Monthly Archives: May 2017

Σαντιάγο, Χιλή: Εμπρηστική επίθεση εναντίον λεωφορείου Transantiago στη μνήμη του Mauricio Morales

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 26ης Μαϊου 2017, περίπου 20 κουκουλοφόροι έφυγαν από το USACH (Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής) για να κατασκευάσουν οδοφράγματα στη γωνία Matucana και Romero, όπου κατάφεραν να σταματήσουν ένα λεωφορείο 513 της Transantiago που ανήκε στην εταιρεία Metbus.

Αφού οι επιβάτες και ο οδηγός εξήλθαν από το λεωφορείο, έπειτα τυλίχθηκε στις φλόγες και διέφυγαν από την περιοχή οι κουκουλοφόροι.

Η αστυνομία έφτασε γρήγορα για να προσπαθήσει να σβήσει τη φωτιά, ενώ σύντομα βρήκε τα τρικάκια από τη δράση διαμαρτυρίας που είχαν απομείνει στο δρόμο.

Την επόμενη μέρα, ο δήμαρχος της μητροπολιτικής περιοχής Claudio Orrego καταδίκασε τους υπεύθυνους.

Η δράση ήταν μέρος των πολυάριθμων επιθέσεων και προπαγάνδας που διεξήχθησαν στη μνήμη του αναρχικού συμπατριώτη  Mauricio Morales, ο οποίος πέθανε στις 22 Μαΐου 2009, μεταφέροντας μια εκρηκτική συσκευή κοντά στην Σχολή Φρουρών Φυλακών.

** Αντίγραφο του φυλλαδίου που βρέθηκε στο σημείο**

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που φυσικά εγκαταλείψατε αυτό το σύγχρονο αηδιαστικό σύγχρονο κόσμο; Έχει πραγματικά σημασία? Δεν μας ενδιαφέρει. Ο χρόνος είναι μόνο χρόνος και το μέλλον είναι αβέβαιο, η επίθεση είναι εδώ και τώρα … υπάρχει ένα δώρο που καίγεται και εκρήγνυται! Ένα δώρο του πολέμου!

Ένα νέο έτος από το θάνατο του Mauricio Morales!

Κάτω τα κλουβιά της πολιτισμένης κοινωνίας!

Ignacio, Kevin και Joaquin στο δρόμο!

Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους!

(Πηγή : insurrectionnewsworldwide.com)

(Μετάφραση Traces of Fire)

Santiago, Chile: Incendiary Attack Against a Transantiago Bus in Memory Of Mauricio Morales

During the night of May 26, 2017, about 20 encapuchados (‘hooded ones’) left USACH (University of Santiago, Chile) to erect barricades on the corner of Matucana and Romero, where they managed to stop a Transantiago route 513 bus belonging to the Metbus company.

After the passengers and the driver exited the bus it was completely ignited and the encapuchados withdrew from the area.

The police arrived quickly to try and put out the fire and to provide their expertise, they soon found leaflets from the protest action that had been left on the street.

The next day, the mayor of the metropolitan region, Claudio Orrego condemned those who were responsible.

The action was part of the many events, attacks and propaganda carried out in memory of the anarchist compañero Mauricio Morales who died on May 22, 2009 carrying an explosive device near the Prison Guard School.

**Transcript of the leaflet found at the scene**

How many years have passed since you physically abandoned this current disgusting modern world? Does it really matter? We are not interested. Time is only time and the future is uncertain, the attack is here and now…there is a present that burns and explodes! A present of war!

A new year since the death of Mauricio Morales!

Down with the cages of civilized society!

Ignacio, Kevin and Joaquin to the street!

Freedom for all political prisoners!

(via Noticias De La Guerra Social, translated by Insurrection News)

Thessaloniki, Greece: “Not in memory, in continuation” Banners for Punky Mauri & Italian anarchists

(Received 25/5/17)

During the day of 22nd May we hung two banners for anarchist comrade Mauricio Morales Duarte ‘Punky Mauri’ & those anarchists arrested during Operation ‘Scripta Manent’ in Italy. One was hung in the Rotunda area and the other under the arch in Kamara, both in the centre of the city.

Eight years ago on this day Mauri took the attack to the state by attempting to place a homemade bomb at the school of Gendarmeria in Santiago, Chile. Instead of gnashing in the face of authority, the explosive went off prematurely.

Operation ‘Scripta Manent’ is another repressive operation amongst many that have already occurred against comrades who dare to oppose the Italian state. Under the context of trying to find those who took part in Informal Anarchist Federation attacks since 2005, but also an attempt to destroy the insurrectional conflict in Italy and cut off any solidarity network to those already in prison, such as Alfredo Cospito and Nicola Gai.

Just because our comrades fall or are imprisoned does not mean they are not with us, neither will we be paralysed with passivity and ‘philanthropic solidarity’, the conflict against all authority continues.

– Some Individualist Rebels

The banners read:

“Arm yourselves and be violent, beautifully violent”

Not in memory, in continuation, for our combatant comrade Punky Mauri.

