Νοεμβρίου, αρνήθηκε να δώσει τα αποτυπώματα του και να τον φωτογραφίσουν. Μερικές μέρες αργότερα οι αρχές της φυλακής του επέβαλαν ποινή 15 μέρες απομόνωσης.

Διεύθυνση ταχυδρομείου:

MERCOGLIANO ALESSANDRO: Via Arginone, 327 – 44122 Ferrara — Italy

(Πηγή : radioazione.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

Φυλακές Κορυδαλλού: Κείμενο συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στη μνήμη του Σεμπαστιάν

Σ.Π.Φ. – Για τον Σεμπάστιαν – Από την άρνηση εργασίας… στην άρνηση εξουσίας.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει στην Χιλή στην μνήμη του αναρχικού Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ

Στις 11 Δεκεμβρίου 2013, πραγματοποιείται ληστεία σε τράπεζα στην συνοικία Πουδαουέλ.

Ο αναρχικός Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ καθώς μπαίνει, ανακοινώνοντας την ληστεία, δέχεται τις σφαίρες από τον ένοπλο φρουρό των συμφερόντων των πλουσίων και εξουσιαστών που φύλαγε την τράπεζα. Ο Σεμπάστιαν πέφτει νεκρός αδειάζοντας ριπές από το πολυβόλο του…

Όμως υπάρχουν καθημερινοί θάνατοι δίχως νεκρούς, θάνατοι επαναλαμβανόμενοι…από πρωινά ξυπνητήρια για να μην αργήσεις στην δουλειά, μελαγχολικές διαδρομές ανάμεσα σε ένα μοναχικό πλήθος που κατευθύνεται σε γραφεία, εργοστάσια, καταστήματα, φωνές του αφεντικού που θέλει πιο πολλά από εσένα και πιο γρήγορα, μονότονες μηχανικές κινήσεις σε μία εργασία που εξοντώνει την δημιουργικότητα, προσποιητή ευγένεια σε πελάτες κι έναν εξευτελιστικό μισθό ως αποζημίωση για την ζωή που σου έκλεψαν.

Μία ζωή που μετριέται σε χρήμα.

Ληστεύοντας μια τράπεζα, δεν κλέβουμε το χρήμα, παίρνουμε για λίγο πίσω την ζωή που μας έκλεψαν.

Όμως και η ληστεία μίας τράπεζας, μπορεί να γίνει μία εξαρτημένη εργασία. Μία δουλειά, όπως όλες οι άλλες, με την διαφορά ότι ο “μισθός” δεν είναι σίγουρος και σε περιπτώσεις “εργατικού ατυχήματος” σε περιμένει η φυλακή ή ο θάνατος.

Συχνά οι ληστές τραπεζών δεν διαφέρουν από τους μισθωτούς εργάτες, απλά δουλεύουν λιγότερο, σε συνθήκες υψηλού ρίσκου. Μοιράζονται όμως την ίδια νοοτροπία. Την νοοτροπία του καταναλωτή που θεοποιεί το χρήμα, θαυμάζει την ισχύ του πλούτου και το αυτοκίνητό του, το ρολόι του, τα επώνυμα ρούχα του, είναι η προέκταση του εαυτού του.

Ο Σεμπάστιαν Οβερσλούιχ δεν ήταν ένας ληστής τραπεζών. Ήταν ένας αναρχικός. Αρνήθηκε να γίνει σκλάβος του ρολογιού των αφεντικών. Ήταν αρνητής εργασίας, γιατί αρνήθηκε την ηθική της εργασίας, την ηθική του δούλου που σκέφτεται σαν καταναλωτής. Η ληστεία μίας τράπεζας, από μόνη της δεν είναι μία επαναστατική πράξη. Η ληστεία είναι ένα μέσο του αναρχικού αγώνα για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο χρόνο απ’ τα αφεντικά και να τον οργανώσουμε επιθετικά εναντίον τους, σχεδιάζοντας αναρχικές δράσεις, βοηθώντας αιχμάλωτους συντρόφους, ενισχύοντας εκδοτικά εγχειρήματα και δημιουργώντας ένοπλες υποδομές επίθεσης ενάντια στην εξουσία.

Ανήκουμε στην ίδια γενιά με τον Σεμπάστιαν.
Μία γενιά που δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε εθνικότητα.
Στην ίδια γενιά των ανυπόμονων, των ασυμβίβαστων και των ονειροπόλων.

Δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες, θέλουμε όμως συντρόφους που να πυρακτώνουν την ζωή τους με τις ιδέες τους. Κρατώντας ζωντανούς στην μνήμη μας, τον Σεμπάστιαν κι όλους τους συντρόφους που έπεσαν στην μάχη, κρατάμε ζωντανό τον αγώνα. Έναν αγώνα ενάντια στην εξουσία, που ξέρουμε ότι η φυλακή ή ο θάνατος είναι συχνά το τίμημα. Όμως όπως έχει γραφτεί “Πέντε ελεύθερα πουλιά, ξεκίνησαν το ταξίδι προς τον νότο, μόνο ένα έφτασε, αλλά αυτό που το ταξίδι τους σίγουρα ήθελε να πει, είναι ότι άξιζε που δοκίμασαν να πετάξουν…”

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς FAI/IRF

Πολύδωρος Γιώργος
Τσάκαλος Χρήστος
Τσάκαλος Γεράσιμος
Οικονομίδου Όλγα

ΣΠΦ-Μια συμβολή σε εκδήλωση μνήμης για τον αναρχομηδενιστή Sebastian Oversluij στη Χιλή (16/12)

(Λάβαμε 22/11/16)

Μια συμβολή σε εκδήλωση μνήμης για τον αναρχομηδενιστή Sebastian Oversluij στη Χιλή (16/12)

 

 

Η Αναρχία έχει Μνήμη

Δε χάνεται ποτέ κανείς πραγματικά εκτός κι αν τον τυλίξει η λησμονιά στην αγκαλιά της”

Είναι τρία χρόνια τώρα που ο σύντροφος Sebastian Oversluij δεν περπατάει πια στα ίδια μονοπάτια της αναζήτησης της άγριας ομορφιάς της αναρχικής δράσης. Είναι τρία χρόνια τώρα που κάποιοι αδερφοί και αδερφές μας, εκεί στη Χιλή θα νοιώθουν την απουσία του να σφίγγει την καρδιά τους. Είναι τρία χρόνια από τότε που οι σφαίρες ενός ρουφιάνου φύλακα της Banco Estado του έκλεψαν τη ζωή σβήνοντας τη φλόγα του αναρχικού πνεύματος που έκαιγε μέσα του.
Όμως κι εμείς με τη σειρά μας, όπως και αρκετοί άλλοι, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον σύντροφο μας να χαθεί στην ομίχλη της λήθης. Τιμούμε τον αδερφό μας, όπως τιμάμε και την επιλογή του να περάσει στη δράση, να επιτεθεί σε μια τράπεζα, σε έναν ναό του χρήματος, αδειάζοντας το πορτοφόλι του εχθρού, απαλλοτριώνοντας το ελάχιστο που αναλογεί από αυτό που απαλλοτριώνει η εξουσία καθημερινά από τις ίδιες μας τις ζωές. Η ληστεία μιας τράπεζας από έναν αναρχικό κουβαλάει μέσα της πάντα το σπόρο της άρνησης. Της άρνησης της υποταγής σε έναν κόσμο που σε προορίζουν να πουλήσεις την ψυχή σου στους σκληρούς νόμους της αγοράς, προκειμένου να μπορείς να ζεις για να δουλεύεις και να δουλεύεις για να καταναλώνεις και να καταναλώνεις για να γεμίζεις το κενό της ύπαρξης σου με ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα.

Γνωρίζουμε πως είμαστε πολύ μακριά, και πως τα λόγια μας πρέπει να διασχίσουν έναν ολόκληρο ωκεανό για να σας φτάσουν, ελπίζουμε όμως να αισθανθείτε την συγγένεια που κι εμείς με τη σειρά μας νοιώθουμε με όσους και όσες βρίσκουν τρόπους να κρατάνε τα χαμένα αδέρφια μας κοντά μας, στις εκδηλώσεις, στις συζητήσεις, στη φαντασία μα πάνω από όλα στην ίδια τη συνέχιση της εξάπλωσης της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

 

 

 

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς-FAI/IRF

 

Μιχάλης Νικολόπουλος

Γιώργος Νικολόπουλος

Δαμιανός Μπολάνο

Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρού

Χάρης Χατζημιχελάκης