DO NOT FORGET THE OFFENSIVE!

And:

INSURRECTION IS NOT A UTOPIAN FINALE,
IT’S THE CONTINUOUS ATTACK OF THE INDIVIDUAL AGAINST ALL AUTHORITY.

STRENGTH TO ANARCHISTS WHO WERE ARRESTED IN ITALY IN OPERATION SCRIPTA MANENT.

Θεσσαλονίκη, Ελλάδα: «Όχι στη μνήμη, στη συνέχεια» πανό για τον Punky Mauri και τους Ιταλούς αναρχικούς

(Λάβαμε 25/5/17)

Την ημέρα της 22ας Μαΐου κρεμάσαμε δυο πανό για τους αναρχικούς συντρόφους Mauricio Morales Duarte ‘Punky Mauri’ και τους αναρχικούς που συνελήφθησαν κατά την διάρκεια της επιχείρησης ‘Scripta Manent’ στην Ιταλία. Ένα κρεμάστηκε στην περιοχή της Ροτόντας και το άλλο κάτω από την Καμάρα, και τα δύο στο κέντρο της πόλης.

Οχτώ χρόνια πριν, αυτήν την ημέρα, ο Mauri επιτέθηκε στο κράτος προσπαθώντας να τοποθετήσει μια αυτοσχέδια βόμβα σε σχολή σωφρονιστικών στο Σαντιάγκο της Χιλής. Αντί να ανατιναχθεί στο πρόσωπο της εξουσίας, τα εκρηκτικά ενεργοποιήθηκαν πρόωρα.

Η επιχείρηση ‘Scripta Manent’ είναι ακόμα μια κατασταλτική πράξη μεταξύ πολλών, που έχουν ήδη συμβεί εναντίον των συντρόφων που τολμούν να αντιταχθούν στο ιταλικό κράτος. Στο πλαίσιο της προσπάθειας να βρεθούν όσοι πήραν μέρος στις επιθέσεις της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας από το 2005, αλλά και στην προσπάθεια να καταστραφεί η εξέγερση στην Ιταλία και να αποκοπεί κάθε δίκτυο αλληλεγγύης με εκείνους που βρίσκονται ήδη στη φυλακή, όπως ο Alfredo Cospito και ο Nicola Gai.

Ακριβώς επειδή οι σύντροφοί μας πέφτουν ή φυλακίζονται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι μαζί μας, ούτε θα παραλύσουμε με παθητικότητα και «φιλανθρωπική αλληλεγγύη», η σύγκρουση ενάντια σε όλες τις αρχές συνεχίζεται.

–  Κάποιοι Ατομικιστές Αντάρτες

Για έναν επικίνδυνο Ιούνη – Κάλεσμα για έναν μήνα κινητοποιήσεων ως ένδειξη αλληλεγγύης με τους ιταλούς αναρχικούς κρατούμενους

(Λάβαμε 9/5/17)

Ένα κείμενο που συνοψίζει τις ιδέες που διατυπώθηκαν κατά τη διάρκεια των συναντήσεων «Με τα κεφάλια μας ψηλά»

Η κρατική καταστολή είναι το πιο σημαντικό μέρος του συστήματος κυριαρχίας και μια από τις πιο ντροπιαστικές εκφράσεις του. Δεν μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι οι ίδιοι που δεν αφήνουν τους εαυτούς τους να αφομοιωθούν απ΄ το σύστημα εξουσίας, δηλαδή αναρχικούς και επαναστατικές  ατομικότητες.

Οι τελευταίοι, ανταποκρίνονται στη σωματική, ψυχολογική, ηθική, κοινωνική και οικονομική καταστολή που εξαπέλυσαν όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την δημοκρατική εξουσία και στη θηριώδης αδιάκριτη βία των ένοπλων μέσων και της δικαστικής εξουσίας. Αυτό συμβαίνει με την άμεση δράση που απευθύνεται στους υπεύθυνους για την καταστολή, με την δημιουργική και απελευθερωτική καταστροφή των τόπων κυριαρχίας και την υπονόμευση των υποδομών της, προκειμένου να τεθεί τέλος ή τουλάχιστον να παρεμποδιστούν οι αιτίες εκμετάλλευσης και καταπίεσης από ανθρώπινα όντα σε άλλα ανθρώπινα όντα, τη γη και τα ζώα. Κατά την άποψη της ολικής απελευθέρωσης, η παθητική παρακολούθηση της αναπαραγωγής της κυριαρχίας σημαίνει συνενοχή, γιαυτό και υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν να κρατούν ψηλά το κεφάλι τους και να επαναστατούν.

Κατά συνέπεια, η εξουσία θέτει σε εφαρμογή όλες τις στρατηγικές της και συνεχίζονται οι δίκες και οι διαδικασίες εναντίον συντρόφων για ενέργειες, επεισόδια συγκρούσεων και γραπτά. Τον επόμενο μήνα θα διεξαχθεί η δίκη  σχετικά με τη λεγόμενη επιχείρηση Shadow, όπου πολλοί σύντροφοι κατηγορούνται, μεταξύ άλλων, για την παρακίνηση εγκληματικής δράσης μετά τη δημοσίευση του εγγράφου KNO3. [1]

Αυτές οι δικαστικές διαδικασίες είναι μια έκφραση του πολέμου που οι αρχές ανταμείβουν τον συνδυασμό μεταξύ σκέψης και δράσης, που είναι το θεμέλιο της επικίνδυνης αναρχίας. Πέρα από τους ατομικούς και ειδικούς αγώνες, αυτή η αστυνομική επιχείρηση στοχεύει στην διάλυση των βασικών εννοιών των αντιεξουσιαστικών ιδεών και μεθόδων, όπως η άμεση δράση, η άρνηση της ανάθεσης και η αλληλεγγύη.

Ξεκινώντας από αυτές τις σκέψεις, κατά τις συναντήσεις που αναπτύχθηκαν μετά τις συλλήψεις της επιχείρησης Scripta Manent, αντί να ασχοληθούμε με τις στρατηγικές καταστολής, θεωρήσαμε απαραίτητο να μην ελαττώσουμε την αλληλεγγύη στην τεχνική υποστήριξη των φυλακισμένων αλλά να διευρύνουμε το φάσμα της ανάλυσής μας.

Από την άποψη αυτή, συζητήσαμε πώς η αλληλεγγύη είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο της αναρχικής μας δράσης και των συνεργασιών που αποσκοπούν στην καταστροφή της κυριαρχίας και των σχέσεων συνενοχής με στόχο την καταστροφή της εξουσίας. Αυτή η μορφή αλληλεγγύης υπερβαίνει τις επιθέσεις των καταπιεστών και είναι ικανή να αποτρέψει το ασφυκτικό κλήμα της ιδιαίτερης  πορείας του αγώνα. Ειδικότερα, η έμπρακτη αλληλεγγύη είναι ένα ουσιαστικό μέσο για την αντιμετώπιση της κρατικής βίας και δεν δέχεται παθητικά τα χτυπήματα , αλλά διατηρεί μια στάση επίθεσης, έτσι ώστε να μην αναπτύσσονται στάσεις θυματοποίησης, πράγμα που θέλει η καταπίεση. Με το να σκεφτόμαστε με όρους μιας επιθετικής , μιας διαρκούς και διεθνιστικής συγκρουσιακότητας στο προσωπικό μονοπάτι του καθενός/μιας , το ρίσκο της απομόνωσης μπορεί να μειωθεί και ένας απ τους πιο βασικούς στόχους του εχθρού να καταστεί αναποτελεσματικός.

Η έκφραση της αλληλεγγύης με συγκεκριμένα πλαίσια και πρότζεκτ δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνεί με τις ομιλίες και τις πρακτικές εκείνων που έχουν χτυπηθεί από την καταστολή, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθεί απαραιτήτως έναν συγκεκριμένο αγώνα ή πρακτική: αν ακολουθήσουμε έναν κοινό ορίζοντα μπορούμε να δράσουμε αλληλέγγυα σύμφωνα με την ατομική μας τάση.

Η δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι ένας στρατηγικός σκοπός για να αντιμετωπίσουμε την ενίσχυση των μέσων καταστολής ενάντια στις αναρχικές, επαναστατικές ατομικότητες.

Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να κατευθύνουμε τις προτάσεις μας, τους πειραματισμούς μας και τους στόχους μας για την καταστροφή του συστήματος, το οποίο οργανώνει τις κοινωνικές σχέσεις κυριαρχίας  “λειαίνοντας” τες, όταν αυτό δεν είναι εφικτό. Από την άποψη αυτή, αναγνωρίζουμε τη σημασία των πολύμορφων ενεργειών και πρακτικών στο ευρύτερο πλαίσιο της αναρχίας, με την μεγαλύτερη πιθανότητα να μην “κολλήσει” σε  προκαθορισμένες δογματικές θέσεις, υπό τον όρο ότι οποιοσδήποτε συγκεκριμένος αγώνας και επίθεση αποτελεί μέρος της ευρύτερης θεώρησης του αγώνα προς την ανατροπή.

Η αναγνώριση της αξίας της πολυμορφίας σημαίνει επίσης ότι πρέπει να θέσουμε τα θεμέλια  για να αντιταχθούμε σε όλες τις συγκεντρωτικές και δεσπόζουσες τάσεις μέσα στην αναρχία. Αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω μιας στάσης διαρκούς αυτοκριτικής και κριτικής μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων, μιας στάσης που οδηγεί σε μια ποιοτικά σημαντική ανάπτυξη τόσο της ανάλυσης του τι μας περιβάλλει όσο και των διαφόρων δυνατών τρόπων οργάνωσης της καταστροφής αυτού που μας καταπιέζει. Απορρίπτοντας να κατατάξουμε ή να δώσουμε τη δυνατότητα σε άλλους να ταξινομήσουν τις διαφορετικές μας εντάσεις σε κατηγορίες ταυτότητας, πιστεύουμε ότι κάθε επίθεση κατά της αρχής αλληλεπιδρά με τους κοινωνικούς μηχανισμούς και τις σχέσεις και ταυτόχρονα ενεργεί κατά της ίδιας της κοινωνίας.

Από στρατηγικής άποψης, η ύπαρξη πολύμορφων πρακτικών είναι χρήσιμη για να καλλιεργήσει την πολυπλοκότητα των μορφών οργάνωσης και επίθεσης και να ενισχύει τον διάλογο για τα μέσα και να τελειοποιήσει τους αναρχικούς πειραματισμούς δράσης. Είναι απόλυτη αναγκαιότητα, να κατανοήσουμε πώς να προσδίδουμε αξία σε αυτή την ποικιλομορφία χωρίς να εξασθενεί το περιεχόμενό της από την άποψη ενός κοινού σχεδίου απόλυτης καταστροφής του συστήματος της κυριαρχίας.

Είναι σημαντικό να αναθεωρήσουμε διαφορετικές προτάσεις και προτεινόμενα έργα όχι ως αντιθετικά και στατικά, αλλά ως εργαλεία, μέσα και δυνατότητες που διαθέτουν οι αναρχικοί, εφόσον έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που θεωρούμε θεμελιώδη, όπως η μόνιμη σύγκρουση, η επίθεση, η ανεπίσημη οργάνωση και η ανεξαρτησία από τα θεσμικά όργανα που είναι ιεραρχικά οργανωμένες πολιτικές δομές.

Λέγοντας μόνιμη σύγκρουση, εννοούμε μια τάση προς την ανεπανόρθωτη πρακτική , την άρνηση υποβολής της δράσης μας σε ευκαιριακές αξιολογήσεις. Αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί μια στρατηγική που να αναφέρεται σε τρόπους και στόχους, αλλά αυτό δεν μπορεί να δικαιολογεί τη στάση “περιμένουμε και βλέπουμε” και τη μείωση του περιεχομένου μας για λόγους ποσοτικής διεύρυνσης.

Από αυτή την άποψη δηλώνουμε την άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με την εξουσία ή οτιδήποτε προσφέρει από μεριά της για ανάκαμψη. Στοχεύουμε την στρατηγική της εξουσίας που απορροφά εμπειρίες και συμπεριφορές που είναι ενδεχομένως επικίνδυνες γι αυτή και τις κατευθύνει προς τους στόχους της.

Στις δημοκρατίες ο μηχανισμός είναι συμπληρωματικός προς το σκληρό πρόσωπο της καταπίεσης και έχει ως στόχο τη διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης: η προσπάθεια ένταξης και ενσωμάτωσης ορισμένων μορφών διαφωνίας αποσκοπεί στην αύξηση της συμμετοχής στο πολιτικό παιχνίδι, δημιουργώντας έτσι διαχωρισμούς για να επιτεθούν ευκολότερα όσοι δεν θέλουν να βρίσκονται στη πλευρά της κοινωνία του θεάματος. Η αναρχική δράση για την καταστροφή της κοινωνίας και της κυριαρχίας ανταποκρίνεται τόσο στην άρνησης για εξουσία και ως εκ τούτου δεν διαπραγματεύεται με την τελευταία, αλλά θέλει να την ανατρέψει με βία και με μια ευρύτερη στρατηγική που ξεκινά από την επίγνωση ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ελεύθεροι δημιουργώντας νησίδες μέσα στη κοινωνία της μάζας. Επομένως ο αγώνας, για να μην είναι ρεφορμιστικός, πρέπει να εξετάσει την άμεση επίθεση ως πρακτική.

Με το τέλος της επιχείρησης Scripta Manent οι Alfredo, Nicola, Danilo, Valentina, Anna, Marco και Sandrone βρίσκονται αιχμάλωτοι σε φυλακές υψηλής ασφάλειας, και υπόκεινται σε περιορισμούς και λογοκρισία της επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Άλλοι αναρχικοί βρίσκονται σε φυλακές στην Ιταλία και στον υπόλοιπο κόσμο, άλλοι εδώ και αλλού υποβάλλονται σε διάφορα περιοριστικά μέτρα, όπως η κατ ‘οίκον περιορισμό.

Καλούμε σε ένα μήνα κινητοποιήσεων ως ένδειξη αλληλεγγύης στις αναρχικές, επαναστατικές ατομικότητες που τους έπληξε η καταστολή, ως ευκαιρία για συντονισμό μεταξύ πρωτοβουλιών και πρακτικών.

Ρώμη, 30 Απριλίου 2017

Αναρχικοί/ες

[1] Η επιχείρηση Shadow  βασίζεται στο άρθρο 270bis, το οποίο έβαλαν σε εφαρμογή οι εισαγγελείς της Περούτζια το 2008. Το αδίκημα της συνέργειας κατέπεσε στην δική πρώτου βαθμού και στην δική του 2015 κατέληξε σε ποινή 3 χρόνων εναντίων δυο συντρόφων ενώ ένας τρίτος είναι υπό έρευνα βάση του άρθρου 302 με την επιβαρυντική διάταξη του τρομονόμου ακολουθώντας τα άρθρα του KNO3, καθώς υπήρξαν και ποινές εναντίων άλλων συντρόφων για απόπειρες σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές και κλοπή οχημάτων.

(Μετάφραση Traces of Fire)

Spoleto [Italy]: Damage for anarchist prisoner comrade Alfredo Cospito, against the censorship (06/05/2017)

(Received 15/5/17)

On the night between May 5th and 6th a text was sprayed on Courthouse “Freedom for Cospito and Gai” and “Break the isolation”.
Damaged the nearby Post Office ATM.
Break the isolation

(Via : Croce Nera Anarchica www.autistici)

Genova — Valbisagno [Italy]: Mobile phone mast sabotaged in solidarity with imprisoned anarchist comrade Alfredo Cospito on hunger strike (12/05/2017)

(Received 15/5/17)

Mobile phone mast sabotaged in solidarity with prisoner Alfredo Cospito on hunger strike against the censorship imposed on those arrested in op. Scripta Manent.

Break the isolation

(Via : Croce Nera Anarchica autistici.org)

 

Γένοβα – Βαλμπισάνο [Ιταλία]: Σαμποτάζ σε ιστό κινητής τηλεφωνίας, αλληλεγγύη στον αναρχικό αιχμάλωτο και σύντροφο Αλφρέντο Κόσπιτο που είναι σε απεργία πείνας (12/05/2017)

(Λάβαμε 15/5/17)

Σαμποτάζ σε ιστό κινητής τηλεφωνίας, αλληλεγγύη στον αναρχικό αιχμάλωτο και σύντροφο Αλφρέντο Κόσπιτο που είναι σε απεργία πείνας  ενάντια στη λογοκρισία που επιβλήθηκε σε όσους συνελήφθησαν με την επιχείρηση Scripta Manent.

Σπάμε την απομόνωση

(Πηγή : Croce Nera Anarchica autistici.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

For a dangerous June – call for a month of mobilization in solidarity with italian anarchist prisoners

(Received 9/5/17)

For a Dangerous June

A text that sums up the ideas expressed during the meetings ‘With our heads held high’

State repression is the most important part of the system of dominion and one of its most disgraceful expressions; it doesn’t surprise us that those who are struck most are historically those who don’t let themselves be recuperated by the system of power, i.e. anarchist, revolutionary and rebel individualities.
The latter respond to the physical, psychological, moral, social and economic repression unleashed by all the components of democratic power and to the brutal indiscriminate violence of its armed hands and the judiciary. This they do with direct action aimed at those responsible for repression, with the creative and liberating destruction of the places of dominion and the sabotage of its infrastructures, so as to put an end, or at least hamper, the causes of exploitation and oppression by human beings on other human beings, the earth and animals.
In the view of total liberation, to passively watch the reproduction of dominion means to be accomplices, so there are those who continue to hold their heads high and rebel.
As a consequence power puts all its strategies into action, and the trials and proceedings against comrades for actions, episodes of conflictuality and writings still continue. Next month there will be the cassation trial concerning so-called operation Shadow, where a number of comrades are accused, among other things, of instigation to commit a crime following the publication of the paper KNO3. [1]
These judicial proceedings are an expression of the war that the authorities are waging on the bond between thought and action, which is the foundation of anarchism’s dangerousness. Beyond individual and specific struggles, this police operation aims at striking the cardinal concepts of antiauthoritarian ideas and methods such as direct action, refusal of delegating and solidarity.

Starting from these reflexions, during the meetings that developed after the arrests of operation Scripta Manent, rather than dwell on the strategies of repression, we felt it necessary to not reduce solidarity to the technical support of those who are in prison, but to widen the spectrum of our analysis.
In this respect, we discussed how solidarity is a fundamental element of our anarchist acting and relations of complicity aimed at the destruction of dominion. This form of solidarity goes beyond repression’s attacks, and is capable of not letting itself be suffocated by the specificity of the trajectories of struggle when we recognize ourselves in a common tension of attack. In particular, active solidarity is an essential instrument to respond to state violence and not take its blows passively but maintain a stance of attack, so as not to develop attitudes of victimization, which is what repression wants. Thinking in terms of offensive, of permanent and internationalist conflictuality beyond each one’s path, the risk of isolation can be reduced and one of the enemy’s most important goals can be made ineffective.
To express solidarity with specific contexts and projects doesn’t mean to have to conform to the discourses and practices of those who have been struck, nor does it mean to necessarily follow in the wake of a given struggle or practice: if we recognize ourselves in a common horizon we can act in solidarity according to our own individual tension.
The creation of solidarity relations on a local and international level is a strategic objective which we should give ourselves in order to face the strengthening of repression’s means and will against anarchist, revolutionary and rebel individualities
We think it necessary to address our proposals, projectuality and objectives towards the destruction of the system, which organizes social relations of dominion by flattening dissent through recuperation, and wherever this is not possible, by eliminating it through repression.
In this respect, we recognize the importance of multiform actions and practices within anarchism. Precisely because the more differences that exist in a context, the stronger the possibility of not getting stuck on pre-arranged dogmatic positions, provided that any specific struggle and attack is part of the wider view of tension towards subversion.
To recognize the value of this diversity also means to lay the foundations for opposing all centralizing and dominating tendencies within anarchism.
This is only possible through an attitude of constant self-criticism and critique between the different approaches, an attitude that goes towards qualitatively significant growth of both analysis of what surrounds us and the various possible ways to organize the destruction of what oppresses us.
By refusing to classify or make it possible for others to classify our different tensions into identity categories, we think that any attack on authority interacts with social mechanisms and relations and at the same time acts against society itself.
From a strategic point of view the existence of multiform practices is useful to nourish the complexity of the forms of organization and attack, and enhances the discussion on means and ends within the different anarchist projectualities of action. To understand how to give value to this diversity without diluting its contents in the view of a common project of total destruction of the system of dominion, is an absolute necessity.
It is important to consider different proposals and projectualities not as being antithetical and static but as being instruments, resources and possibilities at anarchists’ disposal, provided that they have certain characteristics that we believe are fundamental, such as permanent conflictuality, attack, independence from institutional hierarchically organized political structures, and informality as an instrument of organization.
By permanent conflicutality we mean a tension towards the irretrievability of our practices and discourses, the refusal to submit our action to opportunistic evaluations. This doesn’t exclude the possibility of developing a strategy referring to modalities and objectives, but this cannot be a justification for wait-and-see attitudes or the watering down of our own contents for the sake of a quantitative widening.
From this point of view we reiterate the refusal of any collaboration with power or that lends itself to recuperation. By the latter we intend power’s strategy of absorbing experiences and behaviour that is potentially dangerous to itself and of directing them towards its goals.
In democracies the mechanism of recuperation is complementary to the harshest face of repression and has the goal of perpetuating the system of exploitation and oppression: the attempt at inclusion and integration of some forms of dissent is meant to increase participation in the political game, thus creating divisions in order to more easily attack those who don’t want to be in the spectacle of society.
Anarchist action for the destruction of society and dominion responds both to the tension that refuses authority, and therefore doesn’t negotiate with the latter but wants to overthrow it with violence, and a wider strategy that starts off from the awareness that we will never live free by creating islands inside mass society.
It is therefore out beyond question that the struggle, in order not to be reformist, has to contemplate direct attack as a practice.
Following operation Scripta Manent Alfredo, Nicola, Danilo, Valentina, Anna, Marco and Sandrone are currently being held in high security units, subjected to restrictions and censorship of communication with the outside.
Other anarchists find themselves in prison in Italy and in the rest of the world, others here and elsewhere are undergoing various restrictive measures, such as house arrest and compulsory residence orders.
We call for mobilization in the month of June in solidarity with anarchist, revolutionary and rebel individualities struck by repression, as an occasion for coordination between initiatives and practices.

Rome, 30th April 2017

Anarchists

[1] Operation Shadow is a procedure based on article 270bis, which Perugia prosecutors started in 2008. The crime of association was dropped in the first grade trial, and in the 2015’s appeal trial it resulted in a sentence of 3 years against two comrades, a third comrade being investigated for article 302 with the aggravating circumstance of terrorism following articles published in KNO3, and sentences against other comrades for attempted sabotage on a railway line and car theft.

A letter from anarchist comrade Anna Beniamino about Operation Scripta Manent and more… (Italy)

SCRIPTA MANENT

The prosecution in Turin have decided to put an entire anarchist tendency on trial: anti-organisation Anarchism. This isn’t a sensationalist and defensive overstatement, it’s what Turin’s investigating judge, Anna Ricci, enacted with the arrest warrants issued in July 2016, and enforced in September, probably to avoid disrupting the summer holidays of some pubic official.

The inquisitors’ choice is clear from the ridiculous framework that appeared in the arrest warrant papers, a product of the deleterious encounter between the mind of some cop and the rushed reading of a wikipedia summary.

The framework gives shape to a repressive-Manichean vision of a ‘social anarchy’, a good and harmless one, and an (anti-social and anti-classist) ‘individual anarchy’, violent and palatable to repression, whose method is the ‘anti-organization model’.

By making the necessary distinctions, this framework aims to define a specific camp, to create a cage, so that from a generic ‘insurrectionism’, (a sub-product of the anti-organization model), always violent and liable to punishment to varying degrees, sub-species can be pulled out to form different strands of the investigation1 for Italian cops: ‘classic insurrectionism’, ‘social insurrectionism’, ‘eco insurrectionism’ and the ‘informal anarchist federation’.

That different tensions and tendencies exist within Anarchism is a fact, but it’s also true that this type of rigid categorisation is an inherent feature of the mindset and requirements of the inquisitors, who are set on delineating a specific area in order to make their manoeuvres as best they can: it is within this space that the following operation lies.

Historically, solidarity with revolutionary prisoners has been a focal point of interest for anarchists and a way to come together and build a rebellious sensibility: revolutionary solidarity not solidarity with revolutionaries.

Devised by Turin’s Digos and prosecutors back in 2012, in the wake of 20 years of recurring and failed repressive attempts, operation Scripta Manent led to the arrest of 5 anarchists: A.M., V.S., D.C., M.B., A.B., all already under investigation and/or arrested following various anarchist publications on action and repression, specifically, Pagine in Rivolta 2, the Croce Nera Anarchica bulletin3, KNO3 4. In addition, there were the arrest warrants for A.C. and N.G., two comrades in prison since 2012 following an attack on the managing director of Ansaldo Nucleare, Adinolfi, which was claimed in court in October 2013 as the Olga Nucleus (FAI/FRI). For years, they’d been known as the editors of Pagine in Rivolta and Alfredo had already been prosecuted for KNO3.

Four other anarchists have been put under investigation, all of whom were imprisoned during the Ardire operation 5, part of which converges into these current legal proceedings, along with 4 more whose arrests the judge refused to validate in the July warrant and led to the prosecutor’s unsuccessful appeal attempt in October 2016. In addition, 32 raids were carried out across Italy, during which a comrade and editor of CNA was arrested and is still being held in prison under the AS2 regime6.

-The investigation is still underway-

The operation is being led by prosecutor Roberto Sparagna, new to so-called anti-terrorism proceedings but well-known for having run trials for so-called organised crime. It is unknown whether this operation was down to him or the input of Turin cops: the latter seems much more likely, as the bulk of the investigation was conducted and archived by the Digos over the years and because of little picturesque background events like the “greetings from Dr. Petronzi” (Turin’s ex-Digos chief), which Sparagna made sure to extend to the arrested during one of his interrogation attempts.

It matters little whether the prosecutor is essentially a puppet/ventriloquist or whether he’s driven by his own will; the declared intent is to repress and silence an anarchist component that has always supported, and continues to support, direct action, solidarity with revolutionary prisoners, the multiform practices of anarchist destructive action and permanent rebellion against political conformism and compliance inside and outside the milieus of the movement.

Everyone is charged with article 270bis, some since 2003, others since 2008 7 relating to FAI/FRI to various degrees, as both ‘promoters/organisers’, as well as ‘participants’.

A.C. and N.G. are also charged with article 280bis for a string of attacks8 carried out from 2005 to 2007 on the basis of what is defined as a ‘serious investigative framework’ even if, in actual fact, the same comrades had already been investigated by the same cops, with the same ‘evidence’ both shortly after the same events and in 20129, using the usual armoury of phone tapping, eavesdropping, video recording, tailing, DNA sampling, etc. and the cases had been archived.

Launched on the back of the 2012 arrests, this investigation is an attempt to apply an associative charge to the case of Adinolfi’s wounding and to investigate a whole political area of comrades who expressed solidarity with those arrested and with their action: the cops used article 270bis and their so-called ‘crimes of intent’, in order to sift through what had already passed through the hands of various Italian prosecutors, putting everything together under their jurisdiction by reviving and rehashing a series of case files that had previously been archived.

This attempt to bring everything together is also mentioned in the judicial order itself and had seeped into the media quite extensively in recent years, as well as in August 2016, with newspaper articles that described ‘anti-terrorism summits’ held between the different prosecutors and made grand claims of ‘bad masters’ and ‘violent infiltrators’ in contexts that in themselves, were democratically acceptable.

This time, having followed a temporal and logical format that inverts the classic action/repression sequence, repression is retroactively looking for unsolved actions and political positions consolidated over the course of 20 years, as a restraint and a warning against the current “excessive” shows of solidarity. These are clearly aimed at repressing unwelcome solidarity and the spread of an anarchist feeling that openly talks about prisoners and actions, publishes and supports them.

The cops’ ambitions aimed even higher, as evident in the raids, failed arrests and most of all, in the accusatory framework that spans 20 years of anarchist actions and publications.

The excursus begins with the Marini trial10 in 1996 and ends with the current Croce Nera Anarchica, tracing an optimal line that starts from critiques of how the Marini Trial was handled, passes through the various articles and claims presented in Pagine in Rivolta, KNO3 and CNA, and ends with writings containing discussions and calls to be present at the Adinolfi trial (WITH OUR HEADS HELD HIGH and HERE AND NOW) and finally, with today’s CNA.

This is why it is not an overstatement to claim that this legal proceeding is one that is being extended to an anarchist feeling, even if it is trying to hone in on the circle: cornerstones of anti-authoritarian thought and method such as direct action and the rejection of representation, affinity and informality, revolutionary solidarity and mutual aid, become, in the words and paper rubbish of inquisitors, the dangerous raw material that must be repressed as soon as it appears.

It is neither simply a ‘crime of opinion’ that’s being put on trial, nor the censorship of the democratic freedom of expression: this is the war that authority is waging against the bond between thought and action that lies at the basis of anarchism.

By trying to strike publications, blogs or any other means of communication anarchists decide to use, repression only reaffirms the validity of these means: to be a thorn in the side of subjugation and silence.

Anna
Prison of Latina

1 Turin’s prosecutors have produced several judicial proceedings based on this framework in the last two years, which resulted both in the attempts to put 3 eco anarchists who had been previously sentenced in Switzerland for attempted sabotage to IBM, on trial yet again for article 270bis and to investigate and charge anarchists engaged in a solidarity fund for prisoners, with raids and warrants, using the same article 270bis.

2 Pagine in Rivolta was published under the subtitle ‘revolutionary anarchist periodical’ from 1997 to 2002, with 14 issues that had a variable circulation that reached one thousand copies. It had articles of analysis and critique of the anarchist movement, chronologies of direct actions, claims, prisoners’ lists and news on repression.

3 [The first of the Black Cross series in the Italian language was the historical version published from 1969 to 1973 in support of Spanish anti-Francoists, with the additional involvement of Pino Pinelli and Stuart Christie’s Anarchist Black Cross.] The CNA bulletin targeted by repression is the one published from 2001 to 2005, and today’s CNA published since 2014 with a blog and a journal. The editors of Croce Nera Anarchica of 2001/2005 were the targets of the 2005 ‘Operation Croce Nera’, a 270bis operation, which led to the arrests of seven comrades that led to no avail, 3 of whom are among those investigated within Scripta Manent.

4 KNO3 came out in 2008 as a single issue that was subtitled ‘revolutionary anarchist paper’. In 2008 it was the object of a 270bis investigation, ‘Operation Shadow’, led by Perugia’s prosecutor Emanuela Comodi, in collaboration with the ROS carabinieri forces, in which the associative crime was dropped during the first degree trial; in 2015 the appeal trial resulted in a sentence against A.C. and A.B., whilst a third comrade was put under investigation for article 302 with the aggravating circumstance of terrorism linked to articles published in KNO3; other comrades were sentenced for the sabotage of a railway track and for car theft.

5 ‘Operation Ardire’ began in Perugia with prosecutor Comodi, in collaboration with ROS carabinieri forces and led to seven arrests in June 2012. It was based on article 270bis and referred to a series of attacks claimed by FAI/FRI between 2009 and 2012. The jurisdiction of the case passed from Perugia to Milan after a high court ruling in the appeal court, and for some of the accused, S.F., E.D.B.,G.P.S. and G.L.T., it was passed from Milan to Turin and brought into Scripta Manent. All those imprisoned were released in 2013 after serving the maximum term.

6 D.C. was arrested during one of the raids within Scripta Manent after electric material for common use (9-volt batteries and bulbs) was found in his home. Prosecutor Francesca Polino from Rome opened a separated proceeding against him, whilst keeping him in the high security AS2 regime.

7 From 2003, because this is the year identified as the beginning of FAI following the attack on the interior minister at the time, Prodi and because of the text that claimed responsibility for it. For some of the accused, it’s 2008, because they’d already been put under investigation for the same attack, without having been formally charged.

8 This refers to: the explosive device against the RIS carabinieri forces in Parma in October 2005, an action claimed by Coop. Artigiana Fuoco e Affini (occasionally spectacular)/FAI; the explosive/incendiary parcel sent to the then mayor of Bologna Sergio Cofferati in November 2005, also claimed by Coop. Artigiana Fuoco e Affini/FAI; the double explosive attack on the carabinieri training centre in Fossano (CN) in June 2006 claimed by FAI/RAT; the explosive/incendiary parcels sent to the then mayor of Turin Chiamparino, the director of Torino Cronaca Beppe Fossati and placed on the premises of Coema Edilitia, a company involved in the construction of the CIE in Turin in July 2006, all claimed by RAT/FAI; the 3 explosive devices set off in sequence in the Turin neighbourhood of Crocetta in March 2007 and claimed by RAT/FAI.

9 In the summer of 2012, during the investigation and subsequent arrest of A.C. and N.G., prosecutors in various Italian jurisdictions reopened a series of archived case files relating to the attacks that the FAI had claimed over the previous 10 years.

10 In 1995, about thirty anarchists were arrested and put on trial by Rome’s prosecutor Antonio Marini in collaboration with ROS carabinieri forces for article 270bis, in addition to a series of specific offences. The associative charge referring to the so-called ORAI organisation was dropped in 2004 and a sentence for subversive propaganda and other specific offences were confirmed.

translated via actforfree


Croce Nera Anarchica a-periodical, Issue no.3, pages 2-4